บทที่ 1 เจอเนื้อคู่

มหาวิทยาลัย

"โอ๊ยยยยย" เสียงร้องของฉันผสานกับเสียงของคนที่พึ่งเดินชนกันเมื่อครู่ดังระงมไปทั่วบริเวณภายนอกโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ พลางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงให้ชัดเพื่อกล่าวคำขอโทษทั้งที่ไม่ได้เป็นคนเดินชนแต่มันควรทำเพราะเรายังเป็นน้องใหม่ของที่นี่ เมื่อได้เห็นหน้าของคู่กรณีถึงกับใจเต้นไม่เป็นจังหวะ หัวใจดวงน้อยคล้ายกับขาดเลือดไปเลี้ยง มันหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเสียอย่างนั้น

หนุ่มหน้าตาเหมือนชาวต่างชาติ สูง หล่อ ผิวขาวราวกับหิมะ ตาคม จมูกโด่ง คิ้วโก่งเป็นทรงสวย แพขนตายาวงอนราวกับถูกดัด ตัดผมรองทรงไถอันเดอร์คัตสูงบริเวณด้านข้างหู ปล่อยผมด้านบนให้ยาวลงมาปกคลุม หน้าคมแต่หวานละมุนคล้ายเกย์ แถมหุ่นอย่างกับนายแบบ นี่มันไทป์เราชัด ๆ

ฉันเผลอยิ้มให้กับคนตัวสูงอย่างลืมตัวเมื่อหัวใจดวงนี้โดนเขาขโมยไปตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบ อยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ ให้กับความหล่อของคนตรงหน้า แต่ต้องเก็บอาการนี้เอาไว้เมื่อเห็นใบหน้าขรึมบวกกับสายตาเรียบนิ่งจากคนตัวสูงที่กำลังมองมา

"ทำไมคนหล่อถึงได้หยิ่งจัง คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า วิเศษวิโสมากกว่าคนอื่นหรือไง" ฉันแอบคิดในใจเท่านั้น เพราะถ้าหากคิดเสียงดังมีหวังถูกพี่เขาต่อยหน้าแหก

หางตามันไปสะดุดตรงปลายเสื้อของคนตัวสูง คราบสีดำปนน้ำตาลทำฉันใจชาวาบ เจ้าชาไข่มุกแก้วโปรดมันดันหกใส่เสื้อนักศึกษาของรุ่นพี่

"ฉิบหาย จะซักออกไหมวะ เขาจะพ่นอังกฤษใส่เราไหมเนี่ย" ภาษาที่สองของฉันยิ่งงู ๆ ปลา ๆ ซะด้วยสิ ในสมองตอนนี้ความรู้ภาษาที่สองตีกันรวนไปหมด ฉันควรใช้คำไหนดีเพื่อแสดงคำขอโทษจากใจจริง แต่คิดอีกทีเราไม่ผิด เขาเดินมาชนเอง

"I’m sorry, bro." ด้วยความที่อยากขอโทษเขาจึงเอ่ยประโยคภาษาอังกฤษอย่างง่ายออกไป มือรีบหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวมาซับน้ำความซวยออกจากเสื้อสีขาวให้คนตัวสูงอย่างไวก่อนที่มันจะกลายเป็นคราบฝังลึก

มือหนาของคนตัวโตดึงชายเสื้อนักศึกษาขึ้นก่อนจะไล่ปลดกระดุมเสื้อตั้งแต่เม็ดแรกจนถึงเม็ดสุดท้าย กลิ่นกายหอมละมุนจากชายหนุ่มลอยเข้ามาเตะจมูกทำฉันเคลิบเคลิ้ม อีกทั้งยังมีก้อนเนื้อหน้าท้องทั้งหกลูกกำลังล่อตาฉันอีก

ไม่ได้นะจานิค ห้ามมอง ฉันจะเป็นเด็กน้อยใจแตกก็วันนี้แหละ

"ไม่เป็นไรครับน้องจานิค" เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยออกมาน่าฟังทำฉันต้องช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าให้ชัด คนไทยหรือต่างชาติ แล้วเขารู้จักชื่อฉันได้ยังไง

"พี่รู้จักชื่อนิคด้วยเหรอคะ?" ฉันก็พอจะคุ้นหน้าเขาอยู่บ้าง แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า

"ครับ" เสียงทุ้มเอ่ยตอบพร้อมกับคลี่รอยยิ้มหวานมาให้

ไม่จริง เขายิ้มให้ฉัน ฉันต้องฝันไปแน่เลย

"โอ๊ย…หยิกพี่ทำไม" เสียงร้องเจ็บปวดของรุ่นพี่ทำฉันสะดุ้ง รีบชักมือออกจากผิวขาว

"ขอโทษค่ะ หยิกผิด" ตั้งใจว่าจะเรียกสติให้ตัวเองแต่ดันไปหยิกคนอื่นซะงั้น

นี่ไม่ใช่ความฝันแต่มันคือเรื่องจริง พี่คนนี้เขายิ้มให้ฉันจริง ๆ ขอบคุณที่คนหล่อไม่หยิ่งกับจานิค

