เริ่มต้นชีวิตใหม่..(53)

[I OON TALK]

พรุ่งนี้ฉันก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วแหละ รู้สึกเสียวสันหลังมากกลัวแม่จะรู้เข้า เพราะฉันบอกท่านว่านอนที่คอนโดเอม นี้จะเข้าวันที่สามแล้วด้วย งานฉันไม่ได้หยุดพัก ฝากให้พี่ดวงเอาเอกสารมาให้จากบริษัทอยู่บ่อย ๆ ส่วนลูกค้า ก็จะมีพี่กัช และพี่นัส ที่ฉันต้องดิวงานกับเขาส่วนตัว จำเป็นที่ฉันจะต้องบอกความจริงเพราะต้องขอให้เขามาคุยงานที่โรงพยาบาล นั้นก็แค่พี่กัชคนเดียวที่รู้ว่าฉันแท้งลูก เขาได้พูดปลอบใจ และให้กำลังใจฉันดีมาก และฉันก็ขอร้องอย่าบอกเรื่องนี้กับใคร ซึ่งเขาเองก็ตกลง ส่วนพี่นัสช่วงนี้เขาไปต่างประเทศก็เลยรอดไป แต่เขาก็ติดต่อมาหาฉันอยู่บ่อย ๆ

วันนี้ฉันนัดพี่กัชมาคุยงาน โดยที่เอมก็อยู่เฝ้าเป็นเพื่อนฉันตลอด จนพี่กัชเข้ามา พร้อมกับกระเช้าผลไม้ เขาเดินตรงมาที่ฉันซึ่งนั่งรอเขาอยู่

"ทีหลังไม่ต้องเอาอะไรมาฝากก็ได้พี่กัช ไอเกรงใจ"

"แค่นี้เอง เกรงใจอะไรกัน"พี่กัชพูดจบก็ยื่นกระเช้าผลไม้มาให้ ฉันก็ต้องจำใจรับไว้ พี่กัชหันไปที่เอม ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉัน

"สบายดีนะ"เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ ทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ พี่กัชทำตัวเป็นปกติมาก ทั้งที่เมื่อคืน เอมก็ออกไปหาพี่เขามาไม่ใช่เหรอ กว่าจะกลับมาก็เกือบเช้า หรือว่าพี่กัชไม่รู้ว่าฉันได้รู้เรื่องของเขากับเพื่อนฉันแล้ว

"ก็..สบายดี"สองคนนี้กำลังเล่นละครกันอยู่ใช่ไหม..เอมตอบกลับแล้วลุกขึ้นจากโซฟา ให้พี่กัชนั่งแทน เพราะรู้ว่าเราสองคนจะคุยงานกัน

"จะไปไหนเหรอเอม"ฉันเอ่ยปากถามเมื่อเห็นว่าเอมกำลังจะเปิดประตูห้อง

"ไปเดินเล่นน่ะ"ฉันได้คำตอบก็ผงกหัวรับทราบ จากนั้นเอมก็ออกไป ระหว่างที่ฉันคุยงานอยู่กับพี่กัช อาการของเขาดูปกติมาก ฉันลอบมองเขาอยู่หลาย ๆ ครั้ง ดูแล้วผู้ชายคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย ออกแนวเสือ ๆ อยู่เหมือนกัน พอคุยงานเสร็จ

"ไคมาเยี่ยมบ้างไหม"พี่กัชเอ่ยถามขึ้นมาดื้อ ๆ สองสามวันนี้พยายามจะไม่นึกถึงคนคนนี้อยู่ ขนาดชื่อยังไม่อยากจะได้ยินเลย

"ไอไม่ให้เขามา"ฉันตอบไปแบบห้วน ๆ

"ตัดใจจากมันได้แล้ว?"พอสิ้นประโยคฉันหันขวับไปที่พี่กัชทันที

"....."เขารู้ใช่ไหมว่าฉันรักไค จึงได้ถามกับฉันแบบนี้

"ยังไงพี่ก็ขอให้เราทำได้"พี่กัชพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก ท่าทางแปลก ๆ ที่พูดนี้มาจากใจจริง ๆ ใช่ไหม

"เหอะ ๆ "ฉันแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ พี่กัชหยัดกายลุกขึ้น

"พี่กลับก่อนนะ"ฉันก็ลุกขึ้นเดินไปส่งเขาที่ประตู ก็เป็นจังหวะที่เอมเดินเข้ามาพอดี และไม่ได้มาคนเดียวด้วย เธอมาคนที่ฉันไม่อยากเจอมานะสิ

