Chapter 3: In Love

Kora's POV

“Hala! Seryoso? Hindi nga?”

“Peke lang naman yata ’yan, eh! Baka kinurot mo lang ’yang leeg mo, ha!”

Iyan ang salubong na reaksyon ng mga kaibigan ko nang humarap ako sa kanila pagkauwi ko sa apartment. Ngumisi ako nang nakakaloko sabay baba ng kwelyo ng suot kong damit para mas makita nila nang malinaw ang naglalakihang pulang marka… mga hickeys na nagkalat sa leeg at dibdib ko. Dahil doon, dahan-dahan kong inilahad ang palad ko sa harap ng kanilang mga mukha.

Isang linggo bago ang birthday ni Leon, nagkaroon kami ng pustahan nina Bettina at Reina. Sabi nila, aabutin daw ako ng katandaan na nakatitig lang kay Leon mula sa malayo. Pero ngayon? Hindi ko na napigilang mapatawa nang nakakaloko sa sarili kong tagumpay.

Ngumiwi ang dalawa, sabay na bumuntong-hininga bago kinuha ang kani-kanilang mga wallet. Habang binibilang nila ang pera, ako naman ay lumulutang pa rin sa cloud nine. Sino ba namang hindi? Sumakto ang plano ko, pumasok ang swerte, at matapos ang limang taon na pagpapantasya, sa wakas ay nakasama ko na sa kama ang boss ko!

“Teka nga lang! What if hindi si Leon Villarreal ang naka-sex mo kagabi?” biglang tanong ni Reina, nakataas ang isang kilay habang inaabot ang pustang pera.

Agad na ngumiwi ang mukha ko sa sinabi niya. “Shut up! Ano ang akala mo sa akin, kaladkarin? Si Leon Villarreal nga! Iyong boss ko! Siya! Siya ang nakakuha ng unang gabi ko!”

"Wow... I must have really underestimated your craziness, Kora."

Umismid naman si Bettina, tila hindi pa rin kumbinsido. “Then where's your proof?”

Napahinto ako. Proof? Ano ang gusto nilang patunay, ang mga bakas na iniwan niya sa buong katawan ko habang magkapiling kami? Inis kong hinablot ang mga tig-isang libong piso mula sa mga kamay nilang dalawa. Napaaray pa ako nang bahagya at napangiwi dahil ramdam ko pa rin ang matinding panginginig at tamis ng sakit sa pagitan ng aking mga hita. Inirapan lang ako ng mga loka-loka bago nagsibalikan sa kani-kanilang ginagawa sa sala.

Kaming tatlo nina Bettina at Reina ay magkakasama na sa iisang bubong simula pa noong senior high school. Magkakapatid na kung ituring. Magkakaiba man kami ng ugali at trip sa buhay, may isang mapait na katotohanan na nagpabuklod sa amin nang husto: pare-pareho kaming hindi legitimate na anak ng aming mga magulang. Mga anak sa labas. Isang lihim na pagmamahalan na hindi pwedeng ipagmalaki. Kaya naman para sa interpreter na tulad ko, ang maangkin si Leon kagabi… isang lalaking legal, mayaman, at nasa itaas… ay isang malaking tagumpay. Isang patunay na kaya ko ring maging bahagi ng isang marangya at perpektong mundo.

Kinabukasan, masayang-masaya akong pumasok sa trabaho. Pakiramdam ko ay nagmamartsa ako sa ibabaw ng mga ulap. Lahat ng empleyadong nakakasalubong ko sa lobby at elevator, kahit hindi ko ka-close, ay binalingan ko ng isang matamis na magandang umaga, isang bagay na bihira ko namang yin gawin dahil kadalasan ay masungit at abala ako.

Napahinto ako nang makita at marinig sa kalayuan ang mga pinag-uusapan ng interns. Pinag-uusapan nila ang mga pangyayari sa gabi ng birthday ni Leon. Hindi ko mapigilang maki-chismis.

“Talaga? Sabi nga nila mas hot raw kesa kay Sir Leon!”

“Oo, ang lakas ng dating! Daddy na daddy! Bakit ba kasi ang late niyang dumating kagabi—”

“What's in here?” mataray kong tanong na siyang sumira sa kanilang circle at ngayon ay para silang nakalinya na nakaharap sa akin.

“Ah… Ms. Santos, wala po—”

“Meron akong narinig… It's about Mr. Villarreal.” tinaasan ko sila ng kilay at lahat sila ay napayuko.

Sa totoo talaga ay hindi ko dapat ito ginagawa pero… kinukumpara nila ang Leon ko sa ibang tao. Si Leon lang kaya ang pinakagwapong lalaki sa loob ng building na ‘to!

