Chapter 1

The Problem with Being Single

Sam's POV

"Sweetheart, anong plano mo sa love life mo?"

Napahinto ako sa pagsubo ng pagkain at dahan-dahang tumingin kay Mama, na nakaupo sa tapat ko habang kumakain kami ng dinner.

Oh, no.

Hindi na naman ito.

"Wala ka pang naging boyfriend kahit isa. You're already twenty-four, anak. At huwag mong gayahin ‘yang kuya mo na twenty-eight na, wala pa ring asawa at anak," dagdag niya bago sumulyap kay Kuya Basti.

Napatingin ako sa kuya ko. Abala siya sa paghiwa ng steak niya, na para bang wala siyang narinig. Pero kilala ko ang lalaking ‘to. Hindi niya palalampasin ang pagkakataong mang-asar.

"Ma, wala sa plano ko ang mag-asawa at magkaanak," kalmadong sagot niya. "Kay Sam pa nga lang, sakit na sa ulo. Mag-asawa at anak pa kaya?"

Napasinghap ako.

"Excuse me? I'm not sakit sa ulo kaya!"

Doon lang siya tumingin sa akin, saka ngumisi.

"Talaga? Sure ka?"

"Kuya!"

Tumawa siya nang mahina habang ipinagpapatuloy ang pagkain. Nakakainis talaga. Minsan, iniisip kong ipinanganak siya para lang subukan ang pasensya ko.

"Ma, puwede bang huwag muna nating pag-usapan ang love life ko?" balik ko kay Mama. "I'm still enjoying my life. May trabaho ako, kumikita ako ng sarili kong pera, at kaya kong buhayin ang sarili ko. What's wrong with that?"

Wala naman akong problema sa mga taong gustong mag-asawa. Kung masaya sila sa ganoong buhay, good for them. Pero hindi ibig sabihin na kailangan kong sundan ang parehong path dahil lang nasa edad na ako kung saan maraming tao ang nagsisimulang mag-settle down.

Besides, bakit parang kasalanan ko pang wala akong boyfriend?

Hindi naman ako naghahanap ng jowa na parang nawawalang susi.

"At kung edad ko lang naman ang pag-uusapan," dagdag ko habang nakatingin kay Mama, "dapat ‘yung isa diyan na malapit nang mag-trentahin ang kausapin ninyo."

Itinuro ko si Kuya gamit ang tinidor ko.

Agad siyang napalingon sa akin.

"Hoy! Anong ginawa ko?"

"Wala. Nire-remind lang kita na twenty-eight ka na."

"At least hindi ako nagrereklamo kapag tinatawag na sakit sa ulo."

"Because you are one!"

"Sam," saway ni Papa, pero halatang pinipigilan din niyang matawa.

Ngumiti ako nang matamis sa kaniya bago bumalik sa pagkain ko. Akala ko, tapos na ang interrogation of the night.

Akala ko lang pala.

"Well, anak," panimula ni Papa. "May gusto kaming sabihin sa iyo tungkol sa nalalapit nating family reunion sa Japan ngayong Pasko."

Kumunot ang noo ko. "Anong reunion?"

"May mga bagay kaming gustong pag-usapan ng Mamu at Dadu mo habang magkakasama tayo roon."

"Like what?"

Nagkatinginan sina Mama at Papa bago muling nagsalita ang huli.

"Matagal nang magkakilala ang grandparents mo at ang isang mag-asawang kaibigan nila noong high school. Hanggang ngayon, maganda pa rin ang relasyon nila, at matagal na rin nilang pinag-uusapan ang posibilidad na mas mapalapit ang mga pamilya nila."

Tumango ako, kahit hindi ko pa rin maintindihan kung bakit kailangan kong malaman iyon habang kumakain.

"Okay? Good for them?"

Napailing si Papa, pero hindi naman siya mukhang naiinis.

"May apo silang lalaki na malapit lang sa edad mo. Maayos ang pamilya nila, at matagal na silang pinagkakatiwalaan nina Mamu at Dadu."

Sandali akong natahimik.

Wait.

Bakit parang may kakaiba sa tono ni Papa?

"Papa, bakit pakiramdam ko may kasunod ‘yang sinasabi mo?"

Nagkatinginan ulit sila ni Mama.

Ayoko na. Bakit ba kailangang may dramatic pause bago ang bawat masamang balita?

"Kapag nagkita-kita tayo sa Japan ngayong Pasko," paliwanag ni Papa, "at wala ka pa ring naipapakilalang boyfriend sa Mamu at Dadu mo, baka pag-usapan na namin ang arrangements para sa iyo."

Dahan-dahan kong ibinaba ang kutsara ko.

"Arrangements?" ulit ko. "Anong arrangements?"

