공유

Chapter 3

작가: Lianna
last update 게시일: 2026-11-18 22:20:43

Avril

Banayad ang hampas ng maliliit na alon sa dalampasigan ng Calaca. Nakaupo ako sa isang malaking piraso ng tuyong kahoy malapit sa pampang, pinagmamasdan ang dahan-dahang pagkulay-kahel ng kalangitan habang papalapit ang dapithapon.

Dito ako madalas pumunta kapag gusto kong mag-isip, magdasal, o kaya ay magpalipas lang ng oras.

Ngunit sa hapong ito, tila hindi ako mapakali.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ng estrangherong bigla na lang sumulpot sa tarangkahan ng bahay namin kaninang umaga.

Si Dwight Carlos Samaniego

. Matangkad, matipuno, at halatang galing sa marangyang pamilya sa Maynila. Kahit nakasuot lang siya ng simpleng itim na kamiseta, hindi maitatanggi ang tikas at ang kakaibang presensya niya.

Napakunot ang noo ko habang nakatingin sa malayong dagat. Nagtataka talaga ako. Sa dami ng magaganda at mamahaling hotel at beach resort dito sa bayan ng Calaca at sa mga karatig-bayan ng Nasugbu at Lemery, bakit sa maliit at simpleng bahay pa namin siya napadpad?

Bakit nagtiyaga siyang umupa sa isang ordinaryong kwarto sa itaas ng bahay namin gayong mukhang sanay na sanay siya sa marangyang buhay?

At ang paraan ng pagtitig niya sa akin kanina. May kakaiba sa mga mata niya. Sa likod ng maamo at magalang niyang ngiti, parang may malalim siyang iniisip na hindi ko mabasa.

"Ang lalim naman ng iniisip ng magiging madre namin."

Napalingon ako sa likuran ko at agad na gumaan ang pakiramdam ko nang makita ang nakangiting mukha ni Biboy. Siya ang matalik kong kaibigan at kababata dito sa baryo.

Halos magkapatid na ang turingan namin simula pa noong mga bata kami. May bitbit siyang dalawang plastik ng paborito kong turon at lumapit siya para umupo sa tabi ko.

"Ikaw pala, Biboy. Ginulat mo naman ako," natatawang sabi ko habang tinatanggap ang inaabot niyang meryenda.

"Kanina pa kita tinatawag sa kalsada, hindi mo naman ako naririnig. Lumilipad na naman kasi ang isip mo," biro niya sabay kagat sa hawak niyang turon.

Seryoso siyang tumingin sa akin pagkatapos.

"Nabalitaan ko sa tindahan ni Aling Nena kanina. May dumating daw na bisita sa bahay niyo? Taga-Maynila raw?"

Tumango ako at bumuntong-hininga. "Oo. Dwight ang pangalan niya. Naghahanap daw siya ng tahimik na matutuluyan para magbakasyon. Inalok ni Nanay iyong bakanteng kwarto sa itaas, kaya pumayag na rin siya."

Biglang kumunot ang noo ni Biboy at nag-iba ang timpla ng mukha niya.

"Naku, Avril, nagtataka rin ako riyan. Dumaan ako sa tapat ng bahay niyo kanina at nakita ko ang sasakyan niya. Mamahalin iyon, pang-mayaman. Bakit sa bahay niyo pa siya tumuloy kung kaya naman niyang magbayad sa mga resort dito? Mag-iingat ka sa lalaking iyon, Avril. Hindi natin siya kilala."

"Alam ko naman iyon, Biboy. Pero mukhang mabait naman siya at magalang kay Nanay," sagot ko, pilit na pinapawi ang pag-aalala ng kababata ko.

"Isa pa, isang buwan na lang naman ako rito."

Natigilan si Biboy. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin, at nakita ko ang lungkot sa mga mata niya.

"Sigurado ka na ba talaga, Avril? Hindi na ba talaga magbabago ang isip mo sa pagpasok sa kumbento?"

Ngumiti ako nang payapa at tumingin sa alon.

"Matagal ko na itong pinagdasal, Biboy. Itong mga nakaraang buwan na ibinigay sa akin ng kongregasyon para magpahinga rito sa Calaca ang naging huling pagsubok ko. At sa bawat araw na lumilipas, mas lalo lang akong nagiging sigurado na ito ang gusto kong gawin. Ang magsilbi sa Diyos."

