ログイン共有
บทที่ 7
最終更新日:
2025-12-25 13:48:03ชีวิตในมหาวิทยาลัยของอะธีน่า
ยังคงเดินไปตามปกติ เช้า—เรียน บ่าย—ทำโปรเจกต์ เย็น—ประชุมงานกลุ่มหรือใช้เวลาอยู่กับเพื่อน ชื่อของเธอไม่ได้หายไปจากบทสนทนาในรั้วมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ได้ถูกขยายจนเกินจริง บางคนจำได้ว่าเธอคือ น้องสาวของแม็กซ์ Maxine Gamer บางคนจำได้ว่าเธอคือ ผู้หญิงที่โซลมองในมินิคอนเสิร์ต แต่ส่วนใหญ่ ก็ยังคงมองเธอเป็นแค่ “อะธีน่า” นักศึกษาคณะเดียวกันที่มีสไตล์ชัดเจน และไม่เคยใช้ออร่าของใครมานำหน้า ระหว่างพักคาบเรียน อะธีน่านั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่โต๊ะประจำใต้ตึก ริวกิกำลังเล่าเรื่องอาจารย์ด้วยท่าทางเว่อร์ ๆ ซัมเมอร์เปิดดูคลิปแฟนแคมของโซลแบบเงียบลงกว่าเดิม เหมือนตั้งใจไม่ล้ำเส้น “เออ…” ซัมเมอร์เหลือบมองอะธีน่าเล็กน้อย “ถ้าไม่อยากคุยเรื่องนี้ บอกได้นะ เราเข้าใจ” อะธีน่ายิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร แค่ตอนนี้อยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่า” คำตอบนั้น ไม่ได้ปิดกั้น แต่ชัดเจนพอจะวางเส้นแบ่ง ซัมเมอร์พยักหน้าทันที “โอเค เข้าใจเลย” ไม่มีคำแซวต่อ ไม่มีการคะยั้นคะยอ ไม่มีใครดึงเธอไปอยู่ในบทบาทที่ไม่เลือกเอง ระหว่างเดินไปตึกถัดไป มีรุ่นน้องจากต่างคณะคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ท่าทางลังเลเล็กน้อย “พี่อะธีน่า… ขออนุญาตถามได้ไหมคะ” อะธีน่าหยุดเดิน “ได้ค่ะ” “พี่… เป็นคนในข่าวใช่ไหมคะ เรื่องพี่โซล” คำถามนั้นตรงไปตรงมา ไม่มีน้ำเสียงล้ำเส้น อะธีน่าคิดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ใช่ค่ะ แต่พี่อยากให้มันจบแค่นั้น เพราะพี่อยากใช้ชีวิตเหมือนเดิมนะ” รุ่นน้องยิ้มทันที “เข้าใจเลยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะถ้าถามมากไป” “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ถามดี ๆ นะ” เด็กคนนั้นโค้งเล็กน้อยก่อนเดินจากไป ไม่ถ่ายรูป ไม่โพสต์ ไม่เล่าให้ใครฟังต่อ อะธีน่ารู้สึกได้ว่า พื้นที่ของเธอยังคงถูกเคารพ ในห้องเรียน เธอนั่งจดเลกเชอร์ตามปกติ ตั้งใจฟังอาจารย์ ร่างแบบลงบนกระดาษอย่างมีสมาธิ แม้ในบางช่วง ชื่อหนึ่งจะผุดขึ้นมาในความคิดโดยไม่ตั้งใจ “โซล…” แต่เธอก็ไม่ได้ปล่อยให้ความคิดนั้นพาใจลอยไกล เพราะตอนนี้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้า คือเส้นทางของตัวเอง ช่วงเย็น อะธีน่านั่งทำงานกลุ่มอยู่กับเพื่อน เสียงหัวเราะเบา ๆ แทรกอยู่ระหว่างการถกเถียงงาน ไม่มีใครพูดถึงข่าว ไม่มีใครตั้งคำถามซ้ำ โลกไม่ได้เร่งให้เธอเลือก ไม่ได้บังคับให้เธอรู้สึก และนั่นทำให้อะธีน่ามั่นใจมากขึ้นว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ เธอยังเป็นเจ้าของจังหวะชีวิตของตัวเอง บางเรื่อง