Tumikhim na lamang ako at nilampasan sila roon. Ayaw kong sirain ang magandang mood ko dahil lang sa kanila. Grabe kaya ang effort na nilagay ko sa pagpapaganda kaninang umaga para lang mas kuminis at mag-radiate ang balat ko para sa araw na ito.

Nang tumuntong ang eksaktong 8:00 AM, narinig ko ang pamilyar na tunog ng pagbuka ng elevator sa dulo ng pasilyo. Agad kong inayos ang pagkakatupi ng aking pencil skirt, hinawakan ang isang folder, at tumayan malapit sa pintuan ng kaniyang opisina. Nagkunwari akong may seryosong binabasa habang nakabantay sa gilid ng aking mga mata.

Ngumisi ako nang makitang palapit na ang matikas at pormal niyang bulto. Suot niya ang kaniyang mamahaling kulay abong suit, malinis ang gupit, at tulad ng dati, seryoso ang mukha. Ang bawat hakbang niya ay tila musika sa pandinig ko habang naaalala ko kung paano niya ako hinawakan sa kama dalawang gabi na ang nakararaan.

Nang tuluyan siyang makalapit sa pinto, humakbang ako pakuha sa kaniyang atensyon. Bubuksan ko na sana ang bibig ko para batiin siya ng isang mapaglaro at makahulugang bati, pero bago ko pa man maibuka ang aking mga labi ay bigla siyang huminto nang bahagya sa tapat ko.

"Morning, Kora." mababa at baritono nitong bati at humakbang papasok sa loob ng kaniyang opisina at isinarado ang pinto.

Naiwan akong nakatayo sa hallway, hawak ang folder sa aking dibdib habang ang puso ko ay tila aalis sa tindi ng kabog.

Pinansin niya ako! At hindi lang basta simpleng pansin—binati niya ako gamit ang kaniyang napakagwapo at napakalalim na boses! At ano ang tinawag niya sa akin?! Kora! At hindi Ms. Santos!

Gusto kong tumili! Gusto kong maglulundag sa sahig ng executive floor ngayon din! Tama nga ako! Kaya lang siya mukhang pormal at seryoso ngayon ay dahil alam kong pinipigilan niya lang ang sarili niya sa harap ng maraming tao sa opisina. Professional ang boss ko, siyempre ayaw niyang mahalata ng buong kumpanya na ang sekretarya niya ang kumuha ng buong atensyon niya nitong mga nakaraang gabi. Ang kaniyang pagtikhim at pagtawag sa pangalan ko?! Senyales iyon na nahihirapan siyang itago ang pananabik niya sa akin ngayon!

Habang nagpapakalunod ako sa sarili kong mundo ng kilig at matitinding hinala, bumukas muli ang elevator at iniluwa nito si Lance.

“Magandang umaga, Kora—”

Hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya. Agad kong hinila si Lance, ang personal secretary at kanang-kamay ni Leon. Napatigil naman siya kaagad at nanlaki ang mga mata dahil sa ginawa ko.

“Anong meron kay Mr. Villarreal?” mabilis at pabulong kong tanong.

Mabilis na umiling si Lance at ngumiti ng malapad, tila may alam na hindi ko alam. “Sa tingin mo makakangiti kaya ako ng ganito kung wala sa mood ang boss natin, ha?”

Napabilis ang pagkurap ko, mas lalong nakaramdam ng pananabik sa dibdib ko. “Kanina, nung binati niya ako, parang may kakaiba sa kaniya! Medyo pormal na ewan, pero tumitig siya sa akin!”

Tumawa ng malakas si Lance at dahan-dahan niyang tinanggal ang kamay ko sa kaniyang braso, bago ako binigyan ng isang makahulugang tingin. “Alam mo, Kora… Ganyan talaga kaming mga lalaki kapag in-love sa isang babae. Minsan, pilit na nagpapakaseryoso sa harap ng iba para maitago ang totoo.” aniya, sabay kindat sa akin bago dumiretso na papasok sa loob ng opisina ni Leon.

Naiwan akong tulala sa aking pwesto, dahan-dahang lumitaw ang isang matamis na ngiti sa aking mga labi. Napahawak ako sa aking pisngi na nagsisimula nang mag-init.

In love… Si Leon?

Kung ganon, kanino pa ba? Siyempre, sa akin! Kaya pala ganoon katindi ang kaniyang pasyon sa kama noong gabing iyon, kaya pala hindi siya gumamit ng proteksyon dahil gusto niyang magkaroon na kami ng pamilya! In love sa akin ang boss ko, nagpapakipot lang siya ngayon dahil nasa opisina kami!

Tumunog ang intercom kaya agad ko itong sinagot.

“Kora, I need you right now.”