로그인Avril
Maaga pa lang ay naghanda na ako para sa ipinangako kong pamamasyal kay Dwight. Isinuot ko ang paborito kong puting bestida na abot hanggang sakong at isinukbit ang maliit kong bag na gawa sa abaka. Pagbaba ko sa sala, naabutan ko na siyang nakaupo sa kawayang upuan at nakikipagkwentuhan kay Nanay habang umiinom ng kapeng barako. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo at ngumiti. Nakasuot siya ng simpleng kulay-abong polo na nakatupi hanggang siko at maong na pantalon. Sa simpleng ayos niyang iyon, hindi maikakaila ang kakaibang dating niya na tila hindi bagay sa tahimik at payak naming baryo. "Magandang umaga, Avril," bati niya, malumanay ang boses at puno ng galang. "Handa ka na ba?" "Magandang umaga rin, Dwight. Oo, tara na para hindi tayo abutan ng matinding init sa daan," sagot ko bago ako nagpaalam kay Nanay. Gamit ang mamahalin niyang sasakyan, unang pinuntahan namin ang Lumang Simbahan ng San Rafael Arkanghel sa kabayanan. Tahimik lang kaming naglakad sa loob ng simbahan. Pinagmasdan ko siya habang nakatingala sa matataas na haligi at lumang altar. Akala ko ay maiinip ang isang taga-Maynila sa ganitong lugar, pero nakita ko ang seryoso niyang mukha habang tahimik na nagmamasid sa paligid. Paglabas namin ng simbahan, nagtungo na kami sa burol sa Barangay Lumbang Calzada. Doon, malayang umiihip ang sariwang hangin at tanaw mula sa itaas ang malawak na luntiang kabundukan at ang kumikislap na dagat ng Calaca. Habang naglalakad kami sa medyo mabato at paakyat na bahagi ng burol, doon ko unang napansin ang mga kakaibang kilos ni Dwight. Sa tuwing may malaking bato o madulas na bahagi ng lupa sa daan, agad niyang inilalahad ang kanyang kamay para alalayan ako. Kapag umiihip ng malakas ang hangin at tumatabing ang mahaba kong buhok sa aking mukha, maingat niya itong hinahawi o kaya ay humahakbang siya sa gilid ko para harangan ang hangin. Biglang huminto ang paghinga ko nang mapansin iyon. Bakit ganoon? bulong ng isip ko. Ang paraan ng pag-alalay niya sa siko ko, ang banayad na pagharang niya sa hangin, at maging ang paraan ng pagkiling ng ulo niya kapag nakikinig sa sinasabi ko—lahat ng iyon ay eksaktong-eksakto sa mga kilos na ginagawa sa akin ni Vance noon. Para akong nakakakita ng anino ng nakaraan sa katauhan ng lalaking nasa harap ko ngayon. Pinilig ko nang bahagya ang ulo ko at huminga ng malalim. Siguro ay nagkataon lang. Marahil ay ganoon lang talaga kumilos ang mga lalaking lumaki sa Maynila at sanay makisalamuha sa mga babae. Pero sa kaibuturan ng puso ko, may bumubulong na baka isa lang itong panibagong pagsubok mula sa Itaas—isang pagsubok para tingnan kung gaano katatag ang pananampalataya at desisyon kong pumasok sa kumbento. Naupo kami sa ilalim ng isang malaking puno sa tuktok ng burol. Mula rito, payapa naming pinagmamasdan ang tanawin. "Napakatahimik dito, Avril," panimula ni Dwight habang nakatanaw sa malayo. "Malayong-malayo sa ingay at gulo ng mundo ko sa Maynila." "Ano ba ang ginagawa mo sa Maynila, Dwight?" tanong ko, sinisikap na gawing magaan ang usapan. "Nabanggit mo kahapon na nagpapahinga ka lang mula sa trabaho." Tumingin siya sa akin at tipid na ngumiti. "May negosyo ang pamilya namin sa Maynila. Ang kuya kong si Dylan ang namamahala sa kumpanya namin bilang CEO. Ako naman, pinili