ยังไม่จำเป็นต้องรีบให้คำตอบ บางความรู้สึก อาจแค่รอเวลา… โดยไม่ต้องฝืน และในขณะที่อะธีน่ายังคงเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง อีกฟากหนึ่งของเมือง ใครบางคน อาจกำลังคิดถึงเธอเงียบ ๆ ในแบบที่ยังไม่กล้าล้ำเส้นเช่นเดียวกัน ——————————— เย็นวันนั้น หลังเลิกเรียนและประชุมงานกลุ่มกันเสร็จ อะธีน่ากับเพื่อน ๆ นัดกันไปทานข้าวที่ร้านอาหารในสยามพารากอน บรรยากาศในร้านคึกคัก เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และกลิ่นอาหารลอยคลุ้ง บทสนทนาส่วนใหญ่ยังคงวนอยู่กับเรื่องเรียนและชีวิตประจำวัน แทบไม่มีใครพูดถึงข่าวหรือชื่อที่กำลังเป็นกระแส เมื่อทานอาหารเสร็จ อะธีน่ามองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะหันไปบอกเพื่อน ๆ “เราขอแยกตัวแป๊บนึงนะ จะไปซื้อของทำ Final Project เดี๋ยวตามไปทีหลัง” ซัมเมอร์พยักหน้าทันที “โอเค เดินดี ๆ ล่ะ เดี๋ยวพวกเรารอ” อะธีน่าแยกตัวออกมา มุ่งหน้าไปยังโซนวัสดุและของตกแต่ง ภายในร้านเต็มไปด้วยผ้าเนื้อหลากหลาย เครื่องประดับ เพชรคริสตัล และของตกแต่งชิ้นเล็กชิ้นน้อย ที่เหมาะกับงานออกแบบที่ต้องใช้ความละเอียดสูง เธอเดินเลือกอย่างตั้งใจ ปลายนิ้วไล้ไปตามเนื้อผ้า จดจ่ออยู่กับสี น้ำหนัก และผิวสัมผัส และในจังหวะที่เธอเอื้อมมือไปหยิบผ้าชิ้นหนึ่ง— มืออีกข้าง ก็ยื่นมาแตะผ้าชิ้นเดียวกันในเวลาเดียวกัน ทั้งสองชะงักพร้อมกัน “ขอโทษครับ” “ขอโทษค่ะ” เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นพร้อมกัน ทำให้อะธีน่าชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที เธอเงยหน้าขึ้น และเพียงได้ยินเสียงนั้น เธอก็จำได้ทันที ชายตรงหน้าสวมเสื้อสีเข้ม เรียบเท่ หมวกแก๊ปปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ท่าทางสบาย ๆ แต่มีออร่าบางอย่างที่คุ้นตา โซล… เขามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะถอดหมวกออกอย่างสุภาพ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า “อะธีน่าใช่ไหมครับ คนที่มาดูมินิคอนเสิร์ตวันนั้น” อะธีน่ากะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ “อ๋อ… ใช่ค่ะ” บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ ทั้งที่ผู้คนยังเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย โซลเหลือบมองผืนผ้าในมือทั้งสอง “บังเอิญจริง ๆ นะครับ” อะธีน่าปล่อยมือออกก่อน “ค่ะ พอดีกำลังหาของทำ Final Project อยู่” “อ๋อ งานมหาลัยเหรอครับ” โซลพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ผมก็มาหาอะไรใช้กับงานเหมือนกัน” เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองขึ้น “ไหน ๆ เราก็เจอกันครั้งที่สองแบบนี้ ควรมีสรรพนามเรียกกันหน่อยก็ดีนะ” อะธีน่ามองเขาอย่างตั้งใจ ไม่ได้รู้สึกอึดอัด