ตอนที่3 ประธาน

"ป๊าไม่กลับอีกแล้ว แล้วครั้งนี้ไปนานอีกไหม ป๊าสัญญากับเพชรแล้วไงคะว่าป๊าจะพาเพชรไปดินเนอร์กันสองคน"ร่างเล็กเอ่ยออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์กับปลายสายที่พึ่งติดต่อได้หลังจากที่หายไปเลยสามวันจนฉันที่เป็นลูกถึงกลับหัวเสียไปไม่น้อย

(อาทิตย์หน้าป๊ากลับไปเราค่อยไปดินเนอร์กันนะ)

"ไม่เอาแล้วเพชรไม่อยากไปไหนทั้งนั้น"

(ลูกสาว ป๊าติดงานจริงๆ)

"ไม่ใช่ว่าป๊าแอบไปสร้างครอบครัวแล้วนะ"เสียงปลายสายนิ่งเงียบไปจนทำเอาตอนนั้นฉันเองใจหายไปวูบหนึ่งเมื่อคนเป็นพ่อนิ่งเงียบไปแบบนั้นไม่ได้ตอบกลับมาแต่อย่างใดจนพ่อของพี่จัสตินที่เห็นจึงรีบเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารมื้อเช้าให้กับฉันได้ทานพร้อมทั้งพี่จัสตินด้วยอีกคน

"กินข้าวลูก"

"ป๊าเงียบทำไม"

(ปะ ป่าวลูก เมื่อกี้ป๊ากำลัง.....จะต้มนํ้าหน่ะ)

"ป๊าจะไม่ทิ้งเพชรไปเหมือนแม่กับพี่พลอยใช่ไหมคะ ป๊าจะไม่ทิ้งเพชรใช่ไหม"

(แค่นี้ก่อนนะเพชรเดี๋ยวป๊าต้องจัดการเอกสารก่อน)บทสนทนาพ่อลูกตัดจบไปแค่นั้นร่างเล็กในชุดนักเรียนทำได้แค่เพียงนั่งจ้องมองมือถือที่ถูกตัดสายไปอย่างไม่ได้เอ่ยคำลาใดต่อกันเลยสักนิดเดียวและพึ่งได้คุยกันได้ไม่ถึงสิบนาทีเลยด้วยซํ้า

"เออ....ป๊าเราน่าจะยุ่งจริงๆแหละเพชร"

"จริงหรอคะอาศร"

"จริงสิลูก ทานข้าวกันนะแล้วเตรียมตัวไปเรียนกันด้วย อาจะต้องไปเปิดร้านก่อน"

"สวัสดีค่ะอาศร"

"สวัสดีครับพ่อ"หลังจากที่อาศรเดินออกไปจากบ้านแล้วนั้นภายในบ้านก็เงียบงันไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยของเราสองจนฉันเองเริ่มตกอยู่ในความคิดมากขึ้นเรื่อยๆจนหยดนํ้าตาไหลรินออกมาด้วยความน้อยใจและความคิดมากของตัวเอง

คนพี่ที่เห็นแบบนั้นก็ไม่วายที่จะเดินอ้อมมาโอบกอดยัยน้องเอาไว้และลูบหัวของเธอเพื่อปลอบให้น้องสาวไม่ร้องไห้ไปมากกว่านี้โดยที่ไม่ได้พูดคำใดออกมาเลยสักนิด

"ฮือออ ฮึ้ก แม่กับพี่พลอยทิ้งเพชรไปแล้ว ฮึ้ก พ่อจะไม่ทิ้งเพชรไปอีกใช่ไหมคะ ฮือออ"

"ไม่หรอก ป๊าเราแค่ติดงาน"

"ฮืออ ถ้าพี่ไปเรียนมหาลัย ฮึ้ก ใครจะอยู่กับเพชร ฮึ้ก ถ้าทุกคนทิ้งเพชรไปอีก เพชรจะอยู่ยังไง ฮือออ"คนพี่ทำได้แค่ลูบหัวเธอไปอยู่อย่างนั้นไม่แม้แต่ที่จะพูดอะไรออกมาอีกเลยก่อนที่จะพยายามปลอบใจเธอให้ดีขึ้นสักนิดหนึ่งและพาเธอไปโรงเรียนด้วยรถอีกคันหนึ่งแต่ก็ค่อนข้างที่จะเป็นรถคันใหญ่รองลงมาจากบิ๊กไบค์สักนิดหนึ่ง

