Share

CHAPTER 3

last update publish date: 2026-02-05 14:48:44

Bryden's POV

"Yes! More... ohh fuck!" 

"More... sige pa— haaa... fuck!"

"I'm cumming... ughh... shit!"

"Ohhh..."

Matapos ang mahabang halinghing, unti-unting nawala ang ingay na nagmumula sa kabilang kwarto. Bumalik ang katahimikan sa buong bahay—tanging mahinang ugong ng electric fan at paminsan-minsang langitngit ng kahoy ang maririnig.

Mariing napapikit ako habang nakahiga, nanginginig ang dibdib sa pigil na paghinga. Hawak-hawak ko ang aking malaki at galit na galit na alaga, pabilis nang pabilis ang pagtaas-baba ng aking palad dito. Tila naninigas ang mga binti at paa ako dahil sa pagkakaunat, habang ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang larawan.

"Damn..." mahinang ungol ko nang ako ay labasan ng mainit init at may kalaputang puting likido.

Saglit sakong napahiga nang nakapikit, parang ninanamnam ang init na kumalat sa katawan. Pero agad din akong napabalik sa ulirat. Kinapa ko ang tissue sa gilid ng kama—wala. Dahil biglaan lang din ang aking ginawang pagpaparaos, hindi ako nakapaghanda. Napailing na lang ako, napabuntong-hininga, at ginamit na lang ang aking underwear. Hindi ko na iyon isinuot pa; tanging boxer short na lang ang aking isinuot.

Habang nakahiga sa malawak na kama at nakatingin sa kisame, hindi ko mapigilang maalala ang nangyari kanina. Dahil sanay ako sa probinsya—gising sa gabi at tulog sa hapon—nagising ako nang hatinggabi. At hindi ko naman inaasahan na ang bubungad sa aking pagkagising ay ang nakakahumaling na mga halinghing ng taong aking pinapantasya: si ate Luna.

"Tanga ka, Bryden..." mahinang sabi ko sa sarili, mamaos maos pa ang boses. "Tama bang pagpantasyahan ang asawa ng kuya mo?"

Mariin akong dumapa at mariing pumikit, na para bang kayang pigilan ng pagpikit ang mga imahe sa isip ko.

"Tanga ka," bulong kong muli sa sarili—pero kahit sabihin ko iyon, hindi humuhupa ang bigat sa aking dibdib, ni ang init sa katawan.

At dahil nakaramdam ako ng gutom—dahil hindi ako nakapaghapunan kanina—agad akong bumangon. Walang pag-aalinlangan akong lumabas ng silid kahit wala akong suot na underwear; boxer short lang, kaya bakat na bakat ang aking pagkalalaki. Saglit pa akong huminto sa tapat ng pinto, nakinig sa paligid. Tahimik. Walang yapak. Walang boses.

Siguro naman tulog na sila… okay lang lumabas nang ganito, sabi-sabi ko pa sa aking isipan habang dahan-dahang isinasara ang pinto ng silid, pinipigil ang tunog ng seradura.

Ngunit sa pagharap ko—

Nabangga ko si Ate Luna.

"S-sorry…"

"Sorry!"

Sabay naming sabi, dahilan para matigilan kami at bahagyang mapatawa. May sandaling nagtagpo ang tingin namin pero maikli lang, pero sapat para maramdaman ko ang pagkakakuryente ng kaba sa aking batok.

"Buti nagising ka na," malambing ang boses na sabi ni ate Luna. "Nagugutom ka ba? Ipag-iinit kita ng ulam sa baba, tara."

Napakamot ako sa batok kahit hindi makati, dala ng hiya at ng kung anong mas malalim pang feelings na ayaw niyang pangalanan.

"Huwag na, Ate. Ako na," nakangiting sagot ko rito.

"Hahaha, ano ka ba. ’Wag ka nang mahiya. Tara na sa baba," natatawang sabi ni ate Luna. "Tulog na si Kuya mo. May kasabay ka sanang kumain."

'Okay lang… sabay naman kaming nilabasan,' sa isip isip ko pa.

Halos masampal ko ang sarili sa utak dahil kung ano-anong pumapasok sa isip ko.

Nang makarating kami sa kusina, agad binuksan ni ateLuna ang ilaw. Sa biglang liwanag, mas naging malinaw sa aking mga mata ang itsura ni Ate Luna—dahilan para siya ay saglit na napapigil ng hininga.

Nakasuot ito ng nightwear na kumikinang sa telang silk. Dahil maputi si ate Luna, mas bumagay rito ang suot; parang mas lalo siyang nagliwanag sa ilalim ng ilaw sa kusina. Kitang-kita ang hubog ng katawan niya, at bahagya ring bumabakat ang u***g dahil sa nipis ng tela.

