บทที่ 9 จังหวะเดียวกันพอดี

"งั้นเราลุยกันต่อ"

ผมพูด เซนยิ้ม

"พูดเหมือนพระเอกซีรีส์เลยว่ะ"

"กูก็พระเอกอยู่แล้วปะ"

"พระเอกหรือหมาโกลเด้น"

"แล้วหมาโกลเด้นเป็นพระเอกไม่ได้เหรอ"

เซนหัวเราะ คินส่ายหน้าเบา ๆ แม้แต่ภามยังยกมุมปากขึ้น เหมือนกลั้นขำไม่ทัน

ช่วงบ่าย หลังจากสรุปงานเสร็จ ทีมเริ่มแยกกันเก็บข้อมูลต่อ คินนั่งทำโครงระบบ Choice Point อยู่กับพี่เลี้ยง เซนเดินออกไปถ่ายภาพพื้นที่เพิ่มเติม ส่วนผมกับภามถูกทิ้งไว้ในห้องประชุมเล็กกับแฟ้ม Feedback ลูกค้าเดิมกองหนึ่ง

ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญ หรือเป็นความเมตตาของโชคชะตา แต่ผมขอขอบคุณ Destiny Project ไว้ก่อน

ภามนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก้มอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ ปลายนิ้วของเขาไล่ไปตามบรรทัดช้า ๆ คิ้วขมวดนิดหนึ่งเวลามีข้อมูลที่ต้องคิดต่อ แสงบ่ายลอดผ่านม่านบางเข้ามาตกบนเสี้ยวหน้าเขาพอดี ทำให้ผิวขาว ๆ นั้นดูนุ่มกว่าปกติ

ผมตั้งใจจะอ่านเอกสารของตัวเอง จริง ๆ แต่ผ่านไปเกือบห้านาที ผมยังอยู่หน้าเดิม เพราะสายตาเจ้ากรรมดันไหลไปทางเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก จนสุดท้ายเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมา

"มึงมองกูทำไม"

ผมสะดุ้งนิดหนึ่ง แต่ยิ้มทันที

"ไม่ได้มอง"

ภามจ้องกลับ สีหน้าบอกชัดว่าไม่เชื่อสักนิด

"เอเดน"

เวลาเขาเรียกชื่อผมด้วยเสียงนิ่ง ๆ แบบนี้ ผมรู้สึกเหมือนถูกจับได้ทุกครั้ง ทั้งที่ยังไม่ได้สารภาพอะไรเลย

ผมเอียงคอนิดหนึ่ง ก่อนตอบตามความจริง

"กูแค่ยังไม่หันไปทางอื่น"

ผมได้ยินเสียงแอร์ และเสียงหัวใจตัวเองที่ดังเกินควร

ภามมองผมอยู่สองวินาทีเต็ม ดวงตานิ่งเหมือนเดิม ก่อนเขาจะละสายตากลับไปที่เอกสาร

"ไร้สาระ"

คำเดิม ๆ ทำนองเดียวกับน่ารำคาญ แต่คราวนี้ผมเห็น ปลายหูขาว ๆ นั่นแดงขึ้น

และแค่นั้น ก็ทำให้ผมยิ้มอยู่คนเดียวได้ทั้งบ่ายแล้ว

ผมก้มลงมองเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ผมเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง Destiny Project อาจไม่ได้สอนแค่เราว่าลูกค้าแต่ละคนต้องการเส้นทางไม่เหมือนกัน แต่มันกำลังสอนผมด้วยว่า การเข้าไปอยู่ในใจใครสักคน บางทีอาจไม่ใช่การวิ่งเข้าไปดัง ๆ ไม่ใช่การพูดให้เยอะที่สุด ไม่ใช่การจีบให้เขาหนีไม่ทัน แต่อาจเป็นการค่อย ๆ หาจังหวะของตัวเอง จังหวะที่ไม่ทำให้เขาอึดอัด จังหวะที่ทำให้เขายอมมองกลับมา แม้จะแค่สองวินาที ก็ยังดี

"เอเดน"

เสียงภามดังขึ้นอีกครั้ง ผมเงยหน้าแทบจะทันที

"หืม"

ภามเลื่อนแฟ้มชุดหนึ่งมาตรงหน้าผม

"อ่านหน้านี้"

"ทำไม"

"ลูกค้ากลุ่มนี้ไม่ชอบกรอกเอกสาร"

ผมก้มลงอ่าน มีวงกลมสีดำล้อมประโยคหนึ่งไว้

อยากให้มีคนคุยด้วย มากกว่าถูกถามเป็นข้อ ๆ

ผมเงยหน้ามองเขา

"เหมาะกับกู?"

