Chapter 4: Ang Mga Pulang Rosas

Kora's POV

Parang lumaktaw ang tibok ng puso ko nang marinig ang kaniyang boses mula sa intercom!

Huminga muna ako nang malalim bago pinihit ang hawakan ng p***o. Sa bawat hakbang ko pumasok sa loob ng opisina ni Leon, ramdam ko ang muling pag-aalab ng init sa aking katawan. Handa na akong akitin siya, handa ko nang ibaba ang aking propesyonal na pader para tuluyang salubungin ang kaniyang pagnanasa! Ngunit agad akong napahinto nang makitang abala ito sa pagpirma ng tambak na paper works sa kaniyang lamesa. Dahil doon, bahagyang namatay ang tension sa katawan ko, napalitan ng pormal na tindig habang lumalapit sa kaniyang harapan.

Nang makatayo ako sa harap ng kaniyang dambuhalang desk, nag-angat ng tingin si Mr. Villarreal. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mamahaling ballpen sa ibabaw ng lamesa bago ako tinitigan nang diretso sa mga mata.

"Kora... What kind of flowers do you women prefer?" seryoso niyang tanong.

Sa isang segundo, tila huminto ang pag-ikot ng mundo ko. Bulaklak? Tinatanong niya ako kung anong bulaklak ang gusto ko?! Halos magwala ang isip ko sa sobrang delusyon. Gusto ba niyang malaman ang paborito ko para iyon ang iregalo niya sa akin bilang panimula ng aming seryosong relasyon? Sinasabi ko na nga ba, in love talaga siya sa akin!

Pilit kong pinigilan ang malawak na ngiti sa aking mga labi.

"Red roses po... Sir. You know how romantic red roses are..." may halong pambihirang lambing kong sagot.

Tumango-tango si Mr. Villarreal, tila sinasaulo ang sinabi ko, bago nilingon si Lance na nasa sulok pala ng silid—isang bagay na hindi ko man lang napansin dahil sa labis na pokus ko sa aking boss.

"Lance, go buy me a bouquet of red roses. Same store," utos ni Leon dito.

"Yes, Sir!" masiglang sagot ni Lance. Bago ito lumabas ng opisina ay nagawa pa nitong kumindat nang bahagya sa akin na lalong nagpataba ng puso ko.

Sa buong maghapon na iyon, hindi na ako mapakali sa aking lamesa. Lumulutang ako sa kilig at pananabik. Hindi ko na napigilang kunin ang cellphone ko at mabilis na minessage si Reina: *'Hoy, ihanda mo ang pinakamagandang vase diyan sa apartment! Bibigyan ako ng bulaklak ng future nobyo ko ngayon!'*

Dumating ang hapon, at kasabay ng dahan-dahan na pagkulimlim ng kalangitan ay ang pagdating ni Lance bitbit ang isang napakalaki at napakagandang bouquet ng mga pulang rosas. Agad ko siyang sinalubong sa hallway at hinarangan.

"Ako na ang maghahatid sa loob, Lance. May naiwan ka pa yata sa baba, paki-check muna," utos ko sa kaniya para lang masolo ko ang pagkakataon.

"Sige, Kora, salamat!" aniya bago nagmamadaling umalis.

Naiwan akong hawak ang naglalakihang bulaklak. Hindi ko napigilang isubsob ang aking mukha roon at sininghot nang malalim ang mabangong amoy ng mga rosas. Ang bango. Amoy ng pag-ibig ni Leon.

Dire-diretso akong naglakad at pumasok sa loob ng opisina niya nang hindi na nag-abalang kumatok. Nakatalikod si Mr. Villarreal sa akin, nakatitig sa malaking glass window habang may kausap sa kaniyang cellphone. Balak ko sana siyang gulanitin sa isang mapang-akit na paraan, kaya nanatili akong tahimik sa gilid upang hintayin siyang matapos.

Ngunit para akong pinagtaksilan ng aking sariling pandinig, at tila nanigas ang buong katawan ko sa aking kinatatayuan nang marinig ang malamig ngunit malambing niyang boses sa kabilang linya.

"I don't really know what you're scared of… But I respect your decision. Okay, see you later, honey… I love you… Where's my ‘I love you too’?"

Bahagya pa siyang tumawa—isang tawa na kailanman ay hindi ko narinig sa loob ng limang taon ko sa kumpanyang ito. Isang tawang puno ng totoong saya at lambing.

Nang hinarap na ako ni Mr. Villarreal, agad na napatingin ang kaniyang mga mata sa hawak kong bouquet. Isang pambihira at totoong ngiti ang gumuhit sa kaniyang gwapong mukha.

"So beautiful," anito, bago humakbang papalapit sa akin upang kunin ang bulaklak.

Ngunit imbes na bitawan, kusang humigpit ang hawak ng aking mga daliri sa bouquet. Tinitigan ako siya, habang ang mga mata ko ay nagsisimula nang mangilid ang luha sa umaapaw na selos.

"You... have a girlfriend, S-Sir?" nanginginig kong tanong. Ang boses ko ay halos magmakaawa na sabihin niyang mali ang narinig ko!

If he has a girlfriend… Ano iyong sa amin kung ganoon? Wala lang ba iyon sa kaniya?

Nakita ko kung paano biglang pumula ang mga tenga ni Mr. Villarreal, tila naiinis dahil nakialam ako sa kaniyang personal na buhay. Sapilitan niyang hinila ang bulaklak mula sa aking mga kamay, kaya wala akong nagawa kundi ang mabitawan ito.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nabaliw na yata ako sa sakit at matinding selos, kaya hinarap ko siya nang walang takot. "What about us? What about that night?!" bahagyang tumaas ang boses ko, kasabay ng pagpatak ng aking luha.

Kumunot nang matindi ang noo ni Mr. Villarreal, bakas ang labis na kalituhan at pagkairita sa kaniyang mukha. "What are you talking about, Ms. Santos?"

Napasinghap ako. Ang puso ko ay tila pinipiga sa tindi ng sakit. *Ms. Santos?* Bumalik siya sa pormal na tawag sa akin? At higit sa lahat... wala ba talaga siyang maalala? No, I refused to believe it! He even called me “secretary” that night!

"Hindi... Hindi mo naalala? No, you can't do this to me—"

“The reservation is ready now, Sir."

Ni-hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil kay Lance! Damn him!

Isang malamig at naiinis na tingin ang ipinatama sa akin ni Leon. Hindi man lang niya sinagot ang mga tanong ko. Nilampasan niya ako na para bang wala akong halaga, bitbit ang mga pulang rosas na ako ang pumili, bago tuluyang lumabas ng opisina at iniwan akong mag-isa sa gitna ng aking gumuguhong mundo.

“Hoy, Kora! Ayos ka lang ba?” Si Lance, hindi pa rin lumalabas.

Kaagad ko siyang hinarap at lumapit sa kaniya. Galit na galit. Hindi ko alam kung bakit! Basta galit ako ngayon! Pakiramdam ko ay pinagtaksilan ako ngayong hapon!

“May girlfriend si Sir, Lance?! Sino?!”

Tumikhim si Lance at ngumisi pa talaga ang mokong!

“‘Yan kase, absent nang absent—”

“May girlfriend ba siya o wala?!”

“Oo, meron! Iyong chismis na greatest love ni Sir… ‘Yon! Nagkabalikan sila! True love talaga, no?” tanong niya at halatang kinikilig sa lovelife ng amo namin.

Bumuhos ang luha ko at umalis na roon bago ko pa masampal ang mukha niya!

Leon… He cheated on me! He fucking cheated on me!