แต่ก็ยังคงรักษาระยะของตัวเอง โซลยิ้มบาง ๆ อย่างคนอ่านบรรยากาศออก “พี่อายุมากกว่าน้องสาม งั้นพี่ขอเรียกว่าน้องอะธีน่า ส่วนน้อง… เรียกพี่ว่า พี่โซล ก็ได้นะ” คำพูดนั้นไม่ได้กดดัน ไม่ได้เร่ง เป็นเพียงการขออนุญาตอย่างสุภาพ อะธีน่าลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ… พี่โซล” รอยยิ้มของโซลกว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มของไอดอลบนเวที แต่เป็นรอยยิ้มของคนธรรมดาที่กำลังพอใจ “ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับ น้องอะธีน่า” อะธีน่ารู้สึกได้ว่า การพบกันครั้งนี้ ไม่ได้เริ่มต้นจากแสงไฟ เสียงกรี๊ด หรือเวทีคอนเสิร์ต แต่เริ่มต้นจากผ้าชิ้นหนึ่ง ในร้านเงียบ ๆ ท่ามกลางผู้คนมากมาย และบางที… ความบังเอิญแบบนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่อ่อนโยนกว่าที่เธอคิดไว้มาก ———————— และในขณะนั้น คชาที่กำลังเดินกลับไปคาเฟ่ หลังจากลืมของบางอย่างไว้ที่ร้านอาหาร แต่แล้ว สายตาก็เหลือบไปเห็นเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก อะธีน่า… ยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่เขารู้จักจากข่าวและมินิคอนเสิร์ต—โซล คชาแอบยิ้มเบา ๆ มือสั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้น แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไปทัก เพราะรู้ว่าช่วงเวลาเล็ก ๆ นี้เป็นของเพื่อนรักของเขา แทนที่จะเข้าไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เล็งมุมที่มองเห็นชัดเจนแต่ไม่รบกวน กดชัตเตอร์เบา ๆ ภาพถ่ายเก็บโมเมนต์ที่อบอุ่นและเรียบง่ายไว้ หลังจากนั้น เขารีบเดินกลับไปยังคาเฟ่ เข้าไปยังโต๊ะเพื่อน ๆ ที่รออยู่ “เฮ้ ดูนี่สิ” คชาเปิดภาพให้เพื่อน ๆ ดูอย่างตื่นเต้น แต่ก็ยังทำเสียงเบา ๆ ซัมเมอร์อุทานเบา ๆ “โห… อะธีน่ากับพี่โซลจริง ๆ ด้วย” ริวกิหัวเราะเบา ๆ “แบบนี้ต้องเรียกว่า… เจอกันแบบบังเอิญ แต่ชวนใจเต้นนะเนี่ย” เพนนีพยักหน้า “เห็นสายตาที่มองกันแล้ว แอบหวานเล็ก ๆ ด้วย” พอร์ชและเควินมองภาพด้วยความสนใจ “คู่นี้มีอะไรบางอย่างแฮะ” ลดาพูดขึ้นเบา ๆ “แต่ก็เป็นแค่สายตาแบบสุภาพนะ ไม่ได้ล้ำเส้น” ซัมเมอร์มองภาพนั้นแล้วยิ้มกว้าง “อื้ม… แบบนี้ก็เก็บไว้เป็นโมเมนต์พิเศษของเราแล้วกัน” ทุกคนหัวเราะและกระซิบกระซาบกันเบา ๆ ภาพที่คชาแอบถ่าย กลายเป็นสิ่งเชื่อมโยงความสนุกและความอบอุ่นของกลุ่มเพื่อน โดยที่อะธีน่าเองยังไม่รู้เลยว่า เธอถูกสังเกตอย่างเอ็นดูจากคนรอบตัว และโมเมนต์เล็ก ๆ ที่ดูเหมือนธรรมดา กลับกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่น่าจดจำที่สุดของเย็นวันนั้น
最新チャプター
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 13