Tumango-tango si Biboy, bagaman halatang mabigat pa rin sa loob niya ang pag-alis ko. Maya-maya ay napabuntong-hininga siya at muling nagsalita.

"Kung sabagay, kahit nga si Vance, hindi nagawang baguhin ang isip mo."

Natigilan ako nang marinig ang pangalang iyon.

Si Vance.

"Oo nga pala," mahinang sabi ko. "Matagal na rin siyang hindi nagagawi rito sa Calaca, ano?"

"Halos dalawang linggo na," sagot ni Biboy.

"Simula noong huli kayong nag-usap dito mismo sa dalampasigan, hindi na ulit nakita ang sasakyan niya rito sa baryo. Siguro, natauhan na rin iyon. Naisip na siguro niya na wala talaga siyang pag-asa sa'yo."

Naramdaman ko ang bahagyang kirot sa dibdib ko. Hindi dahil mahal ko si Vance bilang kasintahan, kundi dahil alam ko kung gaano siya nasaktan nang tanggihan ko siya.

Naalala ko pa noong unang beses kaming nagkakilala rito sa dalampasigan. Masayahin siya, palabiro, at punong-puno ng buhay. Naging mabuti siyang kaibigan sa akin. Ngunit nang magtapat siya ng nararamdaman niya, agad ko siyang pinigilan.

Sinabi ko sa kanya ang plano kong pumasok sa kumbento.

Pero hindi siya sumuko. Nakiusap siya sa akin noon na pagbigyan ko siya. Ang sabi niya, hayaan ko lang daw na makilala ko siya nang lubusan at maipakita niya kung gaano siya kaseryoso, baka sakaling magbago ang isip ko at matutunan ko rin siyang mahalin.

Dahil ayaw ko namang maging maramot at dahil itinuring ko na rin siyang mabuting kaibigan, pumayag akong maging malapit kami.

Sinubukan kong buksan ang isip ko, pero walang nagbago sa tibok ng puso ko. Hindi ko siya kayang mahalin nang higit pa sa isang kaibigan.

Ang tawag ng bokasyon ang mas nanaig sa akin. Kaya noong huli kaming nagkita, prangka pero mahinahon kong sinabi sa kanya ang totoo—na hindi na magbabago ang pasya ko at ang Diyos ang pinipili ko.

Buhat noon, hindi na siya bumalik.

"Sana nga ay tanggap na niya ang lahat, Biboy," bulong ko habang nakatitig sa papalubog na araw.

"Gabi-gabi ko siyang ipinagdarasal. Mabuting tao si Vance. Sana ay nasa mabuti siyang kalagayan ngayon sa Maynila, at sana ay mahanap niya ang babaeng tunay na magmamahal sa kanya.”

"Avril."

Sabay kaming napalingon ni Biboy nang marinig ang malalim at baritonong boses na iyon mula sa likuran namin. Nakatayo roon si Dwight. Nakapamulsa siya at madilim ang ekspresyon ng mukha habang nakatitig sa amin—partikular na sa kamay ni Biboy na nakapatong sa balikat ko.

Agad na tumayo si Biboy at humarang nang bahagya sa harap ko, tila pinoprotektahan ako mula sa estranghero.

"Sino ka? Anong kailangan mo kay Avril?"

Hindi pinansin ni Dwight ang tanong ni Biboy. Sa halip, nanatili ang matalim niyang tingin sa kababata ko bago bumaling sa akin.

"Hinahanap kita sa bahay niyo. Sabi ng nanay mo, nandito ka raw sa dalampasigan."

"Pasensya ka na, Dwight. Nagpapahangin lang kami ng kaibigan ko," magalang kong sagot at tumayo na rin ako.

Ramdam ko agad ang bigat at tensyon sa pagitan nilang dalawa. Halos magkasukat lang sila ng tangkad, at parehong hindi nagpapatalo sa titigan.

"Kaibigan?" ulit ni Dwight, may bahid ng pang-uuyam sa boses niya.

"Mukhang masyado naman yatang malapit ang kaibigan mo sa'yo."