"Possibility ng arranged marriage," sagot niya. "Hindi naman agad-agad. Pag-uusapan muna namin kung paano at kung kailan kayo puwedeng ipakilala sa isa't isa."

Napatitig ako sa kaniya.

"Sorry, what?"

"Narinig mo ako, Sam."

"Papa, hindi naman yata ako nagtanong kung ano ang narinig ko. Ang tanong ko, bakit?"

"Because we believe it's time for you to consider settling down," sagot niya. "Hindi ka naman namin pinipilit na magpakasal bukas. Gusto lang naming pag-isipan mo ang posibilidad."

"Pero hindi niyo naman siya kilala personally!"

"Kilala ng Mamu at Dadu mo ang grandparents niya since high school," paliwanag ni Mama. "Matagal na silang magkakaibigan. May tiwala sila sa pamilya, kaya kampante silang ipakilala ka sa apo nila."

Napailing ako.

So, dahil lang pinagkakatiwalaan nila ang grandparents ng lalaki, dapat pagkatiwalaan ko na rin siya?

Paano kung hindi kami magkasundo? Paano kung magkaiba kami ng values? Paano kung hindi ko siya gusto?

At higit sa lahat, bakit parang may plano na sila para sa buhay ko nang hindi man lang kinukuha ang opinyon ko?

"WHAT?! Mom, Dad, alam niyo ba kung gaano ka-unfair ‘yon?" halos mapasigaw kong tanong. "You're talking about arranging my marriage with someone I don't even know! Paano kung hindi ko siya gusto? What if I don't want to get married at all?"

"Sam, hindi naman namin sinasabing kailangan mong magpakasal agad," paliwanag ni Mama. "Wala pang final decision. Kung sakaling ituloy natin, saka pa lang kayo magkakakilala. Gusto lang naming bigyan mo ng chance ang possibility."

"Then why are you already talking about marriage?"

Wala akong nakuhang sagot na ikinatuwa ko.

Ang mas nakakainis, hindi ko naman alam kung kailan eksaktong mangyayari ang lahat. Ang alam ko lang, sa Pasko, pupunta kami sa Japan para sa sarili naming family reunion. Doon namin makakasama sina Mamu at Dadu, at doon din daw nila gustong pag-usapan ang tungkol sa future ko kuno.

Hindi naman kasama sa trip na iyon ang pamilya ng lalaking tinutukoy nila. Wala rin akong kailangang makilala roon.

Pero apparently, puwede nang mabago ang buhay ko dahil lang sa isang pag-uusap.

Five months.

May five months pa bago ang Pasko, pero parang kailangan ko nang gumawa ng paraan para hindi matuloy ang plano nila.

"I feel so betrayed," bulong ko bago napalingon kay Kuya. "KUYA BASTI, DO SOMETHING!"

Itinaas niya ang dalawang kamay, kunwari'y sumusuko.

"Wait, bakit ako? Hindi ako kasali sa meeting na ‘yan."

"You're my brother!"

"And you're an adult."

"KUYA!"

"Sam, mahal kita, pero ayokong makipag-away kay Papa habang kumakain."

Napanganga ako.

Traitor.

"Akala ko ba supportive ka sa akin?"

"Supportive ako. Hindi lang ako interesado sa death wish mo."

"SEBASTIANI!" saway ni Mama, pero natawa pa rin siya.

Samantalang ako, halos gusto ko nang ibalibag ang napkin ko sa mukha ng kuya ko.

"Enough," sabi ni Papa. "Hindi pa naman bukas ang reunion. You still have time to think about it."

"Fine," sagot ko, kahit hindi talaga fine ang lahat. "Pero just so we're clear, I'm not agreeing to anything."

Tumango lang siya, habang si Mama naman ay bumalik sa pagkain na para bang hindi niya lang ginulo ang buong plano ko sa buhay.

Napabuntong-hininga ako at sumandal sa upuan.

Twenty-four years of being single, and suddenly, it had become a family emergency.

Hindi ko naman kailangang magkaroon ng boyfriend para lang patunayang may direksyon ang buhay ko. May trabaho ako, may sarili akong pangarap, at marami pa akong gustong gawin bago isipin ang pagpapakasal.

Pero mukhang hindi ganoon kadaling ipaintindi iyon sa pamilya ko.

At ang mas nakakainis?

Wala pa akong ideya kung sino ang lalaking gusto nilang ipakilala sa akin.

Sana lang, kung sino man siya, hindi siya mayabang, hindi nakakainis, at higit sa lahat, hindi siya ‘yung tipo ng lalaking gugustuhin kong sakalin sa unang pagkikita pa lang.

Because if I ever had to marry a stranger, at the very least, the universe owed me someone tolerable.

Right?

I had absolutely no idea how wrong I was.