ภายในโกดัง เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับนาฬิกาที่นับถอยหลังให้กับทุกชีวิตในนั้นชายทั้งสองยืนถกเถียงกันอยู่ไม่ไกลน้ำเสียงต่ำ เครียด และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยังไม่สงบ“เอายังไงต่อดีวะ”คนหนึ่งถาม พลางเดินไปเดินมา“แค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจเลย”อีกคนสบถเบา ๆ“ใจเย็นก่อน กูขอคิดให้รอบคอบหน่อย”ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปไกลชายคนแรกก็ทำท่าหงุดหงิดขึ้นมา“ว่ะ… ปวดฉี่ว่ะ เดี๋ยวมา”เขาหันไปมองอีกคน“มึงเฝ้าไว้ก่อน อย่าให้มันหนีได้ล่ะ”“เออ ไม่ต้องห่วง”ชายที่เหลือพยักหน้า พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น“ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ จะไปไหนได้”เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปประตูเหล็กด้านข้างเปิดปิดดัง ครืด—ปังเหลือเพียงชายคนเดียวเฝ้าอยู่หน้าห้องและอะธีน่าที่นั่งนิ่งอยู่กับเสาหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันทีแต่สีหน้ายังคงนิ่งเธอก้มสายตาลงอย่างแนบเนียนและนั่นเอง—เศษแก้วใสชิ้นเล็กสะท้อนแสงไฟวูบวาบอยู่ไม่ไกลจากปลายมือของเธอโอกาส…อะธีน่าขยับตัวช้า ๆให้เหมือนกับแค่เปลี่ยนอิริยาบถกล้ามเนื้อแขนตึงขึ้นจากเชือกที่รัดแน่นชายที่เฝ้าอยู่ปรายตามองมาเพียงครู่ก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าจอมือถืออีกครั้
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 12
สายฝนยังคงเทลงมาไม่หยุดเสียงฟ้าร้องดังครืนอยู่ไกล ๆอะธีน่านั่งอยู่ในรถ เปิดไฟฉุกเฉินไว้สายตากวาดมองถนนที่แทบไม่มีรถผ่านในใจเริ่มคิดว่า ถ้าฝนซาลงเมื่อไร เธอจะลงไปลองซ่อมอีกครั้ง หรือไม่ก็โทรเรียกรถลากและในจังหวะนั้นเอง—ไฟหน้ารถอีกคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นค่อย ๆ ชะลอเข้ามาจอดด้านหลังรถของเธออะธีน่าหันไปมองผ่านกระจกมองหลังหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังพยายามไม่ตื่นตระหนกเธอเปิดกระจกลงนิดหนึ่ง เตรียมจะถามว่าอีกฝ่ายมาช่วยหรือไม่ชายสองคนลงจากรถรูปร่างสูงใหญ่ ท่าทางแข็งกระด้างหนึ่งในนั้นมองเธอด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความหวังดีแม้แต่น้อย“รถเสียเหรอครับ”น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบ แต่แฝงบางอย่างที่ทำให้สัญชาตญาณของอะธีน่าร้องเตือนทันทีเธอกำลังจะตอบ—แต่สายตาของชายอีกคนกลับเปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นใบหน้าของเธอชัดขึ้น ใต้แสงไฟถนนที่สลัวรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากเป็นรอยยิ้มของคนที่ “จำได้”“เฮอะ…”เขาหัวเราะเบา ๆ“เหมือนใครสักคนเลยนะ”อะธีน่าขมวดคิ้วยังไม่ทันจะถอยหนี—มือหยาบกระชากประตูรถเปิดออกอย่างแรงอีกมือคว้าข้อมือเธอทันที“ปล่อยนะ!”อะธีน่าตะโกน เสียงถูกกลืนไปกับเสียงฝน“เงียบซะ!”
