DMAN 4

BIANCA’S P O V~

Nang magising ako, tahimik na ang buong bahay. Wala na ang kuya ko.

Pagtingin ko sa cellphone ko, may ilang missed calls. Isa roon ang tawag tungkol sa trabaho mula sa secretary ko.

“Hello?”

“Ms. Bianca, kailan po kayo makakapunta sa hospital?”

Napatingin ako sa orasan.

“Bukas siguro. Gusto kong pumunta nang biglaan.”

“Noted po. Pati po sa kabilang kumpanya?”

“Oo. Sabay ko na lang.”

Pagkababa ko ng tawag, napabuntong-hininga ako. Hindi ko pa nga lubusang nababawi ang tulog ko, trabaho na agad ang kailangan kong asikasuhin. Pero ayos lang. Kailangan ko ring makabalik sa normal kong routine.

Kinabukasan, niyaya ako ng kuya ko na mag-lunch.

Nag-ayos ako nang simple at sumama sa kanya. Hindi ko inaasahang may makakasama kami. Pagpasok namin sa restaurant, agad kong nakita si Ethan.

Napahinto ako nang bahagya.

Nandoon na siya at tila hinihintay kami.

“Late kayo,” sabi niya sa kuya ko.

“May inasikaso lang ako.”

Napatingin sa akin si Ethan.

“Hi.”

“Hi.”

Umupo ako sa tabi ng kuya ko habang si Ethan naman ay nasa tapat namin. Sinubukan kong maging normal. Pero sa tuwing napapatingin ako sa kanya, naaalala ko ang mga nangyari kahapon.

Ang pagsundo niya sa akin. Ang pagtanggal niya ng seatbelt. At higit sa lahat, ang paraan ng pagtingin niya sa akin bago ako bumaba ng sasakyan.

Hindi ko dapat iyon iniisip.

“After lunch, saan ka pupunta?” tanong ng kuya ko.

“Magsho-shopping sana ako. Kailangan kong bumili ng ilang gamit.”

Tumango siya.

“Sasamahan sana kita, pero may kailangan akong tapusin sa office.”

“Okay lang, Kuya. Kaya ko na mag-isa.”

Napatingin siya kay Ethan.

“Ethan, ikaw na lang sumama sa kanya.”

Napatingin ako kay Ethan.

Saglit itong natahimik bago tumango.

“Sige.”

Bakit parang biglang naging mas mabilis ang tibok ng puso ko?

Pagkatapos ng lunch, kaming dalawa na lang ni Ethan ang magkasama.

Tahimik kaming naglalakad sa loob ng mall. Habang pumipili ako ng mga gamit, siya naman ang may hawak ng shopping cart.

“Hindi mo kailangang sundan ako,” sabi ko.

“Okay lang.”

“Baka mainip ka.”

“Hindi naman.”

Napangiti ako. “Sure ka?”

Tumango siya. “Sure.”

Hindi ko alam kung bakit nakakailang kapag ganito siya kasimple magsalita. Habang naglalakad kami, may batang biglang napatingin sa amin. Sinundan nito ng tingin ang shopping cart na hawak ni Ethan bago ngumiti.

“Ang sweet n’yo naman po.”

Napahinto ako.

“Ha?”

“Para po kase kayong mag-couple.”

Napatingin ako kay Ethan. Mukha rin siyang nagulat.

“Hindi kami mag-couple,” mabilis kong sabi.

Tumango ang bata.

“Ah. Akala ko po kase.”

Pagkaalis nito, hindi ko napigilang mapangiti.

“Ang cute naman,” bulong ko.

Napansin kong nakatingin sa akin si Ethan.

“Ano?”

“Gusto mo na bang mag-asawa?”

“Sa tamang panahon kapag nahanap ko na ang lalaking mamahalin ko.”

“Paano kung nakakasama mo lang?”

Tiningnan ko ito kaya humalakhak ng tawa, hindi ko mapigilan ngumiti dahil nakakahawa ang tawa nito.