"เช็ดตรงนี้ด้วยครับ มันเปื้อนผิวพี่" ว่าแล้วดึงมือฉันประกบเข้ากับกล้ามเนื้อหน้าท้องของตัวเองใหม่

"แรงมาก" เป็นเสียงของคนที่อยู่ใกล้และเห็นเหตุการณ์นี้ตั้งแต่เกิดเรื่อง

ใบหน้าสวยเอียงไปทางอื่น ส่วนมือยังพยายามเช็ดทำความสะอาดทั้งเสื้อและเนื้อผิวให้กับหนุ่มหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทานด้วยท่าทางขวยเขิน

"คนนี้ไทป์มึงเลยไอ้นิค" ตาม ตามตะวันกระซิบเบาข้างหู

"อือ คนนี้แหละพ่อของลูกกูในอนาคต" ฉันกระซิบเสียงเบาบอกมันในขณะกำลังยืนเช็ดเนื้อผิวให้คนตัวสูงด้วยอาการตัวสั่นคลอน

คู่กรณีถอดแว่นกรองแสงทรงสี่เหลี่ยมออกจากใบหน้าฉัน เขาใช้ชายเสื้ออีกฝั่งเช็ดถูคราบน้ำโกโก้ที่กระเด็นไปโดนเลนส์แว่นออกก่อนจะนำมาสวมเข้าที่เดิม

"นิคจำพี่ไม่ได้เหรอครับ?" ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้ เอ่ยประโยคคำถามที่ทำให้ฉันต้องยกมืออีกข้างขึ้นเกาศีรษะ

"พี่ พี่เป็นใครคะ…?" ฉันไม่ได้ตอบคำถามนั้น กลับตั้งคำถามกับคนตัวสูงแทน แต่เหมือนว่าเขาจะตกใจมากกว่าที่ฉันจำตัวเขาไม่ได้

"พอแล้วครับ" สองมือชายหนุ่มไล่ติดกระดุมกลับคืนอย่างลวก ๆ จากนั้นสองขายาวจึงสาวเท้าเดินจากไปทิ้งความสงสัยไว้ให้ฉันเพิ่ม

"เดี๋ยวไอ้นิค มึงไปรู้จักกับพี่เขาตอนไหน" พลอย พลอยเพทายเป็นฝ่ายขยับเข้ามาถามฉันบ้าง

"กูไม่รู้ว่ะพลอย แต่ก็พอคุ้นหน้า" เหมือนเราเคยเจอกันสักที่แต่ก็คิดไม่ออก รอยยิ้มนั้น สายตาคู่นั้นทำคนอย่างจานิคหวั่นไหว

"พรหมลิขิตแหละ อาจจะเคยเจอกันตั้งแต่ชาติปางก่อน" ราม รัชชานนท์พูดเสริมพร้อมกลั้วหัวเราะในลำคอ

หากเป็นพรหมลิขิตจริงฉันกับเขาก็คงเป็นเนื้อคู่กันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนและเคยทำกรรมร่วมกันไว้มาก ชาตินี้เราถึงได้มาเจอกันอีกหน

"เขามีแฟนหรือยังวะ หล่อขนาดนั้นกูว่ามีแล้วแน่เลย" ฉันเอ่ยปากถามพวกมัน ใบหน้าหน้าสวยฉายความทุกข์ออกมาให้เพื่อนได้เห็น นี่เราจะอกหักทั้งที่ยังไม่ได้บอกว่ารักงั้นเหรอ

โชคชะตา ฟ้าลิขิต แต่จะสู่ขิตเพราะพี่มีเมียแล้ว

"มึงไม่เคยได้ยินหรือไง จีบคนโสดศัตรูมีเป็นแสน จีบคนมีแฟนศัตรูมีแค่คนเดียว สู้เขา" ไอ้พลอยมันว่าในเชิงหยอกล้อแล้วเอาไหล่กระแทกฉัน

"หาเรื่องให้ไอ้นิคได้ปีนต้นงิ้วอีกแล้วนะ" ไอ้ตามบ่นมัน

"แค่พี่ยักคิ้ว ต้นงิ้วก็แค่สไลด์เดอร์ บรื้นนน" มายด์ มนวรรธน์ออกอุบายประหลาดพร้อมกับจับไหล่ฉันสองข้างแล้วโคลงมัน จากนั้นเสียงหัวเราะของเพื่อนทั้งสี่คนก็ดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน ยกเว้นแค่ฉันคนเดียวที่ยังทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก

กลุ่มของพวกเรามีกันทั้งหมดห้าคน เป็นหญิงสองคนและชายอีกสามคน ไปไหนไปกัน หนักเอาเบาสู้ คอยอยู่เคียงข้างกันตลอดเวลาที่มีปัญหา คบกันมาตั้งแต่มัธยมปลาย ไม่รู้มีอะไรดลจิตดลใจให้เลือกเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน หนำซ้ำยังติดคณะเดียวกันอีก เวรกรรมแหละมั้งที่ต้องมาใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยกัน แต่คงมีแค่ฉันคนเดียวที่โดนบังคับ

