LOGINDahan-dahang nagkamalay si Red. Ang kanyang mga talukap ay tila bumigat habang ididilat ang mga mata sa loob ng isang silid na nababalutan ng puti at amoy gamot. Hindi pamilyar sa kanya ang paligid. Napahawak siya sa kanyang ulo nang makaramdam ng kaunting pagkahilo.
Anong nangyari? Nasaan ako?
Habang inililibot niya ang kanyang paningin, biglang bumukas ang pinto at iniluwa nito ang isang doktor na nakasuot ng puting coat. “You’re finally awake, Red. How are you feeling? May masakit ba sa katawan mo?” tanong ng doktor habang sinusuri ang kanyang vital signs.
Unti-unting nagbalik sa alaala ni Red ang lahat ng nangyari bago siya nawalan ng malay. Ang bawat eksena ay tila isang masamang panaginip na nagdulot ng pagtulo ng kanyang mga luha. Kahit na nasasaktan siya sa pagtrato ni Sebastian, hindi niya pa rin maiwasang mag-alala para dito, lalo na’t alam niyang niloloko lamang ito ni Sue.
“Yesterday, your helper rushed you to the hospital after you suffered significant blood loss. Mabuti na lamang nadala ka rito kaagad bago pa maubos ang dugo mo,” nag-aalalang sambit ng doktor.
Nakaramdam si Red ng kirot sa dibdib. Si Yaya Baby ang nagdala sa kanya? Umaasa siya, kahit katiting, na si Sebastian ang gumawa noon.
“Despite the blood loss, your baby is still alive. Ligtas siya at malakas ang kapit sa'yo. Masigla ang anak mo. We need to closely monitor your condition and might need to consider a blood transfusion to stabilize your condition and provide adequate oxygen to the baby.”
Halos hindi makapagsalita si Red. Anong baby? Sinasabi ba nitong buntis siya?
“N-Nagkakamali po yata kayo. Hindi po ako buntis. I mean... hindi ako mabubuntis,” sagot ni Red. Mayroon siyang Polycystic Ovary Syndrome (PCOS), ang dahilan kung bakit hirap silang magkaanak ni Sebastian sa loob ng tatlong taon.
Ngunit ngumiti lang ang doktor. “I have conducted some tests, and based on the results, I can confirm that you are currently in your first trimester of pregnancy. Sigurado akong buntis ka, iha. May bata sa tiyan mo.”
Gulong-gulo ang utak ni Red. Gusto niyang maniwala, pero natatakot siyang umasa muli gaya ng nakaraang dalawang beses na nauwi lang sa wala. Matapos magpaliwanag ng doktor tungkol sa button na dapat niyang pindutin kung may kailangan siya, iniwan na siya nito.
Kinaumagahan, napagpasyahan ni Red na umuwi. Maayos na ang lagay niya at ng baby ayon sa doktor. Natapos ang buong araw kahapon nang walang kahit isang anino ng kanyang pamilya o ni Sebastian na dumalaw sa kanya.
“You need to take good care of yourself. Ang mga bilin ko sayo, ang mga bawal. Tandaan mo, dalawang buhay na ang dinadala mo. Maiingatan mo lang ang bata, kung iingatan mo ang sarili mo,” paalala ng doktor bago siya lumisan.
Napahawak si Red sa kanyang tiyan. Magbabago kaya ang isip ni Sebastian kung malalaman nito ang tungkol sa kanilang anak? Ngunit naisip niya, magkakaanak din ito kay Sue. Napatingin siya sa kanyang wristwatch. Mag-aalas kwatro pa lang ng hapon. Napagpasyahan niyang dumiretso sa opisina ni Sebastian para ibalita ang tungkol sa kanyang pagbubuntis.
“Magandang hapon po, Madam,” bati ng security guard sa Rosell Enterprise. Kilala siya rito bilang pinsan ng boss. Tatlong taon na silang kasal, ngunit kailanman ay hindi iyon isinapubliko ni Sebastian.
Pagsakay niya sa elevator, narinig niya ang usapan ng dalawang empleyada.
“Narinig mo na ba ang balita? Ikakasal na daw si Sir Sebastian.”
Halos magpintig ang mga tenga ni Red. Hindi pa sila divorced, pero bakit may mga bali-balita nang ganito?
“And who’s the lucky girl? Napakaswerte naman niya dahil si Sir Sebastian ang mapapangasawa niya,” tanong ng isa.
“I’m not sure about the name but it sounds like Sue. Galing din daw sa mayamang pamilya. At matagal na raw kakilala ni Sir Sebastian.”
Naipikit ni Red ang kanyang mga mata habang kinakagat ang labi upang pigilan ang mga luha. Wala siyang ibang ginawa kundi mahalin ang kanyang asawa, pero bakit ganito ang natatanggap niya?