ถึงเวลาเรียนเธอเองก็แทบจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่ครูสอนเลยด้วยซ้ำจนมาถึงคาบชุมนุมของวันนี้ที่เธอเองต้องเข้าชมรมถ่ายภาพที่เป็นความชื่นชอบของฉันอยู่แล้วและยังอยู่ร่วมกับพี่กันเนอร์อีกต่างหาก

"เดี๋ยวแยกย้ายกันได้นะส่วนน้องเพชรกับต้าอย่าพึ่งไปนะคะพี่ขอคุยกับเราหน่อย"ฉันหันไปหาเพื่อนต่างห้องที่ค่อนข้างจะสนิทสนมกันเป็นที่สุดมาตั้งแต่เด็กๆแถมไอ้ตัวดียังชอบแกล้งฉันอีกด้วยจากความห้าวเป้งจึงทำให้มันและกลุ่มเพื่อนไม่ได้เกรงใจฉันเลยสักนิด

"อะไรวะไอ้เพชร"

"กูจะไปรู้ไหมล่ะ"

"วันนี้มึงดูซึมๆนะ เป็นอะไร"

"ยุ่งเชี้ยไรกับกูเนี่ย"

"เรื่องประธานชมรมพวกเราจัดแจงกันแล้วใช่ไหม"ทั้งฉันและต้าต่างพากันมองหน้ากันไปเมื่อเราสองคนยังไม่ได้ประสานกันในเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำเพราะจากตอนแรกที่จะเลือกกันตั้งแต่เดือนที่แล้วแต่ทว่าดันลืมและมัวแต่ยุ่งเรื่องอื่นแทน

"เลือกแล้วครับ"

"แล้วไม่เห็นบอกพวกกูเลยไอ้ต้า"

"นั่นสิ ต้องเพชรก็ไม่เห็นบอกพี่เลย"พี่กันเอ่ยออกมากับฉันอย่างนุ่มนวลพร้อมทั้งนั่งกอดอกจ้องมองมาทางฉันอย่างนิ่งด้วยรอยยิ้มที่เขามอบให้กับฉันอยู่เสมอ

"แล้วสรุปใครเป็นประธานรุ่น"

"ไอ้เพชรครับ"

"ห่าอะไรเนี่ยไอ้ต้า มึงถามกูยัง!"

"คืองี้นะเพชรพี่แค่อยากจะคุยเรื่องประสานงานเรื่องแผนที่พวกพี่อยากให้พวกเราช่วยสานต่อหน่ะ"

"มึงเป็นรองประธานก็ช่วยเพชรด้วยนะไอ้ต้า ไม่ใช่มัวแต่ส่องสาว"พวกเรานั่งพูดคุยเกี่ยวกับแผนที่พวกรุ่นพี่อยากให้ทำและเป็นแผนที่คิดจะให้พวกเราสานต่อไปกับพวกรุ่นน้องก่อนที่พวกพี่เขาจะจบนั่นเอง

กว่าพวกเราจะคุยกันเสร็จสิ้นแล้วนั้นก็ใช้เวลานานมากพอสมควรจนถึงช่วงเย็นจนทำเอาเรี่ยวแรงในตอนนั้นแทบจะไม่เหลือเลยสักนิดด้วยความง่วงและความเหนื่อย

"เพชรเดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะคะ"

"แต่พี่ติน...."

"พี่บอกไอ้ตินแล้วว่าจะไปส่งเราที่บ้านเอง"ฉันเองลังเลใจเล็กน้อยที่จะตอบตกลงเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอนุญาตให้ฉันกลับกับเพื่อนสนิทของเขาที่เหมือนจะชอบพอฉันอยู่บ้างในตอนนี้

"กูกลับก่อนนะ พรุ่งนี้นัดประชุม"

"เอ่อ กลับดีๆมึง"

"ปะไปกันเดี๋ยวพี่ขอแวะซื้อเค้กก่อนกลับนะคะ"

"ได้ค่ะ"ฉันเองทำได้แค่เพียงอมยิ้มไว้เพียงเท่านั้นเนื่องด้วยจากที่พี่เขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะสุภาพและอ่อนโยนต่อฉันมากมันจึงทำให้ฉันเองต้องเลือกที่จะปฎิบัติต่อเขาให้มันแตกต่างไปจากคนอื่นๆ

"แล้วทำไมพี่ตินถึงยอมหรอคะ ปกติไม่เคย..."

