FRIEND GUY 6

2 ชั่วโมงต่อมา...

“แมค นายเมาแล้วนะ กลับขึ้นห้องเถอะ” ฉันบอกประโยคนี้กับแมคมาเป็นสิบๆครั้งได้แล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมลุกขึ้นสักที และฉันก็จะไม่ยอมตามใจเขาแล้ว ใช่ ฉันจะไม่นั่งเป็นเพื่อนเขาแล้ว ฉันจะกลับขึ้นห้อง จะว่าฉันใจร้ายก็ได้ ก็เขาอยากดื้อเองทำไม

“ไม่ไปใช่มั้ย งั้นนายก็นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวละกัน เราจะกลับขึ้นห้องแล้ว” ฉันบอกเขา แต่ไม่ได้ตะคอกอะไรเขาหรอกนะ ก็บอกด้วยเสียงธรรมดาๆนี่แหละ แต่ติดจะไม่พอใจนิดหน่อยแค่นั้นเอง ก่อนฉันจะทำท่าลุกขึ้น

“อือมิน เดี๋ยวก่อนดิ” เขาจับแขนฉันรั้งฉันไว้พร้อมกับบอกด้วยน้ำเสียงยานคางตามประสาคนเมา

“โอเคๆ ขึ้นห้องก็ได้“ เขาบอกแล้วพยายามลุกขึ้น แต่พอลุกขึ้นได้ก็เหมือนจะล้มลงไป 

“อุ๊ยแมค!” ดีนะ ฉันเข้าไปพยุงเอาไว้ทัน

“นายไม่น่าดื่มจนเมาขนาดนี้เลย” ฉันส่ายหน้าอย่างระอาใจ ก่อนจะช่วยพยุงเขาให้เดินด้วยความยากลำบาก ก็หมอนี่ตัวเบาๆซะที่ไหน- -!

.

:

;

กระทั่งฉันพาแมคกลับเข้ามาในโรงแรมและขึ้นมาถึงหน้าห้องได้สำเร็จ(ด้วยความยากลำบากเหมือนเดิม)

“แมค ไหนคีย์การ์ดนายอ่ะ” ฉันถามเพราะล้วงดูแล้วทั้งในกระเป๋าเสื้อแล้วก็กระเป๋ากางเกงของเขา แต่ก็ไม่เจอเลย

“อืออ ก็อยู่ในกระเป๋ากางเกงไง” 

“มันไม่มีอ่ะแมค เราหาดูแล้ว”

“...” เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น เหมือนแมคจะสะลึมสะลือแล้วก็หลับไปแล้ว ส่วนคีย์การ์ดของเขา หรือว่ามันจะตกอยู่ที่ชายหาด? เห้อ!!! ความหนักอกหนักใจมันก็เลยมาตกอยู่ที่ฉันสิทีนี้ ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย จะเอาแมคไปไว้ที่ไหนดี หรือว่าห้องโบว์? แต่ถ้าพาแมคไปห้องโบว์ แล้วโบว์จะคิดยังไง ที่เห็นฉันกับแมคมาด้วยกัน แถมในสภาพที่ดูไม่ค่อยจะดีแบบนี้ด้วย

“หรือว่าจะพาแมคไปห้องเราก่อน?” ฉันถามตัวเอง ก่อนจะตกลงกับตัวเองว่าสรุปคือเอาแบบนี้เนี่ยแหละ พาแมคไปห้องฉันก่อน เดี๋ยวเช้ามาค่อยอธิบายให้แมคฟังอีกที

คิดได้อย่างนั้น ฉันก็พยุงแมคเข้ามาในห้องฉัน ก่อนจะพาเขาไปที่เตียงแล้วพยายามวางเขาให้นอนลงอย่างระมัดระวัง

“ฮู่วววว...” ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างเต็มเหนี่ยว ก็คนมันเหนื่อยนี่นา ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อกี้ฉันพยุงคนหรือพยุงช้างขึ้นมากันแน่ ตัวหนักชะมัดx_x เดี๋ยวขอนั่งพักแป๊บ...

-

-

นั่งพักเหนื่อยไปได้สักพัก ฉันก็ลุกขึ้นไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้แมค เผื่อเขาจะรู้สึกสดชื่นขึ้น ก่อนฉันจะชะงักไปนิดนึง เพราะจู่ๆแมคก็ค่อยๆปรือตาขึ้นมาแล้วจับมือฉัน

“ว้ายแมค!!!”

แมคดึงฉันลงไปบนเตียงแล้วพลิกตัวขึ้นมาคร่อมฉันโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว แน่นอน ฉันยอมรับว่าฉันตกใจสุดขีด เหมือนหัวใจจะหยุดเต้น

“นะ...นาย นายจะทำอะไร”