kong patakbuhin ang isang bar na pag-aari rin ng pamilya. Mas gusto ko roon dahil malaya ako at hawak ko ang sarili kong oras." "Bar?" nagtatakang ulit ko. "Hindi ba magulo ang trabaho sa ganoong lugar?" "Magulo, maingay, at puno ng mga taong naghahanap lang ng panandaliang saya," pag-amin niya, may bahid ng lungkot sa boses. "Pero nakasanayan ko na. Bukod doon, mahilig din ako sa mga extreme sports kasama ang matalik kong kaibigan. Mahilig kaming mag-surfing at makipagkarera ng sasakyan." Napansin ko ang biglang pagdilim ng mga mata niya nang banggitin niya ang salitang kaibigan. Parang may mabigat na sakit na dumaan sa mukha niya, pero agad niya itong itinago sa likod ng isang matipid na ngiti. Hindi na ako nagtanong pa dahil naisip kong baka masyadong personal iyon. "Ikaw naman, Avril," pag-iiba niya sa usapan habang mataman akong tinititigan. "Sa ganda at bait mong iyan, sigurado akong maraming nanliligaw sa'yo rito sa Calaca. Wala ka man lang bang naging kasintahan bago ka nagpasyang pumasok sa kumbento?" Bahagya akong ngumiti at umiling. "Wala, Dwight. Ni minsan ay hindi ako nagkaroon ng kasintahan." Kumunot ang noo niya, tila hindi makapaniwala. "Ni isa? Bakit naman?" "Dahil buhat pa noong bata ako, alam ko na kung saan nakalaan ang puso ko," payapa kong sagot habang nakatingin sa asul na langit. "Nasa Diyos na ang puso ko noon pa man. May mga nagtangka at nagparamdam, pero hindi ko binuksan ang p***o para sa ganoong klaseng pagmamahal. Ayokong magpaasa at ayokong hatiin ang atensyon ko sa bokasyong matagal ko nang pinapangarap." Nakita ko ang paggalaw ng panga niya, na parang may gusto siyang sabihin pero pinigilan niya ang kanyang sarili. Ilang segundo siyang nanahimik bago tumango ng marahan. "Ikaw naman ang tatanungin ko," nakangiting baling ko sa kanya para basagin ang katahimikan. "Sa hitsura mo at sa klase ng trabaho mo sa Maynila, sigurado akong marami ka nang naging nobya." Mahinang natawa si Dwight at napailing. "Marami akong nakilala at nakasama, Avril. Hindi ko itatago iyon. Pero kung tatanungin mo kung nagkaroon ako ng seryosong nobya, wala. Pareho kami ng pananaw ng kaibigan ko noon—ayaw namin ng commitment. Gusto lang namin ng saya at kalayaan." Napatango ako. Naiintindihan ko na ngayon kung bakit parang may hinahanap siyang kapayapaan dito sa probinsya. Ang buhay sa siyudad ay sadyang nakakapagod kapag walang malalim na pinaghuhugutan. Halos buong araw kaming nagkwentuhan at naglibot sa magagandang tanawin sa Calaca. Bago tuluyang dumilim at bago kami umuwi sa baryo, nagyaya si Dwight na kumain muna kami sa isang maaliwalas na kainan malapit sa baybayin kung saan naghahain sila ng sariwang pagkaing-dagat at mga lutong Batangas. Habang hinihintay namin ang inihaw na isda at bulalo na inorder niya, nagpatuloy ang masaya naming kwentuhan. Napansin kong unti-unting nawawala ang pagkailang ko sa kanya. Magaling siyang makisama, marunong makinig, at hindi siya mayabang kahit alam kong galing siya sa mayamang angkan. Nang dumating ang pagkain at nagsimula na kaming kumain, muling sumeryoso ang mukha ni Dwight. Ibinaba niya ang hawak niyang kutsara at tumingin ng diretso sa mga mata ko. "Avril, gusto ko sanang itanong ito sa'yo," panimula niya, mahinahon pero may bigat ang boses. "Naisip mo na ba kung ano ang