"อย่าทำหน้าหมดบุญแบบนั้นสิไอ้นิค เสียชื่อตัวตึงวิดวะหมด" ไอ้รามมันว่า

"กูเก็บอาการอยู่ กรี๊ด…หล่อมาก กูจะเป็นลม มีใครรู้ไอจีพี่เขาไหมกูอยากได้" ฉันโพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบของกลุ่ม ที่เห็นนิ่ง ๆ คือกำลังเก็บอาการอยู่

"กูมี พี่เขาชื่อยูโร เดือนมหา’ ลัยปีสี่ คนอะไรหล่อฉิบหาย" ตามตะวันตอบคนถามก่อนจะเอาโทรศัพท์ของฉันค้นหาชื่อไอจีชายคนดังกล่าว

ตั้งแต่ฉันรู้จักกับมันมา น้อยมากที่ไอ้ตามจะชมเพศเดียวกันว่าหล่อ หากคนนั้นคนนั้นไม่หล่อราวกับเทพบุตร

"หล่อจังวะ พวกมึงกูอยากได้คนนี้ ยูโร…" ฉันบอกด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม จิ้มนิ้วลงรูปถ่ายของเขากับผู้ชายอีกสองคน ถ้าให้เดาคงเป็นเพื่อนแก๊งเดียวกัน ในภาพนั้นมีข้อความเขียนกำกับไว้ว่า

euro : สนใจรับพวกพี่ไปเลี้ยงดูไหมครับ

xx : สนใจค่า <3

xx : FC พี่ยูโรนะคะ #คิงวิศวะ

คิงเลยเหรอวะ แต่คิงก็คิงเถอะ มาเจอตัวตึงวิดวะหน่อยเป็นไง

"กูจองคนนี้นะ" ไอ้พลอยมันจิ้มนิ้วลงใส่พี่อีกคน เหลือแค่เพียงผู้ชายลูกครึ่งคนเดียว "งั้นเอาสองดีกว่าเดี๋ยวพี่อีกคนเสียใจ"

"สงสารพวกพี่เขาต้องมาเจอคนไม่เต็มบาทแบบพวกมึง" เสียงไอ้มายด์ค่อนแคะ

"เล่นของสูงจังนะพวกมึงน่ะ อย่าฝันเฟื่องมากล่ะกูขี้เกียจปลอบตอนอกหัก" ถึงจะแรงแต่ก็จริงอย่างที่ไอ้รามมันว่า เขาเป็นถึงเดือนมหาวิทยาลัย แล้วพวกฉันล่ะ?

"รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลองเพราะกูอยากกินเดือน" ฉันบอกมันอย่างมีความหวัง ทำเพื่อนผู้ชายทั้งสามคนส่ายหน้าระรัวให้กับความเพ้อฝันของตัวเราเอง

"เอาเลยไอ้นิค กูเชียร์ ตราบใดที่พี่เขายังไม่ลงรูปคู่กับผู้หญิง แปลว่ามึงมีสิทธิ์" มีไอ้พลอยคนเดียวที่เห็นดีเห็นงามด้วย

"พี่ยูโรเชื่อเรื่องรักแรกพบไหมคะหรือต้องให้นิคเดินผ่านอีกรอบ อร๊าย…" แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาใครบางคนเพื่อบอกจุดประสงค์

>>["ว่าไงลูก"] ปลายสายกดรับทำฉันตื่นเต้นเป็นที่สุดเมื่อต้องบอกความจริงในใจ

["ป๊า…นิคเจอเนื้อคู่"]

>>["ใครมันบังอาจมาทำลูกสาวคนสวยของป๊าเสียสติอีกเนี่ย"] น้ำเสียงทุ้มต่ำของคุณเจตนิพัทธ์ส่งผ่านเข้ามาในสายสามารถทำให้ฉันรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขาหมดคำพูดกับคนเพ้อเจ้อแบบฉัน

["เขาชื่อยูโรอะป๊า เรียนอยู่คณะวิศวะ ตัวสูง ๆ หน้าออกไปทางฝรั่งแต่พูดไทยได้ นิคคิดว่าเขาอาจจะเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยน และเขาก็ถามนิคว่าจำพี่ไม่ได้เหรอครับ"] ฉันเล่ารายละเอียดที่จำได้เกี่ยวกับผู้ชายนั้นให้คุณปะป๊าได้รับรู้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนมีความหวัง หากจะหาลูกเขยคนโปรดให้ป๊ากับแม่สักคนต้องเป็นยูโรคนนี้คนเดียวเท่านั้น

>>["จานิคเจอกันกับพี่เขาแล้วเหรอ?"] คุณเจตนิพัทธ์ถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากตอนแรก เจอกันกับพี่เขาแล้วเหรอคืออะไร นอกจากตัวกวนสองคนนั้นฉันมีพี่น้องท้องเดียวกันที่ไหนอีก หรือว่าป๊านอกใจแม่ไปมีเมียน้อย