Pagkarating sa tenth floor, pinahid niya ang kanyang mga luha at tinungo ang opisina ni Sebastian. Nadaanan niya ang sekretarya nito na si Alex, ang kaisa-isang tao na nakakaalam ng tungkol sa kanilang kasal.
“Red? What brings you here?” tanong ni Alex.
“I’m here to talk to Sebastian. Nandito pa ba siya?” pilit na ngiti ni Red. Hindi niya gustong mag-alala ang kaibigan. Tumuloy siya sa loob ng opisina matapos iwan si Alex.
“Anong ginagawa mo dito?” bungad ni Sebastian sa kanya na may salubong na mga kilay. Hindi ito masaya na makita siya.
Naupo si Red sa sofa. “I have something to tell you. Can you spare me a moment? Hindi rin ako magtatagal. Kunting oras lang ang hinihingi ko.”
Ngunit bago pa man niya masabi ang tungkol sa baby, tumayo si Sebastian at kinuha ang isang brown envelope sa mesa nito. Pabagsak itong inilapag ni Sebastian sa harap niya.
“Care to explain to me these? Ano ang mga ito?”
Naguguluhan man, binuksan ni Red ang sobre. Halos tumayo ang kanyang mga balahibo nang makita ang mga litrato sa loob.
Paanong nangyari ito?
“For three years? Ngayon mo pa talagang naisipang magloko, Red?” galit na sigaw ni Sebastian.
Nanginginig ang mga kamay ni Red habang tinitingnan ang mga litrato. Bigla niyang naalala ang usapan ni Sue sa telepono noong isang araw. Ito na nga ang planong sinasabi nito, ang galitin si Sebastian lalo sa kanya.
“No, Sebastian! Please listen to me,” napatayo siya at hinawakan ang kamay ng asawa. “It was Sue’s scheme. Siya ang may kagagawan niyan. Gusto niya akong sirain sa'yo. Hindi siya katulad ng iniisip mo. I was drugged that night and when I woke up—”
Isang malakas na sampal ang nagpatigil sa kanyang paliwanag.
“Tama na! Ayaw ko marinig ang kasinungalingan mo. Sapat na ang mga litrato na ito para patunayan ang ginawa mo. Huwag mo ibaling sa iba ang kasalanang ginawa mo!” diring-diri itong nakatingin sa kanya. “Itong tatandaan mo, you won’t receive any financial support from me after the divorce. Your family is at stake, so don’t hold me responsible if something unfortunate happens to your family’s business. Magdudusa ka, magdudusa kayo.”
Napahagolhol na lang si Red. Hindi niya alam kung paano sasabihin ang tungkol sa anak nila dahil sa puntong iyon, kahit anong sabihin niya ay hinding-hindi na maniniwala si Sebastian sa kanya.
"Saan ka galing?" salubong ni Ibrahim sa pinsang si Red na kadarating lang sa Villa. "Kanina ka pa nila hinihintay," tukoy nito sa mga kamag-anak na bumyahe pa galing Manila papunta rito sa Villa para sa isang importanteng diskusyon.Magkakaroon ngayon ng pagpupulong lahat ng executive ng Blanc Group patungkol sa magiging desisyon ni Donya Rosalia Blanc kung sino ang magiging kapalit niya bilang CEO habang may sakit ito. Nandito lahat ang apat niyang anak, kasama sina Ibrahim at Red para pag-usapan ang nasabing desisyon.Matagal na nilang hinihintay ang pagkakataong ito kung kaya’t ayaw nilang palagpasin ang pagpupulong na ito."May kailangan akong sabihin sa iyo—""Ipagpaliban mo na muna iyan. Ayaw mo namang paghintayin ang mga bisita natin, hindi ba?" pagputol ni Ibrahim at hinila siya papunta sa study area kung saan magaganap ang pagpupulong."Masyadong walang galang ang pagpapahintay sa lahat ng ganito," malamig na salubong ni Faustino Blanc pagkapasok nila.Si Faustino Blanc, ang
"Nagsasabi ako ng totoo, Sebastian. Buhay si Red." Kanina pa pinagpipilitan ni Sue sa asawa na nakita nito ang dating namatay na asawa, pero ayaw naman nitong maniwala.Abala ngayon si Sebastian sa trabaho habang abala din ang asawa sa panggugulo sa kanya. Talagang sinadya pa ng asawa ang puntahan siya rito sa opisina."Naka-move on na ang lahat, Sue. Patahimikin mo na siya." Sabi na lang ni Sebastian habang patuloy sa pagbabasa ng mga dokumento.Minsan naisip ni Sebastian na baka si Red pa rin ang iniisip ni Sue tuwing magkasama silang dalawa ng asawa. Napaghahalataang hindi pa rin nakaka-move on kahit ilang taon na ang nakalipas."Ano ba, Sebastian? Bakit ba ayaw mong maniwala sa akin? Nakita ko nga siya kahapon sa airport. I even bumped into her daughter!" Iritableng hinampas ni Sue ang table ng asawa para tingnan siya nito at hindi nga naman siya nabigo."Oh, yeah. Late na ako makakauwi mamaya kaya ikaw na lang ang sumundo kay Sabina," bilin ni Sebastian na mas lalong kinairita ni
