LOGINShare
บทที่ 9
publish date:
2026-01-03 03:47:04ยามค่ำคืนคลี่คลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ของ
ตระกูลพิทักษ์วงศ์ แสงไฟสีอุ่นจากเสาโคมหน้าบ้านส่องสว่างเป็นแนว บรรยากาศสงบ แตกต่างจากความคึกคักของเมืองที่เพิ่งจากมา เวลา 20:30 น. อะธีน่าเดินเท้าเข้ามาทางประตูรั้ว กระเป๋าสะพายข้างหนึ่ง ถุงใส่วัสดุสำหรับ Final Project อีกข้าง การเดินทุกก้าวของเธอนั้นมั่นคง แต่ไม่เร่งรีบ ร่างสูงวัยในชุดพ่อบ้านยืนรออยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มคุ้นเคย “คุณหนูเล็กกลับมาแล้วเหรอครับ” ลุงรงค์ เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อะธีน่าหยุดเดิน ยิ้มให้เขาอย่างเป็นกันเอง “ค่ะลุงรงค์ วันนี้กลับค่ำหน่อยนะคะ” ลุงรงค์รับถุงจากมือเธอไปช่วยถือ “ไม่เป็นไรเลยครับ คุณหนู คุณผู้หญิงกำชับไว้แล้วว่า ถ้าคุณหนูกลับมา ก็ให้ดูแลตามปกติ ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องกดดันอะไร” คำพูดเรียบง่ายนั้น ทำให้อะธีน่ารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด “ขอบคุณค่ะลุง” ลุงรงค์พยักหน้า “คุณหนูพักผ่อนเถอะครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกลุงได้ตลอดนะครับ” อะธีน่ายิ้ม “ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ” เธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนอย่างเงียบ ๆ เสียงฝีเท้าก้องเบา ๆ ไปตามโถงสูง ก่อนจะหายลับไปยังชั้นบน คืนนี้ ไม่มีคำถาม ไม่มีการตรวจสอบ ไม่มีกรอบมาคอยจำกัด มีเพียงบ้านหลังใหญ่ ที่เปิดไฟรอเธอกลับมา ในฐานะตัวเอง… ไม่ใช่ใครอื่น และในห้องของเธอ เรื่องราวของวันนี้ อาจยังไม่จบลงง่าย ๆ เพียงแค่ปิดประตูห้องเท่านั้น ———————— ภายในห้องนอนกว้างของอะธีน่า แสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงส่องสว่างอย่างนุ่มนวล ม่านหน้าต่างถูกปิดลง เหลือเพียงความเงียบสงบที่ห่อหุ้มพื้นที่ส่วนตัวของเธอ อะธีน่าวางกระเป๋าและถุงของที่ซื้อมาบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนัก เสียงน้ำจากฝักบัวก็ดังแผ่ว ๆ ความเหนื่อยล้าจากทั้งวันค่อย ๆ คลายลง เมื่อสายน้ำอุ่นไหลผ่านไหล่และแผ่นหลัง เธอปล่อยความคิดให้ลอยไปชั่วครู่ ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน และภาพบางอย่างที่เผลอผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เมื่ออาบน้ำเสร็จ อะธีน่าเปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบง่าย เสื้อยืดสีอ่อนกับกางเกงผ้านุ่ม ไม่มีอะไรหรูหรา แต่เป็นความสบายที่เธอเลือกเอง เธอเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน เปิดถุงที่ซื้อมาในวันนี้ออกทีละชิ้น เนื้อผ้าหลากสีถูกคลี่ออกบนโต๊ะ พื้นผิวแตกต่างกัน บางผืนเรียบ บางผืนมีเท็กซ์เจอร์ชัดเจน แสงไฟสะท้อนเส้นใยผ้าอย่างสวยงาม ถัดมาคือกล่องเล็ก ๆ ใส่เพชรและของประดับ ชิ้นเล็กแต่มีประกาย ไม่เด่นเกินไป แต่สะดุดตาเมื่อมองในระยะใกล้ อะธีน่าหยิบสมุดสเกตช์ขึ้นมาเปิด หน้ากระดาษเต็มไปด้วยเส้นดินสอ Modern Greek God : Apollo, Ares, Hermes “อิสระ…” เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ไม่ใช่อิสระที่ต้องประกาศ แต่เป็นอิสระที่รู้สึกได้ ตั้งแต่ก้าวแรกที่สวมใส่ อะธีน่ามองแบบร่างตรงหน้า ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ เหมือนกำลังเข้าใกล้สิ่งที่ตามหา คืนนี้ ไม่มีเสียงรบกวน ไม่มีใครเร่ง ไม่มีใครคาดหวังแทนเธอ มีเพียงโต๊ะทำงาน เนื้อผ้า เพชรเม็ดเล็ก และความคิดที่ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นรูปร่าง Final Project ของเธอ ไม่ได้เป็นแค่งานส่งอาจารย์ แต่มันคือ การออกแบบอิสระ ในแบบของอะธีน่าเอง และในความเงียบของห้องนอน หัวใจของเธอกลับนิ่งและชัดเจนกว่าที่เคย ————————————— หลังจากจัดของสำหรับ Final Project เรียบร้อยแล้ว