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 11
สองวันหลังจากที่ชุดทั้งสามถูกเก็บเข้าห้องลับ เช้าวันนี้อะธีน่าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เธออาบน้ำ แต่งตัวเรียบเท่ตามสไตล์เดิม ก่อนจะเปิดห้องลับ และนำหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ตะเข็บ ผิวผ้า รายละเอียดเล็กที่สุด—ไม่มีสิ่งใดหลุดสายตา เมื่อทุกอย่างพร้อม อะธีน่าขนหุ่นขึ้นรถ ขับมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยด้วยสีหน้านิ่ง แต่หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะนี่คือผลงานที่เธอ “มั่นใจที่สุด” ตั้งแต่เรียนแฟชั่นมา ⸻ ภายในห้องเรียนสตูดิโอแฟชั่น เพื่อน ๆ ทยอยนำงานของตัวเองมาจัดวาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดแบบที่คุ้นเคย จนกระทั่งอะธีน่าเข็นหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามเข้ามา เสียงพูดคุยค่อย ๆ เบาลง ก่อนจะกลายเป็นความเงียบชั่วขณะ Modern Greek God : Apollo / Ares / Hermes เส้นสายที่ชัดเจน โครงสร้างที่แข็งแรงแต่ไม่แข็งทื่อ การเลือกผ้าและดีเทลที่สะท้อนตัวตนของแต่ละเทพ โดยไม่หลุดธีม ไม่เยอะเกิน และไม่กลบกันเอง “โห… งานนี้คือเสร็จสมบูรณ์จริง ๆ” เสียงใครคนหนึ่งหลุดออกมา “ดูแพงมากอะ” “นี่มันระดับโชว์แล้วนะ” เสียง
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 10
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ ภายในห้องนอนของอะธีน่าในวันนี้ แทบไม่เหลือเค้าเดิมของห้องพักผ่อนอีกต่อไป โต๊ะเขียนหนังสือถูกดันไปชิดผนัง แทนที่ด้วยโต๊ะตัดผ้า หุ่นโชว์ตั้งเรียงอยู่ใกล้หน้าต่าง ผืนผ้าหลากเฉดสีถูกคลี่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ เข็มหมุด กรรไกร สายวัด และแพตเทิร์นกระดาษ กระจายอยู่รอบตัวเธอ ห้องนี้ กลายเป็น “พื้นที่สร้างสรรค์” อย่างสมบูรณ์แบบ อะธีน่ายืนอยู่กลางห้อง ในเสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงสบาย ๆ ผมถูกรวบลวก ๆ ไว้ด้านหลัง สายตาจริงจังจดจ่ออยู่กับแพตเทิร์นตรงหน้า เธอนำไซส์ที่วัดจากพี่ชายทั้งสามคน — บีม แม็กซ์ และแจสเปอร์ — มาปรับใช้กับแบบเสื้อผ้าในธีม Modern Greek God : Apollo, Ares, Hermes ปลายนิ้วลากดินสอไปตามเส้นโค้งของแพตเทิร์น ทุกสัดส่วนถูกคำนวณอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่ให้ใส่ได้ แต่ต้อง “สะท้อนตัวตน” ของแต่ละคนออกมาด้วย อพอลโล — ความสมดุล สง่างาม และแสงสว่าง เอเรส — ความแข็งแรง ดุดัน และมีพลัง เฮอร์มีส — ความคล่องตัว อิสระ และทันสมัย จักรเย็บผ้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงเข็มแทงลงบนผืนผ้า เหมือนจังหวะหัวใจของการทำงาน อะธีน่าแทบไม่ได้มองนาฬิก
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 9