Kung wala siyang bra… edi wala rin siyang panty? natanong ko sa aking isip habang nakatitig kay ate Luna na abala sa pag-iinit ng ulam. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang kalansing ng kawali, ang bukas-sarang takip ng kaldero, at ang amoy ng ulam na unti-unting kumalat—pero mas nangingibabaw pa rin sa akin ang tanawin na nasa aking harapan.

Dahil sa kung ano-anong gumugulo sa isip ko—at sa napakagandang tanawing nasa harapan—hindi ko masisi ang sarili dahil hindi ko mapigilan ang makaramdam ng init. Doon ko naalalang wala nga pala akong suot na underwear. Kaya ngayong ang alaga ko ay galit na galit, kitang-kita rin at bakat na bakat ito sa suot kong boxer short. Mabuti na lang at may kahabaan ang suot kong sando.

Ngunit hindi pa rin iyon sapat. Makikita pa rin ang kalakihan ng aking alaga kahit natatakpan ng puting sando.

Napailing na lang ako at saka mabilis na umupo, kunwaring inaantok, para maitago iyon. Inayos ko pa ang upo—bahagyang yumuko, bahagyang sumandal—na parang simpleng komportable lang, kahit ang totoo, nagpa-panic na ako sa aking kaloob-looban.

"Bryden," tawag ni ate Luna, dahilan para ako'y saglit na matigilan. "P’wede mo bang iabot sa akin yung liquid seasoning? Ubos na pala ’tong nasa baba."

"Ah… oo," kalmado kong sagot ngunit rinig na rinig ko ang tibok ng aking puso.

Nang itaas ko ang aking kamay upang abutin ang seasoning ay bahagya ring tumaas ang aking sando, dahilan para makita ni ate Luna ang bakat ng malaki at galit na galit kong pagkalalaki

Napansin ko ang saglit na pagkagitla sa muka ni Ate Luna bago ito nag iwas ng tingin, ngunit sa pag iwas niya ng tingin mula sa galit kong alaga ay ang siyang pagtama naman ng aming mga mata sa isa't isa.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Desiring My Sister-In-Law   EPILOGUE

    Bryden’s POVIsang taon ang lumipas bago ko naisip na hindi pala lahat ng pag-uwi ay tungkol sa lugar.Minsan, tao.Minsan, sarili.Nasa maliit na café kami ni Luna sa Tagaytay nang araw na iyon, sa parehong lugar kung saan minsan niyang kinausap si Bryan tungkol sa mga bagay na hindi na nila kayang itago. Hindi iyon plano. Hindi namin sinadya. Pauwi sana kami galing sa probinsya matapos bisitahin si Nanay, pero biglang umulan, at si Luna ang unang nakakita sa signage.“Dito tayo,” sabi niya.Tumingin ako sa kanya. “Sure ka?”Tumango siya, hawak ang paper bag ng pasalubong ni Nanay. “Oo. Hindi naman multo ang lugar.”Hindi nga.Pero may mga lugar na marunong magtago ng lumang sakit sa ilalim ng magandang tanawin.Umupo kami sa may bintana. Sa labas, makapal ang hamog, halos lamunin ang kalsada. Si Luna ay nakasuot ng simpleng dress, may cardigan sa balikat, at nakasabit pa rin sa bag niya ang moon keychain na ibinigay ko noong birthday niya. Sa daliri niya, wala pa ring singsin

  • Desiring My Sister-In-Law   CHAPTER 100

    Luna’s POVAnim na buwan ang lumipas bago ko muling natutunang tawaging payapa ang isang umaga.Hindi ibig sabihin naging madali ang lahat. Hindi ganoon kabait ang buhay. May mga papeles pa ring kailangang ayusin, mga pamilyang kailangang kausapin, mga matang kailangang tiisin, at mga gabing bigla na lang akong magigising na may bigat sa dibdib dahil may lumang alaala na dumaan nang hindi kumakatok.Pero hindi na ako tumatakbo.Hindi na rin ako nagtatago.Si Bryan at ako ay natutong mag-usap nang hindi laging may sugat na binubuksan. May mga araw na masakit pa rin, lalo na kapag napag-uusapan namin ang bahay, ang mga gamit, ang mga taon na hindi naman peke kahit natapos. Pero naging mabuti kami sa isa’t isa sa paraang kaya namin. Hindi perpekto. Hindi madali. Pero totoo.Noong huli kaming nagkita, iniabot niya sa akin ang isang folder ng papeles at isang maliit na paper bag.“Rice cooker?” biro ko, kahit may kaba sa dibdib.Napatawa siya. “Grabe ka. Hindi na ako uulit.”Nasa loob ang

