Chapter 7

"Manang Pacita, ikaw na po muna ang bahala sa mga bata. Si Nelson ang gagabay sa inyo sa magiging kwarto nila," bilin ni Red sa katulong at tumango naman ito bilang sagot.

Pagkapasok nila sa villa, kaagad silang sinalubong ng mga katulong at kinuha ang dala-dala nilang mga luggage. Lumapit naman ang assistant ni Ibrahim na si Mister Henry kay Red at binati ito sa kanyang pagbabalik.

"Nasaan siya?" tukoy ni Red sa kanyang lola.

"Nasa master’s bedroom. Ilang araw na siyang hindi lumalabas," malungkot na sagot ng kausap at iginiya siya papuntang master’s. "Tinawagan ko na rin si Sir Ibrahim at sinabi sa kanya na kararating niyo lang mula sa States. Pauwi na rin siya," pagbibigay alam niya kay Red habang tinutungo ang lokasyon kung nasaan ngayon ang lola nito.

Hindi na sumagot pa si Red hanggang sa tuluyan na nga nilang marating ang master’s bedroom. Binuksan nila ang pinto at nakita niya ang lola niyang nakaupo habang tulalang pinagmamasdan ang tanawin sa labas ng bintana.

Maya-maya ay nakita niya ang nurse na lumapit sa kanyang lola habang bitbit ang tray na pinaglagyan ng isang basong tubig at gamot. Kaagad namang tinabig ni Donya Rosalia ang tray nang balakin ng nurse na ipainom ang gamot.

"Kailangan niyo pong—"

"Lumayo ka sa akin! Lalasonin mo lang ako!" sigaw ng matanda.

Hindi mapigilan ni Red ang magpakawala ng maliliit na hikbi. Tinakpan pa nito ang kanyang bibig para hindi marinig ng lola niya ang pag-iyak.

"May Alzheimer's disease siya kaya ganyan ang trato niya sa mga tao rito. Wala siyang pinagkakatiwalaan kahit pa ang pinsan mong si Sir Ibrahim," paliwanag ng assistant. "Ikaw lang ang hinahanap ni Donya Rosalia," dagdag pa nito.

Hindi kita nakontak nang ilang buwan pero bakit nagkakaganyan ka na, tanong ni Red sa sarili. Nilapitan niya ang kanyang lola at niyakap ito sa likuran. "Lola," mahina niyang bulong habang patuloy pa rin sa pamumuo ang mga butil ng luha sa kanyang mga mata. "Nandito na ako."

Malaki ang utang na loob niya sa lola niya simula noong iniligtas siya nito pagkatapos niyang maaksidente at sumabog ang sinasakyang taxi. Kung hindi dahil sa lola niya at pinsan niya, paniguradong matagal na siyang nakalibing at hindi mararanasang mabuhay kasama ang kambal niya.

Unti-unting kinalas ni Donya Rosalia ang brasong nakayakap sa kanya at binalingan ito ng tingin. "Sino ka? Hindi kita kilala."

"Lola... ako ito, si Red." Pagpapakilala niya.

"Hindi ikaw ang apo ko." Tulak sa kanya ni Donya Rosalia.

Kahit na basang-basa na ang pisngi ni Red sa mga luha, pinilit niya pa rin ang ngumiti alang-alang sa lola niya. "Kasama ko ang kambal. Miss ka na namin."

"Umalis ka sa harapan ko. Si Red lang ang gusto kong makita!" Mababakas ang galit sa reaksyon nitong nakakunot ang noo at magkasalubong ang kilay.

Magsasalita pa sana si Red nang biglang dumating si Ibrahim at hinila siya palabas ng kwarto. Iginiya niya ito papunta sa study area para makapag-usap silang dalawa.

"Bakit hindi mo sinabi sa akin na may sakit siya? Ikaw lang ang inaasahan ko rito Ibrahim, pero bakit nagawa mong itago sa akin ang kalagayan ni Lola?" Iyak pa rin nang iyak si Red kaya niyakap na lang siya ng kanyang pinsan.