อะธีน่าก็เอื้อมมือไปหยิบหนังสือไดอารี่เล่มหนึ่งจากลิ้นชักโต๊ะ ปกหนังสีเข้ม แต่เรียบง่าย มุมปกเริ่มมีร่องรอยการใช้งาน นี่คือไดอารี่เล่มที่สอง เล่มที่เธอเริ่มเขียนตั้งแต่อายุยี่สิบเอ็ด หลังจากเล่มแรกที่บันทึกช่วงอายุสิบเอ็ดถึงยี่สิบ ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยคำถาม การลองผิดลองถูก และการค้นหาว่า “ ตัวเองอยากเป็นอะไร ” อะธีน่าเปิดไปหน้าว่างล่าสุด หยิบปากกาขึ้นมา แล้วเขียนวันที่ลงไปอย่างช้า ๆ 25 มกราคม 2569 ลายมือเป็นระเบียบ นิ่ง แต่มีน้ำหนักของความคิด “ วันนี้ไปเรียนตามปกติ แต่ที่ต่างออกไปคือคนเริ่มทักฉัน เพราะเป็นน้องของพี่แม็กซ์บ้าง เป็นคนที่พี่โซลมองในมินิคอนเสิร์ตบ้าง ตอนเย็นฉันก็ไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ ที่สยามพารากอน ก่อนจะแยกตัวออกมาซื้อของทำ Final Project และได้เจอพี่โซลโดยบังเอิญ เขาก็ช่วยฉันจ่ายเงินให้ แบบที่ฉันปฏิเสธไม่ทันเลยทีเดียว หลังจากแยกกับเขาและไปหาเพื่อน ๆ ซัมเมอร์ ริวกิ ลดา เพนนี พอร์ช เควิน และคชา ก็แซวกันไม่หยุดเลยละ ” อะธีน่าหยุดเขียน อ่านทวนสิ่งที่ตัวเองบันทึกไว้เงียบ ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว มันไม่ใช่วันที่หวือหวา แต่ก็ไม่ใช่วันที่ธรรมดาเสียทีเดียว เธอปิดไดอารี่ วางมันกลับที่เดิมอย่างทะนุถนอม เหมือนเก็บช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตไว้ในลิ้นชักความทรงจำ มือเอื้อมไปปิดโคมไฟหัวเตียง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดอ่อน ๆ มีเพียงแสงจากโคมถนนด้านนอกเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเล็กน้อย อะธีน่านอนตะแคง หลับตาลงอย่างเป็นธรรมชาติ คืนนี้ ไม่มีคำถาม ไม่มีการวิเคราะห์ มีเพียงความรู้สึกบางอย่าง ที่ค่อย ๆ คลี่คลายไปพร้อมกับลมหายใจ และเธอก็หลับไป พร้อมกับวันธรรมดาอีกวันหนึ่ง ที่กำลังพาเธอเข้าใกล้ “ตัวเอง” มากขึ้นทีละนิด
Latest chapter
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 24
เกมที่ 1“โอเค เกมแรก”แม็กซ์ขยับตัวนั่งตรง“พี่เข้าป่า น้องเล่นเมจ”“ได้ค่ะ”อะธีน่าพยักหน้า“แต่ถ้าพี่โยนเกม หนูไม่แบกนะ”แม็กซ์หันมองทันที“พูดใหม่ดิ”“ถ้าพี่เล่นชิบหาย หนูก็ไม่แบกค่ะ”“ไอ้ฟาย”แม็กซ์หัวเราะลั่น“เปิดมาคือด่าพี่เลยนะ”แชตไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมโอ๊ยยย ชอบคู่นี้พี่น้องบ้านนี้โคตรเรียลน้องสวยแต่พูดแมนมากกกกนี่แหละ น้องสาวพี่แม็กซ์ของจริงเกมแรกเปิดมาได้ไม่ถึงสามนาทีแม็กซ์เล่นแอสซาซินป่าบุกเลนบนอย่างดุขณะที่อะธีน่าเล่นเมจกลาง เดินเกมไวไม่แพ้กัน“พี่แม็กซ์ ขวาล่าง ๆ”อะธีน่าจ้องจอไม่กะพริบ“มันซ่อนพุ่มค่ะ”“เห็นละ”“เข้าเลยมั้ย”“เข้า!”จังหวะต่อมาแม็กซ์พุ่งเข้าไปเปิดไฟต์ทันทีอะธีน่ากดสกิลตามแบบไม่พลาดFirst Blood“โอ๊ย สวย!”แม็กซ์ตบโต๊ะเบา ๆ“เห็นมั้ย เกมมันต้องแบบนี้!”อะธีน่าหัวเราะ“เขาโง่เองค่ะพี่”“พูดดี ๆ”“ก็โง่จริงนี่คะ”“อีสัส”แม็กซ์หลุดขำ“ชอบว่ะ”ตาทั้งคู่ไหลลื่นจนชนะอย่างสวยงามและจบเกมแรกด้วย MVP ฝั่งอะธีน่าแม็กซ์หันมองทันที“อ้าว?”อะธีน่ายิ้มมุมปาก“ขอบคุณที่เป็นบันไดให้หนูนะคะ”“มึงนี่นะ…”“พี่ด่ากล้องอยู่ค่ะ”“เออ ด่าจริง”⸻เกมที่ 2เกมที่สองท
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 23
สายเรียกกลับบ้านอะธีน่ายืนมองเวทีอยู่ได้ไม่นานนักเสียงพิธีกรยังคงดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับรอบลานกิจกรรมขณะที่โซลบนเวทียังคงเปล่งประกายราวกับเกิดมาเพื่อแสงไฟโดยแท้จริงเธอเผลอยืนดูอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งโดยไม่ทันรู้ตัวว่าแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือเริ่มคลายไอเย็นลงไปแล้วแต่แล้ว—ครืด… ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอสั่นขึ้นอะธีน่ากะพริบตาเบา ๆก่อนจะละสายตาจากเวทีและหยิบมือถือขึ้นมาดูบนหน้าจอขึ้นชื่อชัดเจนMax 💙เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย“ว่าไงคะ พี่แม็กซ์”ปลายสายมีเสียงจังหวะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ แทรกมาเหมือนเขากำลังจัดอะไรบางอย่างอยู่“อยู่ไหน”คำถามสั้น ๆ ตามสไตล์พี่ชายคนกลางดังขึ้นทันทีอะธีน่าหันมองรอบตัวคร่าว ๆ“อยู่ห้างค่ะ ขี่รถออกมาข้างนอกนิดหน่อย”“ดีเลย”เสียงของแม็กซ์ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ“กลับบ้านมาได้ไหม วันนี้พี่มีสตรีม”อะธีน่าขมวดคิ้วนิด ๆ“แล้ว?”ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นธรรมดา แต่แอบมีลูกล่อลูกชนอยู่เต็มที่“แล้วพี่จะให้มานั่งเล่นด้วยไง”อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“หนูเนี่ยนะ”“ใช่”แม็กซ์ตอบทันที“วั
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 22
เช้าวันต่อมาแม้จะนอนไปหลายชั่วโมงแต่อะธีน่ากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยแม้แต่น้อยภาพกล่องของขวัญสีดำรูปถ่ายของเธอและข้อความจากเบอร์ปริศนายังคงวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเมื่อคืนไม่ใช่เพราะไม่กลัวแต่เพราะยังไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่ผ่านมาไม่นานอย่างน้อย…เธออยากมีเวลาคิดด้วยตัวเองก่อนและเพราะแบบนั้นช่วงสายของวันนี้อะธีน่าจึงเลือกทำในสิ่งที่ช่วยให้เธอ “หายใจ” ได้ดีที่สุดออกไปข้างนอกคนเดียวเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันโปรดดังขึ้นในลานบ้านอะธีน่าสวมหมวกกันน็อก ปรับสายรัดให้แน่นก่อนจะขี่ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆลมอ่อนของช่วงสายปะทะใบหน้าช่วยให้ความอึดอัดในอกค่อย ๆ เบาลงทีละนิดเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกลเพียงแค่อยากขี่รถเรื่อย ๆมองผู้คนมองเมืองและปล่อยให้สมองได้พักจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดสักชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายอะธีน่าก็มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเธอเดินเข้าไปด้านในแบบเรียบง่ายวันนี้แต่งตัวสบายกว่าปกติ—เสื้อครอปแขนยาวสีเรียบ กางเกงยีนส์เอวสูง รองเท้าผ้าใบผมถูกรวบครึ่งหัวแบบไม่ตั้งใจให้เ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 21
งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่งหลังจากโชว์จบผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุดทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน“โดดเด่น”“ชัดเจน”“มีภาษาของตัวเอง”หลังลงจากเวทีอะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พักเพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดีอาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเองบางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึกบีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างามแม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุดส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermesเสียงหัวเราะเสียงชื่นชมกลิ่นดอกไม้แสงแฟลชจากกล้องมือถือทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้นอะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืนก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข“แกสุดยอดมากจริง ๆ”ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ“ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว”“ใช่”ริวกิพยักหน้าแรง“นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย”อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ“พอเลยพวกแก เดี๋ยวล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 20
