Kabanata 4

“Dad, ayoko talaga sa kaniya! Hinding hindi ko siya pakakasalan—” isang suntok ang muling dumapo sa mukha nito dahilan para matumba ito. Muling aambaan sana nitong muli ng suntok si Ethan ngunit pumagitna ang umiiyak na si Wendy.

“Tito, wala po siyang kasalanan. Huwag niyo pong saktan si Ethan…” iniharang nito ang sarili sa harap ng galit na si Enrique.

Sa halip na pakinggan ito ay mabilis nitong itinulak ito dahilan para mawalan ito ng balanse at bumagsak sa lupa pagkatapos ay nawalan ng malay. “Wendy!” kaagad na dinaluhan ito ni Ethan bago binuhat at puno ng pag-aalalang tumakbo palabas.

Pagkatapos ng palabas ay nagsiuwian na ang mga tao. Mabilis na tumakas si Ruby at bumalik sa dressing room para magbihis. “Ikaw ang may pakana nun diba?” tanong ng baritonong boses sa likod niya. Hindi niya namalayan na muli pala siya nitong sinundan sa pangalawang pagkakataon.

Nilingon niya ito. Muli, nagmaangmaangan siya. “Baki ako? Paano mo nasasabi yan Tito?”

Natawa ito. “Huwag ka ng magmaang maangan pa. Alam kong ikaw ang may gawa nun hindi ba?” muling tanong nito sa kaniya.

Ngumiti siya rito. “Hindi mo ba nakita kung paano kinuha ang video?” napatingin pa sa camera si Wendy kaya halatang ito ang kumuha ng video. Hindi niya ito ginawa, talagang desperada lang ito kaya nito nagawa iyon kahit na masira pa ang reputasyon nito.

“Sa tingin mo ba ay sapat na iyon para hindi matuloy ang engagement niyong dalawa?”

Ipinilig niya ang kanyang ulo at sumandal sa likod niya. “Hindi niyo pa rin ba nakita kung gaano ako kinamumuhian ng lalaking iyon? Bakit hindi mo na lang kaya ako tulungan na hindi matuloy ang kalokohang ito?”

Tumaas ang sulok ng labi nito. “At ano naman ang mapapala ko kapag tinulungan kita?” tanong nito sa kaniya.

“Hmm?” napahawak siya sa kanyang baba at nag-isip. “Kapag tinulungan mo ako ngayon, tatanawin ko iyong utang na loob at bilang kapalit, kapag ikaw naman ang nangailangan ng tulong ko, hindi ako magdadalawang isip na tulungan ka.” sagot niya rito.

Natawa ito ng mahina. “Sa tingin mo kakailanganin ko ng tulong mo? What a joke.” napailing pa ito.

Napasimangot si Ruby. “kung ayaw mo akong tulungan, what if sabihin ko sa kanila ang nangyari sa pagitan nating dalawa kagabi?”

Ngumiti ito sa kaniya ngunit ang mga mata nito ay naging mapanganib habang nakatingin sa kaniya. “Sa tingin mo ay paniniwalaan ka nila? Sa itsura mong yan?”

Nagkibit balikat siya. “Well, alam kong pangit ako pero bakit ni hindi ka man lang nagreklamo kagabi?”

“So, plinano mo talaga ang lahat?” nagtagis ang mga bagang nito.

Sa halip na itago pa ang totoo ay bakit hindi niya na lang aminin diba? “Mahalaga pa ba iyon? Don’t tell me, hindi ka nag-enjoy kagabi?”

Bumuka ang bibig nito ngunit mabilis din na sumara bago tumalikod ng madilim ang mga mata at iniwan siya.

******

Pagkatapos ng ilang oras na kaguluhan ay nagtipon-tipon ang lahat ng pamilya para kumain. Nagsimulang magsalita si Ethan ng hindi magagandang salita patungkol sa lalaking nakaupo sa tabi niya dahilan para magkaroon ng hindi magandang atmosphere sa paligid. Kababalik lang din nito galing sa ospital kung saan nito isinugod si WEndy.

Nilingon ni Enrique si Zach. “pasensya ka na talaga sa asal ng pamangkin mo. Huwag mo na lang siyang pansinin at ako na ang humihingi sayo ng paumanhin.” sabi nito na may nag-aalalang mukha. Halatang-halata na takot itong magalit ang lalaki.

Madilim ang mukha nitong nakatingin kay Ethan. “Hindi ko alam na hindi mo pala kayang palakihin ng maayos ang iyong anak. Bakit hindi ka humanap ng taong pwedeng magturo sa kaniya ng magandang asal?”

Ang bawat isang nakaharap sa mesa ay halos nagyuko ng ulo, bagamat walang ibang mababanaag na emosyon sa mukha ng lalaki ay ramdam na ramdam nila ang nakakapangilabot na awra nito.

“Uhm, bakit hindi na lang tayo umuwi sa mansyon?” pag-iiba nito ng usapan. Nagsitayuan ang lahat para sumakay sa mga sasakyang nakahanda at syempre, kasama siya sa sasama sa mga ito.

Napansin kaagad ni Ruby na ibang-iba ang ugali ngayon ng ama ni Ethan, dahil ba sa kapatid nitong si Zach?

Ipinilig niya na lamang ang kanyang ulo at tahimik na sumakay ng sasakyan hanggang sa tuluyan silang makarating sa mansyon ng mga Montefalco.

Ang mansyon ay mala palasyo sa laki at bukod pa doon ay kakikitaan ito ng labis na karangyaan sa labas man o sa loob. Pagdating nila ay kaagad na nagpaalam si Ruby na magbanyo samantalang si Zach ay inimbatahan ng ama ni Ethan na umakyat sa itaas.

SAMANTALA, nakasunod naman ng tingin sa likod si Erika— ang nakababatang kapatid ni Ethan na nasa tabi ng kanyang inang si Miranda. Ang mga mata nito ay puno ng galit habang nakatingin sa likod ni Ruby. simula pa kanina ay pigil na pigil niya na ang kanyang galit.

“Napaka kapal talaga ng mukha ng babaeng iyon kahit na kailan! Akala mo kung sino.” puno ng disgustong saad nito.

Umarko rin naman ang mukha ni Miranda at umikot ang mata bago napakuyom ng mahigpit ang kamay. “Sinabi mo pa, isa pa paanong sa kaniya napunta ang jade na bracelet na iyon na dapat ay sa akin?” nagpupuyos ang galit na bulalas niya.

Hinawakan ni Erika ang balikat niya para aliwin siya. “Mommy, huwag kayong mag-alala. Akong bahala, babawiin ko iyon sa kaniya.”

…