"เชอรี่ขอให้มันสอนการบ้านให้อ่ะ มันเลยยอม"ฉันนิ่งเงียบไปสักครู่หนึ่งเพราะพี่เชอร์รี่คนนี้และพี่จัสตินเองดูเหมือนจะมีอะไรที่มันมากกว่าเพื่อนเล็กน้อยแถมพวกเขายังถึงเนื้อถึงตัวกันค่อนข้างบ่อยอีกตางหาก

ฉันและพี่กันเนอร์พากันนั่งเที่ยวเล่นกันที่ร้านคาเฟ่กันนานอยู่บ้างกว่าจะถึงบ้านฉันนั้นก็นานจนตอนนี้ก็เป็นเวลาทุ่มกว่าๆแล้วด้วยซํ้า

"มีอะไรไม่สบายใจอีกก็บอกพี่ได้นะ"

"ได้เลยค่ะพี่กัน ขอบคุณพี่กันมากๆเลยนะคะสำหรับของหวานมื้อนี้"

"อ้าวกัน น้องเพชร"

"ทำไมมาบ้านไอ้ตินได้อ่ะ แล้วนี่ก็...."รอยยิ้มของหญิงสาวที่แสดงออกมาและหันมาจ้องมองทางฉันเล็กน้อยก่อนที่คนพี่จะเดินออกมาและหมายที่จะขับรถออกไปส่งผู้หญิงคนนั้นกลับบ้าน

"เดี๋ยวพี่มา ล็อคประตูให้เรียบร้อย"

"มึงกับเชอร์รี่ทำอะไรกันวะ ทำไมเชอร์รี่...."

"ก็อย่างที่กันคิดนั่นแหละ เราไปก่อนนะ พี่ไปก่อนนะคะน้องเพชร"ทั้งสองเดินทางขับรถออกไปจากบ้านหลังนั้นทันทีโดยที่ไม่ได้สนใจพวกเราที่ยืนอยู่เลยสักนิด ฉันเองได้แต่จ้องมองพวกเขาไปแบบนั้นอย่างรู้สึกเจ็บปวดหัวใจแต่ทว่าก็ไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของตัวเองได้

"เออ....ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนรึเปล่า"

"ไม่เป็นอะไรค่ะเดี๋ยวอาศรก็คงกลับ"

"อย่าคิดมากเลยนะ มันคงไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก"ฉันเองทำได้แค่เพียงยกยิ้มออกมาเพียงเท่านั้นก่อนที่ทางพี่กันเนอร์จะขับรถกลับบ้านของเขาไปโดยที่สถานการณ์ในตอนนั้นฉันเองก็ชั่งใจเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจแอบขึ้นไปบนห้องนอนของพี่เขา

แกร๊ก

"เชี้ยอะไรเนี่ย"บานประตูที่เปิดขึ้นกับสภาพห้องที่เละเทะแถมยังมีซองถุงยางที่ใช้แล้วเรียบร้อยวางอยู่ที่พื้นพร้อมกับนํ้าสีขุ่นที่ไหลนองอยู่บนพื้นข้างๆถุงยางอนามัยนั้นและไม่ต้องสืบว่าเกิดอะไร ฉันเองก็พอจะรู้ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่จะตัดสินใจที่จะเดินกลับไปที่บ้านปิดล็อคบ้านและล็อคห้องให้เรียบร้อย

ความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจที่ไม่เคยเป็นมาก่อนและไม่เคยรู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นมาก่อนเลยก่อนที่นํ้าตาจะไหลนองอาบแก้มเนียนจนแทบจะไม่เหลืออะไรดี ความเงียบงันทำให้เธอยิ่งร้องไห้ฟูมฟายออกมาจนไม่เข้าใจตัวเองก่อนที่เสียงกริ่งหน้าบ้านจะดังรัวและไม่ใช่ใครที่ไหนเลยนอกซะจากคนพี่ที่พึ่งไปส่งผู้หญิงของเขามา

"ฮึ้ก กดไปจนตายเลย ฮึ้ก"