อะธีน่าเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าพยายามนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาของเพื่อน ๆ ที่รู้จักเธอดี… ไม่มีทางมองไม่ออก “อะธีน่า” ริวกิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “เป็นอะไรปะ หน้าแกดูซีด ๆ” ซัมเมอร์วางตะเกียบลงทันที “ใครมาทำอะไรแกหรือเปล่า” อะธีน่านั่งลง วางมือบนตัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง—แค่บางส่วน “เจอคนรู้จักเก่า” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่สั้น “ไม่มีอะไรแล้ว” เพนนีขมวดคิ้ว “รู้จักเก่าแบบไหน” พอร์ชกับเควินสบตากันทันที ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน คชาเป็นคนพูดออกมา เสียงต่ำลงกว่าปกติ “…ตั้ม?” อะธีน่าเงยหน้ามอง ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่นั้นก็พอแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงฉ่าของหมูกระทะยังดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะคีบต่อ พอร์ชกำมือแน่น “มันมาทำอะไรแกป่าว” “แค่พูด” อะธีน่าตอบทันที “แล้วก็ไป มีคนช่วยกันไว้” เควินถอนหายใจแรง “แม่ง… ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” ซัมเมอร์เอื้อมมือไปจับแขนอะธีน่า บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “แกโอเคจริง ๆ ใช่ไหม” อะธีน่าพยักหน้า คราวนี้ยิ้มได้จริงขึ้นนิดหนึ่ง “โอเคแล้ว” เธอพูดชัด “ไม่เหมือนเมื่อ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 8
อะธีน่ากำลังหยิบเนื้อผ้าที่เลือกไว้ แต่ทันใดนั้นก็พบว่าไม่ได้เตรียมเงินพกมาเพียงพอ โซลซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ยื่นมือเข้ามา “เดี๋ยวครับ ผมช่วยจ่ายเองครับ” ก่อนที่อะธีน่าจะทันปฏิเสธ เขากดจ่ายเงินด้วยรอยยิ้มสุภาพ อะธีน่าหยุดชะงักเล็กน้อย “ขะ… ขอบคุณค่ะ พี่โซล” น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงความประหลาดใจ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 7
ชีวิตในมหาวิทยาลัยของอะธีน่า ยังคงเดินไปตามปกติ เช้า—เรียน บ่าย—ทำโปรเจกต์ เย็น—ประชุมงานกลุ่มหรือใช้เวลาอยู่กับเพื่อน ชื่อของเธอไม่ได้หายไปจากบทสนทนาในรั้วมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ได้ถูกขยายจนเกินจริง บางคนจำได้ว่าเธอคือ น้องสาวของแม็กซ์ Maxine Gamer บางคนจำได้ว่าเธอคือ ผู้หญิงที่โซ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 6
เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหนาหนักของคฤหาสน์ เสียงรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านอย่างเงียบขรึม โซลที่เพิ่งลงมาชั้นล่าง หยุดฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้ม ท่วงท่าสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยอำนาจ “กลับมาแล้วเหรอครับพ่อ” โซลเอ่ยทัก น้ำเสียง
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 5
เสียงดนตรีพุ่งทะลุผ่านลำโพงทั่วฮอลล์ แฟนคลับกรี๊ดลั่น สลับกับแสงไฟสีสันสดใสที่สาดส่องไปทั่ว อะธีน่านั่งอยู่ในแถวใกล้เวทีรอง ดวงตากวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของโซลบนเวที แม้ไม่ใช่แฟนคลับตัวจริง แต่ความตั้งใจและพลังของเขากลับดึงดูดเธออย่างไม่น่าเชื่อ เพลงแรกจบลง แสงไฟปรับเป็นสีอุ่น เสียงแฟนคลับโห่ร
You may also like
เรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C111.5K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา79.5K viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง68.3K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่598.3K viewsโอบหัวใจ อุ่นไอรัก
ภัสสพิชชา59 viewsNo.1 Fan เด็กเลี้ยงอันดับหนึ่งของมาเฟีย
แสนดาริกา58 viewsทวงรัก ยัยออแกไนซ์
Peach Poyy250 views“ทราย…เส้นทางเสียวของครูสาว”
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร41 views
