CHAPTER 3

Pagkapasok pa lang ni Destiny sa van ay agad na nagsalita ang manager sa kanya.

“Ano bang sinasabi mong gusto mo nang makipaghiwalay kay Rafael? Ikaw ba nagdesisyon iyon o siya? Nag-away ba kayo sa kompanya kanina?” sunod-sunod na tanong nito. 

Halatang hindi makapaniwala si Celine nang marinig iyon.

Tahimik na nakaupo si Destiny sa loob ng van. Nakatingin siya sa labas ng bintana, pero wala talaga siyang nakikita. Pilit niyang pinipigilan ang hapdi sa mata niya.

Ayaw niyang umiyak.

Mahigpit siyang napakuyom ng kamay.

“Hindi naman ganoon kalala,” mahina niyang sabi. “Mas mabuti nang kumilos kaysa magmukmok, hindi ba? Mas mabuti nang lumaban kaysa patuloy lang akong magpapakatanga.”

Narinig ni Celine ang basag sa boses ni Destiny. Bigla siyang nakaramdam ng awa.

“Sinasabi ko na nga ba. Hindi ka kasi nakinig sa akin noon, na career muna ang unahin mo. Pero ikaw, pinili mong magmahal ng lalaking hindi ka man lang kayang ipaglaban. Tingnan mo ang nangyari sa’yo…”

Hindi na sumagot si Destiny, dahil totoo naman iyon.

Bilang isa sa mga kilalang manager sa industriya, alam ni Celine kung gaano kalaki ang sinayang ni Destiny.

Kung hindi lang siya tumigil sa showbiz noon para magpakasal at bumuo ng pamilya, siguradong mas mataas na ang narating niya ngayon. Pero pinili ni Destiny si Rafael. Pinili niya ang kasal nila.

At sa loob ng tatlong taon, ginawa niya ang lahat para maging mabuting asawa.

Alam niyang madalas nakakalimutang kumain si Rafael dahil sa trabaho, kaya araw-araw siyang nagluluto at pinapadala ang pagkain sa opisina nito.

Hindi siya nagreklamo kahit itinatago siya ni Rafael nito sa publiko. Hindi siya nagtanong kahit hindi siya nito isinasama sa mga event.

Kahit mahirap pakisamahan ang mga tao sa paligid ni Rafael, tahimik niya iyong hinarap.

Ang problema lang kay Destiny, kapag may pinanghawakan siya, hindi siya madaling bumitaw, kahit siya na ang nasasaktan at nauubos.

Huminga nang malalim si Destiny. “Don’t worry, Celine. Ayos lang talaga ako.”

“Hindi ako nag-aalala na hindi mo kakayanin, Destiny,” sagot ni Celine. “Ang iniisip ko, si Rafael. Tatlong taon mo siyang inalagaan. Hindi ko alam kung paano siya mabubuhay kapag wala ka na.”

Bahagyang napangiti si Destiny. Pagkatapos noon ay nag-type siya ng maikling statement at ipinadala kay Celine.

Ilang minuto lang ang lumipas, kumilos na ang official account ni Destiny.

Diretso nitong tinarget ang mga malalaking entertainment pages at accounts na unang nagpakalat ng balita.

Destiny Mercado Official:

“If you’re going to ruin my name, be ready to face me in court. @ChikaNow @ShowbizTambayan @TeaTimePH, bring your posts, comments, and screenshots with you.” 

Ilang minuto lang, sumabog ang post. Mas marami pa rin ang nang-aaway sa kanya, pero may ilan nang nagsimulang kumampi na.

@sunflowerseed:

Grabe, ang tapang ni Destiny. Diretso lawyer agad.

@iyakbaby:

Ganito dapat ang standard. Kung inosente ka, lumaban ka. Hindi puro paawa post.

Matapos ipadala ang statement, kinuha ni Destiny ang bag niya at lumabas ng van.

Balak na sana niyang umuwi. Pero bago pa siya makarating sa parking area, humabol si Secretary Aldrin.

“Madam, sandali po!”

Napahinto si Destiny at lumingon. Hingal na hingal si Aldrin, halatang nagmadali.

“Pinapatawag po kayo ni President Rafael sa taas.”

Tiningnan siya ni Destiny. Dati, kapag sinabi ni Rafael na puntahan siya, susunod agad siya.

Pero ngayon, iba na. Mahinahon siyang ngumiti kay Aldrin.

“Pagod ka siguro sa kahahabol sa akin, Aldrin. Salamat.”

Sandaling nabigla si Aldrin. Akala niya sasama ito.

Pero inayos lang ni Destiny ang bag niya at malamig na sinabi, “Busy ako ngayon. Kung gusto akong makita ni President Rafael, sabihin mo sa kanya na magpa-appointment muna siya sa manager ko.”

Hindi agad nakasagot si Aldrin. Nabigla siya sa sinabi nitong magpa-appointment.

Walang taong nagpapahintay kay Rafael Buenavista. Siya ang taong hinihintay ng lahat. May mga negosyanteng handang magbayad ng milyon para lang makasabay ito sa dinner. May mga kompanya na naging successful kapag nalalamang may koneksyon sila sa kanya.

Pero ngayon, sinasabi ng sariling asawa nito na kailangan niyang magpa-appointment?

Nang makarating iyon kay Rafael, kumunot ang noo niya.

“Sinabi ni Destiny na kailangan kong magpa-appointment?”

Hindi nangahas magsalita si Aldrin.

Maya-maya, maingat niyang sinabi, “Mukhang hindi po masaya si Madam.”

“Hindi, nagtatampo lang ‘yon,” malamig na sagot ni Rafael.

Parang sigurado siya.

“Alam ni Destiny kung saan siya lulugar.”

Para kay Rafael, si Destiny ang tipo ng babaeng laging marunong umintindi. Hindi ito madaling magalit, hindi tumatanggi, at higit sa lahat, hindi umaalis. Siguro, nagpapapansin lang ito dahil sa nangyari kanina. 

Tatlong taon na silang kasal, kaya alam ni Rafael kung gaano kabuti si Destiny bilang asawa. Para sa kanya, maliit na tsismis lang ang kumakalat. Maiintindihan din iyon ni Destiny. Kung sasagot sila, lalaki lang ang issue at madadamay pa ang pangalan ng kompanya.

Hindi alam ni Rafael na habang iniisip niya iyon, nasa bahay na si Destiny at tahimik nang nag-iimpake ng mga gamit niya.