gagawin mo kung sakaling hindi ka matuloy sa kumbento? Halimbawa, kung maisipan mong pumasok sa mundo ng negosyo, anong klase ng negosyo ang gusto mong subukan?" Natigilan ako sa tanong niya. "Negosyo? Naku, Dwight, wala akong alam sa ganyan. Hindi ko kailanman pinangarap na maging negosyante." "Pero paano kung bigyan ka ng pagkakataon?" patuloy niya, hindi inaalis ang tingin sa akin. "Nakikita ko kung gaano ka kasipag at kung gaano ka pinagkakatiwalaan ng mga tao rito. Kung sakaling magbago ang isip mo sa susunod na mga linggo, handa akong tulungan ka. Pwede kitang turuan at bigyan ng puhunan para makapagtayo ka ng sarili mong negosyo rito sa Batangas." Napaawang ang bibig ko sa gulat. Hindi ko inaasahan ang alok niya. Bakit niya gustong gawin iyon para sa isang babaeng kahapon lang niya nakilala? "Maraming salamat sa magandang alok mo, Dwight," magalang pero matatag kong sagot. "Napakabuti mo para isipin iyan. Pero buo na ang loob ko. Walang negosyo o kahit anong yaman sa mundo ang makakapagpabago sa pasya ko. Sa susunod na buwan, papasok na ako sa kumbento." Nakita ko ang bahagyang pagdilim ng mukha niya, pero agad din itong nawala at napalitan ng isang tipid na ngiti. "Naiintindihan ko, Avril. Pero mahaba pa ang isang buwan. Marami pang pwedeng mangyari." Pagkatapos naming kumain, tahimik na kaming bumiyahe pauwi. Habang nakatanaw ako sa madilim na kalsada sa labas ng bintana, hindi ko maiwasang mag-isip. Bakit tila pilit na hinahanapan ni Dwight ng alternatibo ang pagpasok ko sa kumbento? At bakit sa tuwing tinitingnan ko siya, pakiramdam ko ay may malalim siyang dahilan kung bakit siya narito sa Calaca? Pagdating namin sa bahay ay nag-aabang naman si Biboy sa harap ng bahay namin. “Magandang gabi, Avril!” bati niya saakin saka niya tinanguan si Dwight “Papasok na ako sa loob!” ani Dwight habang dala ang binili niyang mga prutas para kay inay “Namasyal kayo? tanong ni Biboy nungh makaupo na kami sa upuang gawa sa kawayan na nasa labas ng bahay “Oo!” Narinig ko ang paghugot ni Biboy na malalim na hininga kaya napalingon ako sa kanya. “Okay ka lang?” tanong ko “Ewan ko Avril! Hindi lang maganda ang kutob ko diyan sa taong yan!” mahinang bulong niya kaya napangiti ako “Ano ka ba! Mabait naman si Dwight! Isa pa, kung may masama siyang tangka sa akin, sana kanina pa niya ginawa!” “Tama ka din naman pero mag-iingat ka pa rin! Kung wala lang akong trabaho, ako na ang sasama diyan eh!” sabi pa ni Biboy Ganun talaga siya kaalaga sa akin at sa mga kaibigan naming babae. “Okay lang Biboy! Hindi ka dapat mag-alala! Maayos na tao si Dwight!”Avril Maaga pa lang ay naghanda na ako para sa ipinangako kong pamamasyal kay Dwight. Isinuot ko ang paborito kong puting bestida na abot hanggang sakong at isinukbit ang maliit kong bag na gawa sa abaka. Pagbaba ko sa sala, naabutan ko na siyang nakaupo sa kawayang upuan at nakikipagkwentuhan kay Nanay habang umiinom ng kapeng barako.Nang makita niya ako, agad siyang tumayo at ngumiti. Nakasuot siya ng simpleng kulay-abong polo na nakatupi hanggang siko at maong na pantalon. Sa simpleng ayos niyang iyon, hindi maikakaila ang kakaibang dating niya na tila hindi bagay sa tahimik at payak naming baryo."Magandang umaga, Avril," bati niya, malumanay ang boses at puno ng galang. "Handa ka na ba?""Magandang umaga rin, Dwight. Oo, tara na para hindi tayo abutan ng matinding init sa daan," sagot ko bago ako nagpaalam kay Nanay.Gamit ang mamahalin niyang sasakyan, unang pinuntahan namin ang Lumang Simbahan ng San Rafael Arkanghel sa kabayanan. Tahimik lang kaming naglakad sa loob ng simb