"Bakit, may problema ka ba roon?" matapang na sagot ni Biboy, handa nang sumugod kung kinakailangan.

"Ikaw ang bagong salta rito, pare. Hindi mo alam kung gaano namin pinoprotektahan si Avril dito sa baryo namin."

"Biboy, tama na," awat ko agad at hinawakan ang braso ng kababata ko.

Tumingin ako kay Dwight at nakiusap.

"Dwight, pakiusap, huwag na kayong magtalo. Tahimik ang lugar namin at ayaw namin ng gulo."

Huminga nang malalim si Dwight. Sandali niyang ipinikit ang kanyang mga mata, at nang muli niya itong buksan, nawala na ang talim sa tingin niya. Napalitan ito ng isang maamong ngiti na ikinagulat ko.

"Pasensya na," malumanay na sabi ni Dwight, sabay tingin kay Biboy.

"Nag-alala lang ako dahil dumidilim na tapos wala pa si Avril sa bahay. Hindi ko intensyong makipag-away."

Tumingin sa akin si Biboy na tila nagtatanong kung sigurado ba akong sasama ako sa kanya. Tumango lang ako nang marahan at ngumiti para sabihing ayos lang ako.

"Sige, Avril. Pero kapag may ginawa siyang hindi maganda sa'yo, sumigaw ka lang. Malapit lang ang bahay namin," paalala ni Biboy bago niya tinapunan ng huling masamang tingin si Dwight at naglakad na paalis.

Nang makaalis si Biboy, bumaling ako kay Dwight.

"Pasensya ka na sa inasal niya. Ganoon lang talaga siya mag-alala sa akin. Sabi pala ni Nanay ay gusto mong maglibot dito sa Calaca?"

"Oo," sagot ni Dwight habang nakatitig sa mukha ko.

"Gusto kong makita ang magagandang lugar dito sa bayan niyo. Baka masamahan mo akong mamasyal bukas nang umaga?"

Nag-isip ako sandali. Dahil pumayag na rin naman si Nanay at hindi rin maganda sa isang Katolikong tulad ko ang maging maramot sa pakikipagkapwa-tao, tumango na rin ako.

"Sige," sagot ko. "Bukas ng umaga, pwede kitang isama sa Lumang Simbahan ng San Rafael Arkanghel sa kabayanan. Isa iyon sa mga pinakamatandang simbahan dito sa Batangas. Pagkatapos noon, pwede rin tayong pumunta sa burol sa may Barangay Lumbang Calzada para makita mo ang magandang tanawin ng bundok at dagat mula sa itaas."

"Gusto ko iyan," sabi niya, at nakita ko ang pagkurba ng labi niya sa isang ngiting hindi ko maipaliwanag.

"Mukhang marami akong matututunan sa'yo, Avril. Hindi lang tungkol sa Calaca, kundi pati na rin sa kung paano ka magmahal at magpahalaga."

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko sa sinabi niya. May kakaibang bigat ang mga salitang binitawan niya, na para bang may malalim na kahulugan sa likod ng bawat kataga.

Hindi ko na lang ito pinansin at inaya ko na siyang bumalik sa bahay.

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • Dwight's Dark Desire The Billionaire's Affair Bk. 14   Chapter 4

    Avril Maaga pa lang ay naghanda na ako para sa ipinangako kong pamamasyal kay Dwight. Isinuot ko ang paborito kong puting bestida na abot hanggang sakong at isinukbit ang maliit kong bag na gawa sa abaka. Pagbaba ko sa sala, naabutan ko na siyang nakaupo sa kawayang upuan at nakikipagkwentuhan kay Nanay habang umiinom ng kapeng barako.Nang makita niya ako, agad siyang tumayo at ngumiti. Nakasuot siya ng simpleng kulay-abong polo na nakatupi hanggang siko at maong na pantalon. Sa simpleng ayos niyang iyon, hindi maikakaila ang kakaibang dating niya na tila hindi bagay sa tahimik at payak naming baryo."Magandang umaga, Avril," bati niya, malumanay ang boses at puno ng galang. "Handa ka na ba?""Magandang umaga rin, Dwight. Oo, tara na para hindi tayo abutan ng matinding init sa daan," sagot ko bago ako nagpaalam kay Nanay.Gamit ang mamahalin niyang sasakyan, unang pinuntahan namin ang Lumang Simbahan ng San Rafael Arkanghel sa kabayanan. Tahimik lang kaming naglakad sa loob ng simb