"Sinabi niya sa akin na huwag ipaalam." Hinaplos nito ang likod ng pinsan para tumahan ito. "I’m sorry for not telling you."

Puno ng pagsisisi ang nararamdaman ni Red. Natatakot din siyang baka hindi na niya makakasama nang matagal ang kanyang lola dahil sa sakit nito. Si Ibrahim at ang lola niya na lang ang natitira na itinuturing niyang pamilya dahil wala na rin ang totoo niyang mga magulang.

Limang buwang gulang pa lamang siya noong mamatay ang kanyang mga magulang sakay ng eroplano. Hindi siya kasama sa mga sakay at naiwan lang sa mansyon ng kanyang lola, ngunit hindi nila inaasahan na kasabay ng pagsabog ng eroplanong sinasakyan ng kanyang mga magulang ang pagdukot din sa kanya ng mga hindi kilalang lalaki sa mansyon. Sugatan habang nasawi naman ang ibang nagbabantay sa mansyon kaya wala na silang nagawa nang tangayin ng mga lalaki ang walang muwang na sanggol.

Mula noon, sinisisi ni Donya Rosalia ang sarili kung bakit hindi niya nabantayan nang husto ang apo. Pagkatapos ng insidente, wala siyang sinayang na panahon para mahanap si Red. Wala siyang pakialam kung maubos man ang kanyang pera sa paghahanap, basta masiguro niya lang na buhay pa ang apo.

Kalaunan, may nakapagsabi kay Donya Rosalia sa lokasyon ni Red. Pinakumpirma niya ito at pinabantayan ang bawat kilos. Mabuti na lamang at kasalukuyang nakabuntot ang hinarang private investigator kay Red noong mangyari ang aksidente limang taon na ang nakakalipas, kaya nailigtas ito bago tuluyang sumabog ang sinasakyang taxi. Nakumpirma naman nila na si Red nga ang nawawala niyang apo dahil pina-DNA niya ito habang comatose sa ospital pagkatapos maaksidente.

"Babalik ka pa rin ba sa States?" tanong ni Ibrahim nang medyo kumalma na ang pinsan. Napabitaw si Red sa kanya at pinahiran ang mga luha sa pisngi. "Mananatili na kami rito para sa ikabubuti ng lahat. Ayokong iwan ulit si Lola." Muli na namang nagbadya ang mga luha niya.

"Pero paano ang kambal?"

"Sila ay mananatili kasama ko," buo ang desisyong pahayag ni Red.

"Paano naman ang tatay nila? Nasabi mo na ba?" muling tanong ni Ibrahim.

Umiling lang si Red saka pilit na ngumiti. "Masyado pa silang bata para maintindihan ang lahat."

Simula noong magkaisip ang kanyang kambal at tuwing magtatanong tungkol sa ama nila, lagi niyang inililihis ang mga ito sa ibang bagay para hindi sila masagot. Hindi pa siya handa para sabihin sa kanila ang tungkol sa ama nila at natatakot siyang baka magalit o magtampo sa kanya ang kambal kapag nalaman nila ang totoo. Ayaw niyang mangyari iyon.

"Gayunpaman, kailangan mong sabihin sa kanila ang tungkol sa tatay nila. Hindi mo pwedeng itago habambuhay ang tungkol sa ama nila."

"Alam ko, pero hindi pa ito ang tamang panahon, Ibrahim." Rason niya saka napabuntong-hininga.

Malalaman din nila pero huwag muna ngayon. Masaya siyang kapiling ang kambal niya at ayaw niya munang guluhin ang mga utak nito. Gusto niyang sulitin ang pagkakataong kasama niya pa ang mga ito.

"Magpahinga ka na. Ilang oras din ang byahe niyo ng kambal at sigurado akong pagod din sila." Tinapik ni Ibrahim ang balikat ni Red saka ito lumabas at iniwan siya.