AvrilBanayad ang hampas ng maliliit na alon sa dalampasigan ng Calaca. Nakaupo ako sa isang malaking piraso ng tuyong kahoy malapit sa pampang, pinagmamasdan ang dahan-dahang pagkulay-kahel ng kalangitan habang papalapit ang dapithapon. Dito ako madalas pumunta kapag gusto kong mag-isip, magdasal, o kaya ay magpalipas lang ng oras.Ngunit sa hapong ito, tila hindi ako mapakali.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ng estrangherong bigla na lang sumulpot sa tarangkahan ng bahay namin kaninang umaga. Si Dwight Carlos Samaniego . Matangkad, matipuno, at halatang galing sa marangyang pamilya sa Maynila. Kahit nakasuot lang siya ng simpleng itim na kamiseta, hindi maitatanggi ang tikas at ang kakaibang presensya niya.Napakunot ang noo ko habang nakatingin sa malayong dagat. Nagtataka talaga ako. Sa dami ng magaganda at mamahaling hotel at beach resort dito sa bayan ng Calaca at sa mga karatig-bayan ng Nasugbu at Lemery, bakit sa maliit at simpleng bahay pa namin siya napadpad
DwightDalawang araw matapos mailibing si Vance, maaga pa lang ay binabaybay ko na ang kahabaan ng SLEX patungong Batangas. Sakay ng aking matte-black SUV, tahimik lang akong nakatingin sa kalsada habang paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mga nabasa ko sa notebook ni Vance.Hindi pa rin humuhupa ang galit sa dibdib ko. Habang papalapit ako sa destinasyon ko, mas lalong tumitibay ang desisyon ko. Hindi pwedeng matapos nang ganoon na lang ang lahat. Kailangang makita ko mismo kung sino ang babaeng naging mitsa ng buhay ng matalik kong kaibigan.Calaca, Batangas.Ito ang lugar na madalas puntahan ni Vance nitong mga nakaraang buwan. Base sa mga litratong nasa kahon at sa mga detalyeng nakasulat sa journal niya, hindi naging mahirap para sa akin na matunton ang eksaktong barangay kung saan nakatira si Avril Felipe.Pagpasok ko sa bayan ng Calaca, agad akong sinalubong ng sariwang hangin mula sa dagat at ang tahimik na pamumuhay ng mga tao rito. Malayo sa ingay, usok, at gulo ng Mayn
DwightAmoy ng puting rosas, kandila, at pormalin ang sumasalubong sa bawat taong pumapasok sa isa sa pinakasikat at pinakamahal na funeral homes dito sa Maynila. Tahimik ang buong bulwagan. Halos lahat ng naririto ay nakasuot ng itim, nagbubulungan, at nakikiramay sa pamilyang naulila. Sa gitna ng mamahaling kabaong na napapalibutan ng mga bulaklak, nakahimlay ang matalik kong kaibigan—si Vance Walter Ledesma.Nakatayo lang ako sa isang sulok, nakatitig sa salamin ng kabaong niya. Hanggang ngayon, hindi pa rin pumapasok sa sistema ko na wala na siya. Vance was always the life of the party. Siya ang unang tumatawa, ang pinakamalakas ang loob, at ang huling taong iisipin mong susuko sa buhay.Pero heto siya ngayon. Malamig na bangkay.Tanging ang mga magulang niya at kaming malalapit niyang kaibigan ang nakakaalam sa tunay na dahilan ng pagkamatay niya. Sa publiko at sa media, isang aksidente habang nagsu-surfing siya sa Siargao ang ipinalabas ng pamilya Ledesma para protektahan an







