CHAPTER 3

Bryden's POV

"Yes! More... ohh!"

"More... sige pa— haaa..."

"I'm going... ughh!"

"Ohhh..."

Matapos ang mahabang pag-uusap, unti-unting nawala ang ingay na nagmumula sa kabilang kwarto. Bumalik ang katahimikan sa buong bahay—tanging mahinang ugong ng electric fan at paminsan-minsang langitngit ng kahoy ang maririnig.

Mariing napapikit ako habang nakahiga, nanginginig ang dibdib sa pigil na paghinga. Hawak-hawak ko ang aking sariling kamay habang mabilis ang pagkabog ng aking dibdib. Tila naninigas ang mga binti at paa ko dahil sa pagkakaunat, habang ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang larawan.

"Gosh..." mahinang buntong-hininga ko nang maramdaman ko ang matinding kaba at panginginig ng buong katawan.

Saglit akong napahiga nang nakapikit, parang ninanamnam ang matinding emosyon at init na kumalat sa aking sistema. Pero agad din akong napabalik sa ulirat. Kinapa ko ang baso ng tubig sa gilid ng kama—wala. Dahil biglaan lang din ang aking pagkagising, hindi ako nakapaghanda. Napailing na lang ako, napabuntong-hininga, at inayos na lang ang aking suot. Tanging boxer shorts at sando na lang ang aking ginamit.

Habang nakahiga sa malawak na kama at nakatingin sa kisame, hindi ko mapigilang maalala ang nangyari kanina. Dahil sanay ako sa probinsya—gising sa gabi at tulog sa hapon—nagising ako nang hatinggabi. At hindi ko naman inaasahan na ang bubungad sa aking pagkagising ay ang presensya ng taong aking labis na pinapantasya at hinahangaan: si Ate Luna.

"Tanga ka, Bryden..." mahinang sabi ko sa sarili, mamaos-maos pa ang boses. "Tama bang humanga ka nang ganito sa asawa ng kuya mo?"

Mariin akong dumapa at mariing pumikit, na para bang kayang pigilan ng pagpikit ang mga imahe at emosyon sa isip ko.

"Tanga ka," bulong kong muli sa sarili—pero kahit sabihin ko iyon, hindi humuhupa ang bigat sa aking dibdib, ni ang matinding tensyon sa katawan.

At dahil nakaramdam ako ng gutom—dahil hindi ako nakapaghapunan kanina—agad akong bumangon. Walang pag-aalinlangan akong lumabas ng silid habang nakasando at boxer shorts lang. Saglit pa akong huminto sa tapat ng p***o, nakinig sa paligid. Tahimik. Walang yapak. Walang boses.

Siguro naman tulog na sila… okay lang lumabas nang ganito, sabi-sabi ko pa sa aking isipan habang dahan-dahang isinasara ang p***o ng silid, pinipigil ang tunog ng seradura.

Ngunit sa pagharap ko—

Nabangga ko si Ate Luna.

"S-sorry…"

"Sorry!"

Sabay naming sabi, dahilan para matigilan kami at bahagyang mapatawa. May sandaling nagtagpo ang tingin namin—maikli lang, pero sapat para maramdaman ko ang pagkakakuryente at matinding kaba sa aking batok.

"Buti nagising ka na," malambing ang boses na sabi ni Ate Luna. "Nagugutom ka ba? Ipag-iinit kita ng ulam sa baba, tara."

Napakamot ako sa batok kahit hindi makati, dala ng hiya at ng kung anong mas malalim pang emosyon na ayaw ko nang pangalanan.

"Huwag na, Ate. Ako na," nakangiting sagot ko rito.

"Hahaha, ano ka ba. ’Wag ka nang mahiya. Tara na sa baba," natatawang sabi ni Ate Luna. "Tulog na si Kuya mo. May kasabay ka sanang kumain."

'Okay lang… magkasama naman tayo ngayon,' sa isip-isip ko pa.

Halos masampal ko ang sarili sa utak dahil kung ano-anong pumapasok sa isip ko.

Nang makarating kami sa kusina, agad binuksan ni Ate Luna ang ilaw. Sa biglang liwanag, mas naging malinaw sa aking mga mata ang itsura ni Ate Luna—dahilan para ako ay saglit na mapapigil ng hininga.

Nakasuot ito ng nightwear na kumikinang sa telang silk. Dahil maputi si Ate Luna, mas bumagay rito ang suot; parang mas lalo siyang nagliwanag sa ilalim ng ilaw sa kusina. Kitang-kita ang ganda ng kanyang tindig at hugis ng katawan, na lalong nagpalakas ng aking panginginig.

Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang kalansing ng kawali, ang bukas-sarang takip ng kaldero, at ang amoy ng ulam na unti-unting kumalat—pero mas nangingibabaw pa rin sa akin ang magandang tanawin na nasa aking harapan.

Dahil sa kung ano-anong gumugulo sa isip ko—at sa napakagandang tanawing nasa harapan—hindi ko masisi ang sarili dahil hindi ko mapigilan ang makaramdam ng matinding init at kaba. Doon ko naisip kung gaano ka-awkward ang suot ko. Mabuti na lang at may kahabaan ang suot kong sando.

Ngunit hindi pa rin iyon sapat para itago ang matinding kaguluhan sa aking sistema at ang panginginig ng aking mga tuhod.

Napailing na lang ako at saka mabilis na umupo, kunwaring inaantok, para maitago ang aking pagkabalisa. Inayos ko pa ang upo—bahagyang yumuko, bahagyang sumandal—na parang simpleng komportable lang, kahit ang totoo, nagpa-panic na ako sa aking kaloob-looban.

"Bryden," tawag ni Ate Luna, dahilan para ako'y saglit na matigilan. "P’wede mo bang iabot sa akin 'yung liquid seasoning? Ubos na pala ’tong nasa baba."

"Ah… oo," kalmado kong sagot ngunit rinig na rinig ko ang mabilis na tibok ng aking puso.

Nang itaas ko ang aking kamay upang abutin ang seasoning ay bahagya ring tumaas ang aking sando.

Napansin ko ang saglit na pagkagitla sa mukha ni Ate Luna bago ito nagiwas ng tingin dahil sa matinding awkwardness at tensyon sa aming pagitan. Ngunit sa pag-iwas niya ng tingin ay ang siyang pagtama naman muli ng aming mga mata sa isa't isa.