Nagpatuloy kami sa paglalakad.

Pero ilang minuto akong hindi makapagpigil ng ngiti.

Matapos ang ilang oras na pamimili, marami na akong dala.

“Pagod ka na?” tanong ni Ethan.

“Medyo.”

“Dinner muna tayo bago umuwi.”

Napatingin ako sa kanya. “Okay.”

Sa isang sikat na restaurant, kaming dalawa lang ang magkatapat. Habang kumakain, hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya.

Mas tahimik siya ngayon.

May pagkakataong bigla siyang titingin sa akin at magtatagpo ang mga mata namin.

Sa halip na umiwas agad, ngingitian ko na lang siya.

At ganoon din ang ginagawa niya.

Hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang bagay sa pagitan namin. Pagkatapos naming kumain, kinuha niya ang bill.

Habang naghihintay ako, binuksan ko ang cellphone ko. May nakita akong bagong post. Isang bagong pelikula.

Napangiti ako nang makita ko ang pangalan ng paborito kong artista.

“Ethan.”

Napatingin siya.

“Hmm?”

“May bagong movie.”

“Okay.”

“Gusto kong panoorin.”

Tumango siya.

“Panoorin mo.”

“Pwede ba?”

“Sure.”

Napangiti ako.

“Hindi. I mean…”

Napatingin ako sa kanya.

“Pwede mo ba akong samahan?”

Saglit siyang natahimik.

“Kung hindi ka available, okay lang. Kaya ko naman mag-isa.”

“Sasama ako.”

Nanlaki nang kaunti ang mga mata ko.

“Talaga?”

Tumango siya.

Hindi ko napigilang ngumiti.

Hindi ko alam kung bakit sobrang saya ko sa simpleng bagay na iyon. Buong hapon na kaming magkasama. At ngayon, pati sine, sasamahan niya ako.

Tahimik ang sinehan.

Nakatutok ang mga mata ko sa screen, pero paminsan-minsan ay napapalingon ako kay Ethan. Hindi ko alam kung napapansin niya. Hanggang sa bigla kong naramdaman ang kamay niya sa kamay ko.

Napatingin ako sa kamay namin.

Pagkatapos, tumingin ako sa kanya.

Hindi siya nagsalita.

Tumingin lang siya sa screen.

Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin ko sa harapan. Pero hindi ko na maalis sa isip ko ang kamay niya. Maya-maya, bahagya niyang hinigpitan ang hawak niya.

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko rin binawi ang kamay ko. Nanatili lang kami ganoon hanggang matapos ang pelikula.

Pagkatapos ng sine, tahimik kaming naglakad papunta sa sasakyan.

“Nagustuhan mo?” tanong niya.

“Oo. Sobra.”

“Good.”

Pagdating sa bahay, bumaba ako habang siya naman ay lumabas din upang tulungan akong dalhin ang mga gamit.

“Salamat sa araw na ito,” sabi ko.

“Wala iyon.”

“Pero sinamahan mo ako buong araw.”

“Okay lang sa akin.”

Napatingin ako sa kanya.

May kung anong init sa paraan ng pagkakasabi niya noon. Bago ako tuluyang pumasok, hinawakan

niya nang bahagya ang braso ko.

“Good night, Bianca.”

At bago pa ako makapagsalita, yumuko siya at hinalikan ako sa noo.

Natigilan ako.

Pag-angat niya ng mukha, ngumiti lang siya.

“Good night.”

Pagkatapos, umalis na siya.

Nanatili akong nakatayo sa harap ng p***o. Napangiti ako nang hindi ko namamalayan. Parang may mga paru-parong nagliliparan sa tiyan ko.

Pero agad kong pinigilan ang sarili ko.

Ayokong umasa.

Hindi dahil sa isang yakap, isang hawak sa kamay, o isang halik sa noo ay ibig sabihin mayroon nang ibang kahulugan ang lahat.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang pumasok sa bahay. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilang ngumiti.