"อ้าว ไค..เป็นไงสบายดีไหม"พี่กัชเป็นคนทักเขาก่อนใคร

"ใครใช้ให้นายมา"ฉันพูดแล้วหลุบตามองของที่เขาถือมาด้วย ซึ่งมันเยอะแยะมาก

"แค่มาหาเมีย ต้องมีคนใช้มาด้วยเหรอ"พอพูดจบก็หันไปยิ้มแล้วพยักหน้ากับพี่กัช

"หุบปากไปเลยนะ ใครเมียนาย"ฉันตวาดใส่ด้วยความโมโห

"ไอ เบา ๆ"เอมพูดปรามฉันเพราะรู้ว่าฉันส่งเสียงดังมาก

"ไม่ต้องเลย แกพาไอ้เด็กบ้านี้มาทำไม"ฉันก็ตะคอกใส่เพื่อนอีกคน

"ฉันไม่ได้พามา มันเดินตามฉันมาเอง"เอมโน้มตัวมากระซิบข้าง ๆ หู

"เอม พี่มีเรื่องจะคุยด้วย ออกมากับพี่แปบนึง"พี่กัชพูดจบ ก็หันไปยักคิ้วให้ไค

"เอ่อ..."เอมอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ มองฉันกับไคสลับกันสีหน้าดูลังเล

"แปบเดียว ไคไม่ทำอะไรไอหรอกหน่า"พี่กัชพูดกดดันเอมอีกครั้ง ทำให้เธอต้องตัดสินใจออกไปแต่ก่อนที่จะไป เอมได้มากระซิบบอกกับฉัน

"เคลียร์ให้จบไปเลย"แล้วถึงเดินตามพี่กัชออกไป ตอนนี้ในห้องก็มีฉันกับไคสองคน เขาเดินไปวางของไว้บนโต๊ะ แล้วเดินมาจับมือฉัน แต่ฉันก็สะบัดออก

"ไม่ต้องมาจับ"ไคพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วมองหน้าฉัน

"เป็นยังไงบ้าง..ดึขึ้นหรือยัง"

"นายมาอีกทำไม ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย"ฉันไม่ตอบคำถามเขา เลือกที่จะถามเขาแทนด้วยความหงุดหงิด ไคใช้ตอนที่ฉันเผลอ ดึงมือฉันไปนั่งที่โซฟา โดยที่ฉันไม่ได้ตั้งตัว

"ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราไปทำบุญให้ลูกกัน"ฉันสะบัดตัวห่างออกจากเขา เพราะว่าเขาโอบกอดฉันอยู่

"ฉันไม่ไปกับนาย"

"ทำไมไม่ไปกับฉัน นั้นลูกของเราสองคนนะ"

"เลิกพูดเรื่องลูกสักที!"ฉันตวาดใส่เขาเสียงดัง ไคก็ขยับเข้ามาใกล้ ๆ ฉันจึงรีบลุกขึ้นทันที

"เป็นอะไร..โกรธฉันเหรอ...ฉันขอโทษ"

"นายช่วยออกไปจากชีวิตฉันได้ไหม.."ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ทำไมฉันต้องอ่อนแอต่อหน้าเขาด้วยนะ

"เพราะอะไร..เธอรักฉันไม่ใช่เหรอไอ"

"ฉันเหนื่อย ฉันเจ็บมามากพอแล้ว ยอมรับว่าฉันรักนาย รักนายมากจนฉันกลายเป็นคนโง่อยู่แบบนี้ไง ที่ยอมให้นายทำอะไรกับฉันก็ได้ แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ฉันควรจะหันมารักตัวเองบ้างแล้ว"

"...."ไคมองหน้าฉันแล้วเบือนหน้าไปลอบหายใจ

"ฉันคิดว่าฉันชดใช้กรรมที่ทำกับไฟฟ์หมดสิ้นแล้ว ฉันสูญเสียลูกไปแล้ว ฉะนั้นเรื่องที่นายต้องการจะแก้แค้นฉันขอให้มันจบเถอะ"

"ฉันเลิกคิดเรื่องนั้นมานานแล้ว"

"แต่นายก็ไม่ลืม.."ฉันสวนขึ้นทันที

"แต่ฉันก็จะไม่ทำร้ายเธออีกแล้ว"ไคหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาจับไหล่ฉัน

"....."ฉันก็สะบัดตัวหนีเขา

"ไอเรามาเริ่มใหม่กันนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ทำร้ายเธอ บังคับเธออีก ส่วนเรื่องไอ้ไฟฟ์ฉันพยายามจะลืม จะจำแต่เรื่องราวดี ๆ ของมัน เชื่อฉันนะไอ"ไคเดินเข้ามาโอบเอวและดึงร่างฉันเข้าประชิดตัวเขา

"ปล่อยฉัน.."ฉันพยายามดิ้นออกจากตัวเขา แต่แขนแกร่งก็รัดฉันไว้แน่น

"ฉันจะปล่อย แต่เธอรับปากฉันก่อนว่าเธอจะมาเริ่มต้นกันใหม่"

"ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่....แต่ไม่ใช่กับนาย"ฉันพูดจบแล้วรวบรวมแรงสะบัดตัวออกจากเขาได้

"ฉัน...รักเธอนะไอ"พอสิ้นเสียงฉันหันขวับไปที่ชายหนุ่มรุ่นน้องทันที

"....."จู่ ๆ หยดน้ำตาก็ไหลลงมา เพราะเขายังคงเอาคำจอมปลอมมาหลอกฉันอีก ฉันมันคงดูหน้าโง่มากสินะ

"ฉันอยากอยู่กับเธอ และพร้อมที่จะหยุดทุกอย่างเพื่อเธอ ฉันจะแต่งงานกับเธอหลังจากที่ฉันเรียนจบ ฉันอยากให้เธอเป็นแม่ของลูก ฉัน..."

"หยุดพูดให้ฉันรู้สึกดี เพราะฉันรู้ว่ามันจอมปลอม"ฉันยกมือปิดหูตัวเองด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อย ๆ

"ฉันพูดความจริง มันมาจากใจฉันจริง ๆ ไอ"ไคพูดย้ำชัดทุกคำ แต่ก็ไม่สามารถทำให้ฉันใจอ่อน เพราะฉันเจ็บมามากพอแล้วจริง ๆ

"ฉันขอร้องเถอะนะไค ออกมาไปจากชีวิตฉันสักที ..นายควรจะยุติเรื่องแก้แค้นได้แล้ว ปล่อยฉันให้ไปมีชีวิตใหม่เถอะ นายไม่ต้องสรรหาคำพูดดี ๆ มาหลอกฉัน ทำให้ฉันรักนายอีกเลย เพราะหัวใจของฉันมันลบนายออกไปแล้ว"ฉันพูดไปน้ำตาก็ไหลไป ไคบอกหน้าฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เขาดูเหมือนกำลังจะร้องไห้

"เธอต้องการแบบนั้นจริง ๆ เหรอไอ"ไคพูดจบก็เบือนหน้าไปทางอื่น ฉันเห็นว่าเขายกมือปาดบริเวณดวงตาตัวเอง

"ใช่..ฉันต้องการแบบนั้น นายปล่อยให้ฉันไปมีความสุขเถอะนะ...ที่ผ่านมาฉันชดใช้ให้นายมากพอแล้ว"ไคหันมามองหน้าฉันนิ่ง ๆ

"เธออยู่กับฉันไม่มีความสุข?"

"ฉันยอมรับว่าก็มีบ้าง แต่มันเป็นความสุขที่จอมปลอม ฉันอยากมีความสุขที่แท้จริง"

"....."

"ขนาดแค่คำว่ารักจากปากนายมันยังไม่จริงเลย แล้วทำไมฉันจะต้องทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักฉันด้วย"

"....."ฉันมองไคที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าแล้วหันหน้าไปทางอื่นถอนหายใจเบา ๆ

"ถึงนายจะพูดอะไรออกมา ฉันก็ไม่มีทางเชื่อนายอีก ตอนนี้ฉันเข้มแข็งพอที่จะตัดนายออกไปจากใจได้แล้ว"

"ฉันคงไม่คู่ควรกับเธอสินะ ฉันมันเลว ชอบทำร้ายร่างกาย และจิตใจเธอ.."

"....."ฉันยืนเอามือปาดน้ำตามองหน้าไค

"ฉันไม่มีโอกาสบ้างเลยเหรอ..ไอ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"โอกาส?"

"ฉันขอโอกาสได้ไหม..ฉันจะทำให้เธอเห็นว่าที่ฉันพูดไปนั้นมันมาจากใจจริง ๆ"

"อย่าเลยไค ให้มันจบเถอะ"

"ไอ..ฉันขอร้อง"

"ถ้านายไม่ไป..ฉันจะไปเอง"

"...."ไคมองหน้าฉันแล้วขมวดคิ้วอย่างสงสัย

"ฉันจะย้ายไปอยู่กับอาลูกปัดที่เมืองนอก นายจะไม่ได้มาเห็นหน้าฉันอีก"

"อย่าไปเลยนะ..ฉะ ฉัน"

"...."

"โอเค ฉันจะทำในสิ่งที่เธอขอ ฉันจะไม่มาให้เธอเห็นหน้า ไม่มาวุ่นวาย บังคับอะไรเธอทั้งนั้น"ไคพูดจบก็หันหลัวก้าวขาเดินไป

แต่เมื่อเขาไปถึงหน้าประตู เขาก็หยุดชะงัก

"ขอให้โชคดีนะไอ"เขาพูดโดยไม่หันมามองแล้วก็เปิดประตูเดินออกไป

ฉันเดินไปฟุบตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วเอามือปิดหน้าร้องไห้ ฉันสัญญาว่าจะร้องครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายสำหรับเรื่องฉันกับไค

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