CHAPTER 1.1: WALANG MAY ALAM NA AKO ANG ASAWA NG ASAWA KO

Gabi na nang makalabas si Yasmine sa police station na pinuntahan niya. Malakas ang ulan sa labas, at pansin niya ang mga taong pasulyap-sulyap sa kanya.

Hindi niya na dinamdam 'yon. Normal lang naman siguro na sulyapan at pag bulungan siya ng mga tao dahil bukod sa paika-ika siya, magulo rin ang buhok niya at punong-puno pa ng pasa ang mukha at katawan niya.

Nagpatuloy sa paglakad si Yasmine. Bawat hakbang ay mabibigat. Mayamaya ay huminto siya sa isang waiting shed, blanko ang ekspresyon niyang tinitigan ang cellphone ñiyang basag na anv screen.

Pagkatapos ay gamit ang mga daliri niyang may bahid ng mga dugo; nagtipa siya ng numero para tawagan ang asawa niyang si Alfred. Ngunit, gaya ng desperadong sigaw niya habang binubugbog siga; tila walang nakarinig sa tawag niya dahil walang sumagot ng cellphone.

Naramdaman niya ang tilamsik ng iilang patak ng ulan sa kanyang mukha kaya pagod siyang napangiti at napabuntong-hininga.

Muling nag-dial si Yasmine ngunit wala pa ring sumagot. Ilang ulit pa siyang nag-dial at nawawalan na siya ng pag-asa dahil wala talagang sumasagot.

Ngunit, sa huling beses na pag-dial niya, nagulat siya nang sa wakas ay may sumagot sa tawag.

"Yes?" malamig ang boses ng nasa kabilang linya. Assistant 'yon ng kanyang asawa.

Humigpit ang hawak niya sa cellphone. "Gusto kong makausap si Alfred..."

Sandaling natahimik ang nasa kabilang linya pero mayamaya ay nagsalita ulit ito. "Mr. Deogracia, gusto raw po kayong makausap ni Ms. Samaniego."

Bahagya siyang nakahinga nang maluwag dahin do'n pero agad din 'yon napawi nang maring ang sunod na sinabi ng assistant.

"Pasensya na, ibaba ko na ang tawag, Ms. Samaniego."

Umawang ang labi ni Yasmine nang mamatay ang tawag bago siya napabuntong-hininga.

Lalo pang lumakas ang pag-ulan at hindi niya maiwasang manginig ng kaunti dahil sa lamig.

Gano',n ang sitwasyon niya sa loob ng hindi niya mabilang na minuto. Napayuko siya at napayakap sa sarili, hanggang sa nakita niya ang paghinto ng isang pares ng sapatos sa harapan niya.

Kasabay no'n ay ang pagpatong ng bagong dating ng coat sa balikat niya.

Nagulat si Yasmine at agad na napatingala at mahina siyang napasinghap nang makitang ang tao sa harap niya ay walang iba jung hindi si Mr. Alcantara—ang boss niya.

"Mr. Alcantara..."

Nakita niya ang pagkunot ng nop at ang pagpasada ng tingin ni Mr. Alcantara sa kabuuan niya bago ito galit na nagtanong.

"Sino ang gumawa sa'yo nito?"

Bumuntong-hininga si Yasmine at saka umiling. "Hindi ko po alam, Sir. pero habanag sinasaktan po nila ako ay sinabunutan ko sila, kaya may nakuha po akong mga hibla ng buhok nila, nakalmot ko rin po sila kaya siguradong makikilala rin kung sino sila kapag na-test ang DNA. Mahuhuli agad sila ng mga pulis kapag nagkataon."

Sa kabilang banda, sandaling natulos sa kinatatayuan si Mr. Alcantara habang nakatitig kay Yasmine.

Hindi siya makapaniwala na ang taong gaya nito na nabugbog na ay kalmado pa rin.

Kalaunan ay tumango siya bago nag-igting ang panga nang muling pagmasdan ang mga pasa nito sa mukha at katawan.

"Don't worry, gagawin ko ang lahat para paimbestigahan ang nangyari. Mahuhuli at mapaparusahan ang nanakit sa'yo, okay? Sa ngayon ay ihahatid na kita, gabi na at umuulan pa, delikado kung hindi ka pa makakauwi," aniya bago ito inalalayang tumayo.

Tumango naman si Yasmine sa sinabi ni Mr. Alcantara, tama ito, dapat na talaga siyang umuwi.

Hindi na rin siya nagreklamo nang sabihin nitong ihahatid siya nito dahil bukod nga sa gabi na ay umuulan pa, mahirap makahanap ng taxi na masasakyan sa ganitong sitwasyon.

"Mr. Alcantara, maraming salamat po. Pasensya na rin kung naabala ko pa kayo," saad niya nang makasakay sila sa kotse nito.

Ini-start ni Mr. Alcantara ang kotse saka siya nilingon. "Abala? What are you saying, Yasmine? Hindi ka abala, okay? Kilala kita at isa ka sa magagaling kong empleyado, sa tingin mo ba hahayaan lang kitang ugnog-sarado, mag-isa, at nanginginig sa lamig habang nariyan sa waiting shed?" Umiling siya.

"'Wag mong iisipin na abala ka Yasmine, okay?"

"Okay po, Mr. Alcantara. Salamat po ulit."

Tumango ito saka nagsimulang magmaneho. "Anyways, alam mo bang nakabalik na ng Pilipinas ang ex-girlfriend ng kilalang CEO na si Alfred Deogracia? Base sa mga narinig ko, si Alfred pa raw mismo ang sumundo sa ex-girlfriend niya sa airport," kapagkuwan ay saad nito.

Natigilan siya at napayuko sa narinig. Ramdam niya ang sakit na bumalot sa damdamin niya.

Ang asawa niya....

Habang siya ay desperadong sumisigaw at nagmamakaawa na itigil na ang pambubugbog sa kanya ng mga taong hindi niya pa nakikilala; ang asawa niya ay nasa piling ng ibang babae.

Hindi napansin ni Mr. Alcantara ang naging reaksyon niya kaya nagpatuloy ito sa pagkukwento na lalong ikinadudurog ng puso niya.

Mabilis niyang pinunasan ang luhang pumatak sa mga mata niya saka siya napatitig sa mga kamay niyang may bakas pa ng dugo.

Mapait siyang napangiti kalaunan.

Labis ang sakit na nararapat niya, ngunit alam niyang walang pakialam ang asawa niya roon.

Afterall, bukod sa ayaw ni Alfred sa kanya; wala ring nakakaalam na siya ay asawa nito.

Dahil sa sakit na nararamdaman, sa halip na magpahatid sa bahay ay nagpababa na lang si Yasmine sa tapat ng isang convenience store.

Ayaw pa nga sana ni Mr.. Alcantara at nag-aalala ito sa kanya, ngunit hinayaan din siya nito kalaunan lalo na dahil tumila na naman ang malakas na ulan.

Nang maibaba siya ni Mr. Alcantara sa tapat ng convenience store, hinintay niya munang makaalis ito bago siya pumara ng taxi at nagpahatid pauwi sa bahay nila sa Cavite.