ภามไม่ตอบ แต่ปากกาของเขาเคาะลงบนคำว่า คนคุยด้วย หนึ่งที

โอเค ชัดกว่าพูดอีก

ผมหัวเราะเบา ๆ

"มึงเริ่มรู้จักกูแล้วนี่หว่า"

ภามนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ

"ก็ต้องรู้"

ผมหยุดยิ้มไปครึ่งจังหวะ

"ทำไม"

ภามก้มหน้ากลับไปอ่านเอกสาร แล้วตอบเหมือนไม่ได้คิดอะไร

"ทำงานทีมเดียวกัน"

อ๋อ ทีมเดียวกัน เหตุผลดี ถูกต้อง สมเหตุสมผล แต่ไม่รู้ทำไม ผมกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

"อืม"

ผมพยักหน้า

"งั้นกูก็จะรู้จักมึงให้มากขึ้นเหมือนกัน"

ภามไม่เงยหน้า แต่ปลายปากกาของเขาหยุดนิ่งไปหนึ่งจังหวะ แค่หนึ่งจังหวะ แล้วเขาก็เขียนต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เย็นวันนั้น ก่อนกลับห้อง พวกเราสี่คนเดินผ่านทางเชื่อมริมทะเลด้วยกัน แสงสุดท้ายของวันตกลงบนผิวน้ำจนเป็นประกายสีทอง ลมทะเลพัดแรงพอให้เสื้อเชิ้ตของทุกคนขยับไปตามจังหวะ

เซนเดินนำหน้าไปกับคิน สองคนนั้นยังคุยเรื่อง Flow กับ Choice Point ไม่หยุด

"ถ้า Optional เยอะเกิน ลูกค้าจะเลือกไม่ถูก"

คินพูด

"งั้นก็อย่าให้เขาเลือกเยอะ ให้เลือกแค่จุดที่เขากังวลจริง ๆ"

เซนตอบ

"ต้องมีเกณฑ์"

"ก็ให้มึงทำไง"

"มึงโยนงานเก่งมาก"

"กูเรียกใช้คนให้ถูกงาน"

ผมหัวเราะเบา ๆ

ส่วนภามเดินอยู่ข้างผม เงียบเหมือนเดิม แต่ไม่ไกลเหมือนเมื่อวาน ระยะห่างระหว่างเราดูเหมือนจะลดลงนิดหนึ่ง อาจจะแค่นิดเดียว แต่ผมก็รู้สึกได้

"ภาม"

"อะไร"

"วันนี้ทีมเราดีขึ้นปะ"

เขาหันมามองผม ก่อนตอบ

"ดีขึ้น"

"เพราะกู?"

"เพราะลูกค้า"

ผมหัวเราะ

"โห ไม่ให้เครดิตกันเลย"

ภามมองไปข้างหน้า

"แต่มึงทำได้ดี"

ผมหยุดเดินไปครึ่งก้าว จริง ๆ แค่ครึ่งก้าว แต่เหมือนหัวใจหยุดไปนานกว่านั้น

"เมื่อกี้มึงชมกูเหรอ"

"อืม"

เขาตอบง่าย ๆ ง่ายเกินไป จนผมไปต่อไม่ถูก

ภามเดินนำไปอีกก้าว ก่อนหันกลับมามอง

"ไม่เดิน?"

ผมยิ้มออกมาแบบห้ามไม่อยู่

"เดินค่ะ"

เซนที่เดินอยู่ข้างหน้าหันกลับมาพอดี เห็นหน้าผมแล้วส่ายหัว

"หมาโกลเด้นได้ขนมอีกแล้ว"

"เงียบไปเลยมึง"

คินมองมาทางเราแวบหนึ่ง สายตานิ่งเหมือนเดิม แต่คราวนี้เขามองนานกว่าปกติ

ผมรีบหุบยิ้ม ไม่ทัน

เซนหัวเราะเบา ๆ อยู่ข้างหน้า

"หุบตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ไอ้หมา"

ลมทะเลพัดผ่านระหว่างเราอีกครั้ง ภามเดินต่อไปข้างหน้า ผมก้าวตาม ไม่ชิดกว่าเดิม ไม่ห่างกว่าเดิม แค่จังหวะเดียวกันพอดี

ข้างหน้า เซนยังเถียงกับคินเรื่อง Flow ไม่จบ ข้าง ๆ ผม ภามไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แต่ครั้งนี้ ไหล่ของเราเกือบแตะกัน