Kabanata 6

Biglang bumaba ang mga mata ni Zach sa mapupula at maninipis na mga labi ni Ruby habang nagsasalita ito bago sumilay ang isang ngiti rito. Napatitig siya sa mukha nito, sa totoo lang ay hindi naman ganun kaakit-akit ang mukha nito na kung tutuusin nga ay napakasimple lang nito ngunit ang mga mata nito ay hindi niya maitatangging kakaiba.

Hindi niya alam kung ilang beses na siya nitong tinawag na Tito ngunit parang iba ang dating nito sa kaniya. Bukod pa doon ay ibang-iba ang amoy nito sa ibang babae, napakasarap nitong amuyin. O dahil iyon sa pabango nito?

Nagtagis ang kanyang mga bagang at pilit na ginigising ang kanyang sarili sa kahibangan. Hindi niya akalain na kung ano-ano ang papasok sa isip niya ng mga oras na iyon. Madilim ang mukhang tiningnan niya ito. “Mukha yatang may diperensya na ang utak mo o gusto mo ng mamatay?”

Hindi ito natinag, bagkus ay mas lumawak lang ang pagkakangiti nito ng mga oras na iyon. “Sa totoo lang, ang magpakasal kay Ethan ay mas masahol pa sa pagpapakamatay at kung papipiliin ako kung kaninong kamay ko gustong mamatay ay mas maganda na siguro sa inyo. Pero pwede bang mamili kung saan mo ako pwedeng ilibing Tito? Baka sakaling ma-reincarnate ako at sa pangalawang pagkakataon na mabubuhay ako, ay baka maipanganak na ako sa isang disenteng pamilya.” sabi ni Ruby.

Hindi siya makapaniwalang napatitig dito. “Tyaka, palagi niyo akong dalhan ng pagkain sa magiging puntod ko huh?”

Mas lao lang nagdilim ang mga mata ni Zach nang marinig ang pinagsasabi ng babaeng nasa harapan niya. Nang ibubuka na sana niya ang kanyang bibig para magsalita ay bigla na lang may kumatok sa pinto.

“Tito, pwede ko ba kayong makausap?” boses iyon ni Ethan.

Nang marinig ito ni Ruby ay hindi na siya nagulat. Kung si Erika ang nagkulong sa kaniya sa silid na iyon ay tiyak na may lihim itong plano at iyon na nga iyon.

Napatitig siya sa lalaking nasa harap niya na may hindi maipaliwanag na mukha. Ang mga mata nito ay nag-aapoy. Ilang sandali pa ay muli nilang narinig ang tinig mula sa labas ng pinto. “Tito, hindi pa naman siguro kayo tulog hindi ba? Bakit hindi niyo buksan ang pinto?” muling tanong nito. “O ayaw niyo lang talagang buksan dahil may itinatago kayo?”

Naging malalim ang paghinga ng lalaki. Ramdam na ramdam niya ang pag-ahon ng galit sa dibdib nito. “Tito, alam kong naririnig niyo ako. Nagsumbong sa akin ang isang kasambahay na nakita niyang pumasok dito sa loob ng silid niyo si Ruby.”

Tumitig siya sa mga mata ng lalaking nasa harapan niya bago mahinang bumulong. “Tulungan mo ako please, ayokong hayaan na magtagumpay ang masamang plano nila laban sa akin. At isa pa, siguro naman ay hindi mo gugustuhing mahuli kasama ko dito sa iisang silid hindi ba?” nakataas ang kilay na tanong nito sa kaniya.

Ang mga mata nito ay nakatitig sa kaniya na blangko at malinaw niyang nababasa sa mga iyon na sinasabi nitong wala itong pakialam sa kaniya. Kung sakali man kasing mahuli silang nasa iisang silid? Ano naman sa lalaki hindi ba? Samantalang siya, sobrang kahihiyan ang aabutin niya kung sakali man.

Ilang sandali pa ay isang ngiti ang sumilay sa labi nito. “At bakit naman sana kita tutulungan?”

“Kapag nalaman ng Daddy ko ang tungkol dito ay tiyak na pipilitin ka niyang pakasalan ako. Gusto mo ba kapag nangyari iyon?”

Dahan-dahan itong ngumisi sa kaniya. “Alam mo ba kung sino ako sa Pamilya para magawa niya iyon? Kahit na mahuli nila tayo dito ngayon na magkasama, isang utos ko lang ay magpapakasal pa rin kayo ni Ethan.” sagot nito sa kaniya dahilan para matahimik siya. Ganun kalakas ang kapangyarihan nito sa pamilya at alam niya na hindi ito nagbibiro kung sakali man. Siya lang ang magiging kahiya-hiya.

Napakuyom ang kanyang mga kamay at sandaling nag-isip bago siya napakagat labi at ipinulupot ang kamay sa leeg nito bago bumulong. “Kung ganun naman pala Tito, e bakit hindi na lang nila tayo mahuli sa ganitong eksena ngayon? Ako na ang bahalang magkwento sa kanila.” ngumisi siya habang nagniningning ang mga mata.

Samantala, sa labas ng pinto ay tahimik na nakatayo si Ethan at sigurado siya na may naririnig siyang ingay mula sa silid. Kung hindi niya pa ngayon bubuksan ang pinto ay magkakaroon pa ang mga ito ng pagkakataong magtago kaysa ang maaktuhan niya ang ginagawa ng mga ito. Hindi na siya nagdalawang isip pa na buksan ang pinto at pumasok.

“Tito, pasensya na sa pagpasok dito sa silid niyo ng walang pahintulot.” paghingi niya kaagad ng paumanhin. Akala niya ay maabutan niya ang isang eksenang nasa utak niya kanina pa ngunit hindi niya akalain na tanginig ang tiyuhin lang niya ang maaabutan niyang nakaupo sa kama.

Agad na nagdilim ang mga mata nito. Medyo madilim sa silid ng mga oras na iyon dahil patay ang ilaw ngunit nakasindi ang night lamp kaya kitang-kita niya pa rin ang nagbabagang tingin nito. “Anong ginagawa mo?! Lumabas ka ngayon din!” pagtataboy nito sa kaniya. Bigla siyang kinilabutan ng makita niya ang galit na ekspresyon nito ng mga oras na iyon.

Hindi siya nakagalaw mula sa kanyang kinatatayuan. “Hindi mo ba ako narinig? Ganyan na ba talaga kagarapal ang ugali mo at ni hindi ka man lang marunong umintindi?” matalim ang mga matang nakatingin ito sa kaniya.

Napalunok siya bago nagbuka ng bibig. “Nagsumbong lang kasi sa akin ang isa sa mga kasambahay Tito na nakita nilang pumasok dito sa loob ng kwarto niyo si Ruby kaya ako tumakbo rito kaagad. Natatakot lang akong baka kung anong gawin niya sa inyo. Desperada pa naman ang babaeng iyon.” paliwanag niya rito.

Ang sabi sa kaniya ng kanyang kapatid, sigurado siya na hindi pa nakakalabas si Ruby sa silid ng kanyang tiyuhin. Ito na ang pagkakataon niya kaya hindi na niya ito dapat pang sayangin.

“What? Nababaliw ka na ba talaga? At ano naman sanang gagawin dito ng babaeng iyon? O kaya ka nagpunta dito ay naghahanap ka ng gulo?” malamig pa rin ang mukha nitong nakatingin sa kaniya.

“Mali kayo ng iniisip Tito, hindi ako nagpunta rito para gumawa ng gulo.”

…