"Manang Pacita, ikaw na po muna ang bahala sa mga bata. Si Nelson ang gagabay sa inyo sa magiging kwarto nila," bilin ni Red sa katulong at tumango naman ito bilang sagot.Pagkapasok nila sa villa, kaagad silang sinalubong ng mga katulong at kinuha ang dala-dala nilang mga luggage. Lumapit naman ang assistant ni Ibrahim na si Mister Henry kay Red at binati ito sa kanyang pagbabalik."Nasaan siya?" tukoy ni Red sa kanyang lola."Nasa master’s bedroom. Ilang araw na siyang hindi lumalabas," malungkot na sagot ng kausap at iginiya siya papuntang master’s. "Tinawagan ko na rin si Sir Ibrahim at sinabi sa kanya na kararating niyo lang mula sa States. Pauwi na rin siya," pagbibigay alam niya kay Red habang tinutungo ang lokasyon kung nasaan ngayon ang lola nito.Hindi na sumagot pa si Red hanggang sa tuluyan na nga nilang marating ang master’s bedroom. Binuksan nila ang pinto at nakita niya ang lola niyang nakaupo habang tulalang pinagmamasdan ang tanawin sa labas ng bintana.Maya-maya ay n
Pagkababa nina Red at ng kanyang kambal sa eroplano, sinalubong sila ng mabilis na daloy ng mga tao.Sa gitna ng abalang pulutong, biglang hinila ni Erin ang manggas ng kanyang ina, at bakas sa mukha nito ang pagmamadali. "Mom, I really need to pee," bulalas nito.Mabilis na nalinga si Red sa paligid para maghanap ng mga restroom sign. "Nelson, mauna na kayo ni Eros sa kotse. Susunod na lang kami ni Erin.""Sige po," sagot ni Nelson habang bitbit ang luggage, hawak niya sa kabilang kamay si Eros at saka umalis.Matiyagang naglakad si Red para hanapin ang restroom. Ilang taon na rin kasi ang nakalipas noong huli siyang makapunta rito sa airport. Marami ang nagbago at masyadong malawak ang airport dahilan para mahirapan siya sa pasikot-sikot at maghanap sa hinahanap niya."Diretsuhin mo lang po iyan, at sa may bandang dulo, lumiko lang kayo sa kanan at makikita niyo ang restroom." Sagot ng isang security guard na napagtanungan niya."Thank you."Mabilis nilang tinahak ang direksyon na s
Naramdaman ni Red ang pagbabago ng atmospera habang papalapit ang Disyembre sa United States. Ang hangin ay naging presko at malamig, dala ang pahiwatig ng pagdating ng taglamig. Nabuhay ang mga kalye at tahanan sa maligayang espiritu habang ang mga kumukutitap na ilaw, makukulay na dekorasyon, at mga palamuti ay nagpapaganda sa bawat sulok. Ang tanawin ng mga bahay na may mga wreath, garland, at mga pailaw ay nagdagdag ng engkantong pakiramdam sa paligid."Mommy, kailan po tayo pupunta sa Christmas Market? Gustung-gusto ko na pong makita si Santa Claus!" masayang tumatakbo si Erin papuntang kusina para kitain ang kanyang ina."Tumawag po si Vaseline at sinabing pumunta raw sila para makita si Santa. Gusto ko rin pong pumunta doon, mommy." Sabi pa nito habang nakayakap sa bewang ng kanyang ina. Tumingala pa ito, at puno ng panunuyong tinitigan ang ina.Marahan na tinanggal ni Red ang maliliit na braso na nakapulupot sa kanya saka umupo para pantayan ang tangkad ng anak. "Dapat ko bang
Nang dahan-dahang idilat ni Red ang kanyang mga mata, ang kanyang paningin ay lumingon sa buong silid, pinagmamasdan ang hindi pamilyar na paligid. Nag-adjust ang kanyang paningin sa liwanag, at naging malay siya sa isterilisadong kapaligiran na bumabalot sa kanya. Ibinaling niya ang kanyang tingin sa kanyang kamay at napansin ang malinaw na plastic tubing na patungo sa isang bag ng fluid.“I’m glad you’re finally awake. You’ve been receiving IV fluids and medications to support your body’s needs while you were comatose for six months. It’s a standard procedure to ensure your well-being and aid in your recovery.” Paliwanag ng doctor na nakatayo sa gilid niya.Napatitig si Red sa doctor at hindi pa makapagsalita, pilit niyang inaalala ang nangyari sa kanya.The doctor gently placed a hand on Red’s arm, his touch conveying both care and professionalism. “I’m going to check your condition and monitor your vital signs,” sabi nito. “I just want to ensure that you’re stable and responding w