  • Desiring My Sister-In-Law   CHAPTER 99

    Bryan’s POVNakita ko sila.Hindi ko sinadya.At siguro, iyon ang mas masakit.Dapat hindi ako dumaan sa park na iyon. Dapat diretso na ako sa condo pagkatapos kong maglakad para palamigin ang ulo ko. Pero may mga gabing ang paa mo ang pumipili ng dadaanan bago pa makasunod ang isip. Nandoon ako sa kabilang side ng fountain, bahagyang natatakpan ng puno, nang makita ko si Luna.At si Bryden.Magkahawak ang kamay.Hindi sila nagtatago. Hindi rin sila nagpapakita. Parang dalawang taong pagod na sa dilim, pero hindi pa rin sanay sa liwanag.Nakita ko ang halik.Maikli lang. Hindi marahas. Hindi yung halik na puno ng kasakiman. Mas masakit pa nga dahil maingat. Parang pinangakuan muna nila ang mundo na hindi sila tatakbo bago nila hinayaang magdikit ang labi nila.Doon ko naramdaman ang huling piraso ng pag-asa ko na dahan-dahang bumitaw.Hindi siya sumabog.Hindi ako sumigaw.Hindi ko rin sila nilapitan.Tumalikod lang ako at naglakad palayo, habang sa dibdib ko may bagay na tahimik na n

  • Desiring My Sister-In-Law   CHAPTER 98

    Bryden’s POVHindi ko alam kung gaano katagal kaming naglakad ni Luna sa park.Wala kaming malinaw na pupuntahan. Sinundan lang namin ang pathway na paikot sa fountain, dumaan sa ilalim ng mga punong may dahong kumakaluskos sa hangin, at paminsan-minsan, sabay na tumatahimik kapag may pamilyang dumadaan o batang tumatakbong halos sumalpok sa tuhod namin.Hawak ko ang kamay niya.Hindi mahigpit. Hindi rin alanganin. Sapat lang para maramdaman kong totoo siya. Sapat para malaman kong hindi ko siya guni-guni, hindi text sa screen, hindi lihim na binubulong sa dilim.Nandito siya.At pinili niyang lumapit.“Bryden,” sabi niya matapos ang mahabang katahimikan.“Hm?”“Kinakabahan ako.”Napatingin ako sa kanya. Hindi siya nakatingin sa akin. Nasa daan ang mata niya, pero ang daliri niya ay bahagyang humigpit sa kamay ko.“Ako rin,” amin ko.“Akala ko sasabihin mo, ‘huwag kang kabahan.’”“Hindi. Masama akong liar.”Doon siya napatawa, mahina, pero sapat para gumaan ang kabang nakahiga

  • Desiring My Sister-In-Law   CHAPTER 97

    Luna’s POVTatlong linggo.Ganoon pala kahaba ang pagitan ng pagbitaw at paghinga.Sa loob ng tatlong linggo, hindi ako umuwi sa bahay namin ni Bryan. Minsan, dumadaan ako para kumuha ng gamit, pero hindi ako natutulog doon. Si Bryan naman ay nasa office condo niya. Hindi kami nag-away. Hindi rin kami biglang naging okay. Tuwing Linggo, nagkikita kami sa isang café na pareho naming hindi paborito, para walang alaala na madudumihan. Doon kami nag-uusap.Noong unang Linggo, puro iyak.Noong pangalawa, puro katahimikan.Noong pangatlo, doon namin unang nasabi ang salitang matagal naming kinatatakutan.“Separation.”Hindi legal muna. Hindi final sa papel. Pero totoo sa buhay.Kailangan naming humiwalay sa dating anyo namin para malaman kung may babalikan pa ba. At habang masakit sabihin, mas masakit aminin ang kasunod: hindi ko na hinahanap ang pagbabalik sa dating kami.Ang hinahanap ko ay sarili ko.At unti-unti, nahanap ko siya.Hindi buo agad. Hindi dramatic. Hindi yung tipong isang u

  • Desiring My Sister-In-Law   CHAPTER 96

    Bryan’s POVHindi ko sinundan si Luna.Alam kong nasa labas siya kasama si Mara. Alam kong kailangan niya iyon, kahit may parte sa akin na gustong magmaneho papunta roon, hilahin siya pabalik, at sabihin sa kanya na dito siya dapat, sa bahay namin, sa tabi ko, sa buhay na pinili naming dalawa.Pero anong klaseng pagmamahal iyon kung kailangan kong bantayan para manatili siya?Kaya nanatili ako sa bahay.Mag-isa.Sa unang oras, naglinis ako. Hindi dahil madumi ang bahay, kundi dahil hindi ko alam kung saan ilalagay ang kamay ko. Inayos ko ang mesa, hinugasan ang isang basong malinis na, inayos ang unan sa couch, binuksan ang ref, isinara ulit. Para akong bisita sa sarili kong bahay.Doon ko lang napansin kung gaano karaming bahagi ng bahay ang may bakas niya.Hindi lang ni Luna.Ni Bryden din.May mug siyang naiwan sa pinakadulong shelf, yung kulay gray. May lumang resibo sa ilalim ng center table mula sa grocery na binilhan niya siguro noong wala ako. Sa kusina, may maliit na garapon

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status