ยามค่ำคืนคลี่คลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ของ ตระกูลพิทักษ์วงศ์ แสงไฟสีอุ่นจากเสาโคมหน้าบ้านส่องสว่างเป็นแนว บรรยากาศสงบ แตกต่างจากความคึกคักของเมืองที่เพิ่งจากมา เวลา 20:30 น. อะธีน่าเดินเท้าเข้ามาทางประตูรั้ว กระเป๋าสะพายข้างหนึ่ง ถุงใส่วัสดุสำหรับ Final Project อีกข้าง การเดินทุกก้าวของเธอนั้นมั่นคง แต่ไม่เร่งรีบ ร่างสูงวัยในชุดพ่อบ้านยืนรออยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มคุ้นเคย “คุณหนูเล็กกลับมาแล้วเหรอครับ” ลุงรงค์ เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อะธีน่าหยุดเดิน ยิ้มให้เขาอย่างเป็นกันเอง “ค่ะลุงรงค์ วันนี้กลับค่ำหน่อยนะคะ” ลุงรงค์รับถุงจากมือเธอไปช่วยถือ “ไม่เป็นไรเลยครับ คุณหนู คุณผู้หญิงกำชับไว้แล้วว่า ถ้าคุณหนูกลับมา ก็ให้ดูแลตามปกติ ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องกดดันอะไร” คำพูดเรียบง่ายนั้น ทำให้อะธีน่ารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด “ขอบคุณค่ะลุง” ลุงรงค์พยักหน้า “คุณหนูพักผ่อนเถอะครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกลุงได้ตลอดนะครับ” อะธีน่ายิ้ม “ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ” เธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนอย่างเงียบ ๆ เสียงฝีเท้าก้องเบา ๆ ไปตามโถงสูง ก่อนจะหายลับไปยังชั้นบน คืนนี้ ไม่มีคำถา
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 8
อะธีน่ากำลังหยิบเนื้อผ้าที่เลือกไว้ แต่ทันใดนั้นก็พบว่าไม่ได้เตรียมเงินพกมาเพียงพอ โซลซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ยื่นมือเข้ามา “เดี๋ยวครับ ผมช่วยจ่ายเองครับ” ก่อนที่อะธีน่าจะทันปฏิเสธ เขากดจ่ายเงินด้วยรอยยิ้มสุภาพ อะธีน่าหยุดชะงักเล็กน้อย “ขะ… ขอบคุณค่ะ พี่โซล” น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงความประหลาดใจ โซลพยักหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไร น้องอะธีน่า ถือว่าพี่ช่วยน้องหน่อยละกัน” เขากลับใส่หมวกแก๊ปเหมือนเดิม เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเกินไป อะธีน่ามองนาฬิกา “เดี๋ยวหนูต้องรีบไปแล้วค่ะ เพื่อน ๆ รออยู่ที่คาเฟ่” โซลพยักหน้า “งั้นผมขอเดินตามน้องไปด้วยนะ เผื่อจะช่วยถือของ หรือดูแลอะไรนิดหน่อย” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องก็ได้ แต่ก็… ขอบคุณนะคะ” ระหว่างทาง โซลพูดขึ้นอย่างสุภาพแต่จริงใจ “พี่รู้ชื่อน้อง เพราะหลังจากมินิคอนเสิร์ต พี่ไปเห็นแฮชแท็กแฟนคลับ แล้วก็หาข้อมูลเพิ่มเติม… และพ่อพี่ก็พูดถึงครอบครัวน้องด้วย” อะธีน่าหยุดฟัง สายตาของเธอสบกับเขา “ออ… แบบนี้เองสินะคะ” โซลยิ้มเล็ก ๆ “ใช่ครับ… พี่อยากรู้จักน้อง แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาอื่น” อะธีน่าเข้าใจน้ำเสียงสุภาพของเขา เธอถอนหายใจเบา ๆ “ค่ะ…
あなたも気に入るかもしれません
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย145.2K ビューคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์76.1K ビューเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก53.4K ビューเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C84.7K ビューหวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก
จิ่นจิ่นไม่ใช่ตัวร้าย698 ビューหมดเวลาเมียเก็บตก
อาภาลดา87 ビューจอมร้าย (4P NC25)
ดากานดา อัคนียา ทิวลม กลีบบัว2.5K ビューบัญชารักซาตาน
พราวนภา180 ビュー