  • Dwight's Dark Desire The Billionaire's Affair Bk. 14   Chapter 3

    AvrilBanayad ang hampas ng maliliit na alon sa dalampasigan ng Calaca. Nakaupo ako sa isang malaking piraso ng tuyong kahoy malapit sa pampang, pinagmamasdan ang dahan-dahang pagkulay-kahel ng kalangitan habang papalapit ang dapithapon. Dito ako madalas pumunta kapag gusto kong mag-isip, magdasal, o kaya ay magpalipas lang ng oras.Ngunit sa hapong ito, tila hindi ako mapakali.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ng estrangherong bigla na lang sumulpot sa tarangkahan ng bahay namin kaninang umaga. Si Dwight Carlos Samaniego . Matangkad, matipuno, at halatang galing sa marangyang pamilya sa Maynila. Kahit nakasuot lang siya ng simpleng itim na kamiseta, hindi maitatanggi ang tikas at ang kakaibang presensya niya.Napakunot ang noo ko habang nakatingin sa malayong dagat. Nagtataka talaga ako. Sa dami ng magaganda at mamahaling hotel at beach resort dito sa bayan ng Calaca at sa mga karatig-bayan ng Nasugbu at Lemery, bakit sa maliit at simpleng bahay pa namin siya napadpad

  • Dwight's Dark Desire The Billionaire's Affair Bk. 14   Chapter 2

    DwightDalawang araw matapos mailibing si Vance, maaga pa lang ay binabaybay ko na ang kahabaan ng SLEX patungong Batangas. Sakay ng aking matte-black SUV, tahimik lang akong nakatingin sa kalsada habang paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mga nabasa ko sa notebook ni Vance.Hindi pa rin humuhupa ang galit sa dibdib ko. Habang papalapit ako sa destinasyon ko, mas lalong tumitibay ang desisyon ko. Hindi pwedeng matapos nang ganoon na lang ang lahat. Kailangang makita ko mismo kung sino ang babaeng naging mitsa ng buhay ng matalik kong kaibigan.Calaca, Batangas.Ito ang lugar na madalas puntahan ni Vance nitong mga nakaraang buwan. Base sa mga litratong nasa kahon at sa mga detalyeng nakasulat sa journal niya, hindi naging mahirap para sa akin na matunton ang eksaktong barangay kung saan nakatira si Avril Felipe.Pagpasok ko sa bayan ng Calaca, agad akong sinalubong ng sariwang hangin mula sa dagat at ang tahimik na pamumuhay ng mga tao rito. Malayo sa ingay, usok, at gulo ng Mayn

  • Dwight's Dark Desire The Billionaire's Affair Bk. 14   Chapter 1

    DwightAmoy ng puting rosas, kandila, at pormalin ang sumasalubong sa bawat taong pumapasok sa isa sa pinakasikat at pinakamahal na funeral homes dito sa Maynila. Tahimik ang buong bulwagan. Halos lahat ng naririto ay nakasuot ng itim, nagbubulungan, at nakikiramay sa pamilyang naulila. Sa gitna ng mamahaling kabaong na napapalibutan ng mga bulaklak, nakahimlay ang matalik kong kaibigan—si Vance Walter Ledesma.Nakatayo lang ako sa isang sulok, nakatitig sa salamin ng kabaong niya. Hanggang ngayon, hindi pa rin pumapasok sa sistema ko na wala na siya. Vance was always the life of the party. Siya ang unang tumatawa, ang pinakamalakas ang loob, at ang huling taong iisipin mong susuko sa buhay.Pero heto siya ngayon. Malamig na bangkay.Tanging ang mga magulang niya at kaming malalapit niyang kaibigan ang nakakaalam sa tunay na dahilan ng pagkamatay niya. Sa publiko at sa media, isang aksidente habang nagsu-surfing siya sa Siargao ang ipinalabas ng pamilya Ledesma para protektahan an

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status