LOGIN[Hakuna Miran’s Point of View] Pagkatapos no'n ay isinakay ako sa wheel chair upang makauwi na. "Pwede ko na ba itapak yung paa ko?" Mahinang tanong ko, parehas kasi itong may benda. "Ah wait," tumigil si Laze at bumalik sa loob. Matapos ang tatlong minuto ay bumalik na siya sa amin. "You can, as long as it doesn't worsen or hurt your feet." Tumango ako at huminga ng malalim, wala nga ako gaanong maramdaman na sakit dahil yata sa isinaksak nilang gamot. "Get in my car—" "It's better if I'll take them home sir, let them rest even for a moment just to think. I hope you won't take it wrong." Laze stated confidently, hands were on the handle of a wheel chair pushing me near his car. "Alright, take care." Matipid na sabi ng daddy ni Janella, inalalayan ako nila Yamato at Laze na sumakay sa likuran ng sasakyan. Tapos ay sumakay sila sa harap, sinindi ni Laze ang makina at bahagyang pinainit ang makina bago pa man niya binuksan ang aircon ng sasakyan. Habang bumabyahe ay nagtaka ako ng
[Hakuna Miran's Point of View.] Nalilito kaming nagkatinginan ni Yamato ngunit nanatiling nakatingin si Laze sa ibang bagay na para bang hindi niya gustong makinig ngunit wala siyang magawa marinig ang mga usapan nila. "Jusko Alejandro! Hindi ako makapaniwalang pinabayaan mo siya—" "Hindi ko siya pinabayaan, Janine. S-Sinubukan ko ang lahat upang maging ama niya ng walang kulang. But it's not enough because she needs a mom." Naguguluhan ko silang tinitigan, umatras ako ngunit nagulat ako ng masagi ko ang vase dahilan para mabasag ko 'yon at tignan nila ako. "M-Miran anak," nag-aalala na tawag ni mama ngunit umatras ako dahilan para hindi ko sinasadyang makaapak ng bubog ngunit mariin lang akong pumikit ng bumaon 'yon. "A-Ate yung paa mo," lumapit si Yamato at sumunod kaagad si Laze. "This is dangerous, let's get you to the hospital to remove the glass." Napakurap
[Hakuna Miran’s Point of View.] "K-Kinalimutan niyo ako, a-ah hindi tuluyan mo akong ibinaon sa lupa na para bang walang Janella, na para bang sana hindi na lang ako pinanganak!" Napalunok ako na tila may bumabara sa lalamunan ko. "H-Hindi ko na po alam, ayoko na po, ayoko ng mabuhay." Napatitig ako kay Janella ng pahidin niya ang luha sa mata at hirap na huminga. "Tinitignan ko si M-Miran sa isip ko, ah kasama ko siya. Ang saya ko kasi napapanood ko siyang lumaki, nag-aaral, pero ang masakit y-yung tinatawag niya akong mare. N-Not knowing na umaasa ako na sana ang itawag niya sa akin—" "P-Pasensya ka na hija, k-kasalanan ko." Pinilit ni mama na hawakan si Janella ngunit umiwas si Janella. "N-Nagahasa ako, k-kailangan ko ng nanay no'n. Pero bagkus na nanay ang nandoon mga nurse, yaya ko at doctor!" Sigaw niya, "Yung nanay ko? A-Ano kayang ginagawa niya?" Kwestyon ni Janella. "Ano kayang ginagawa ni Janine Romero?" Nang sabihin 'yon ni Janella ay natuod ako sa kinatatayuan ko, n
[Hakuna Miran’s Point of View.]Buong klase ay ni hindi siya nagsasalita. Habang tahimik ako ay nagtaka ako ng tumayo bigla si Crizel matapos may mabasa sa cellphone niya. "S-Sir, e-excuse me po muna. Emergency lang," nang sabihin niya 'yon ay nag-alala ako."Crizel, ano meron?" Aburido siya at pansin ko 'yon, "Si Janella kasi mare, mamaya ko na ieexplain okay?" Sinuot niya ang bag kaya naman kinuha ko ang wallet at cellphone ko tapos ay sumunod sa kaniya."Sasamahan na kita," mabilis na sabi ko.Nang palabas na ay nagtatanong ako, "Ikwento mo kung ano nangyari." Mabilis na sabi ko habang sinasabayan ang lakad takbo na ginagawa niya."Nakita ng daddy niya yung iniwan niyang note sa kwarto niya, medyo off yung note pero ayoko ng umabot sa punto na ganoon na naman ang gagawin niya. Nag-away na naman kasi sila ng daddy niya eh alam mo naman na may pinagdadaanan pa si Janella." Nang marinig ang kwento ay parang pati ako nasaktan para sa kaniya."A-Ano, h-hanapin natin siya. Maghiwalay tay
[Janella's Point of View.] Nang kumalma na ako ay bumalik siya sa dating pwesto niya, huminga siya ng malalim. "I already gave her up, not because I want to but for her to continue studying." Laze explained that made me gasped. "W-What happened?" "She blackmailed me that if I won't choose you, she'll never finish college." Mapait siyang tumingin sa akin, kaya nangunot ang noo ko. "Bakit ka niya pipilitin na piliin ako? Siya nga ang gusto mo." Nagtatakang sabi ko. "Hindi niya raw ako gusto." Sagot ni Laze kaya umawang ang labi ko, Jusko naman Hakuna Miran hindi ko inaasahan na magiging ganito ka katigas sa lalakeng gusto mo para lang sa akin na wala naman dapat. [Hakuna Miran's Point of View.] Tulaka akong naglalakad habang hawak ang mga pinamili ko sa grocery papunta sa harap ng condo building ko hanggang sa may humawak sa mga plastic bag na 'yon at natigilan ako ng makita si Yuno. "Ano?" Kwestyon ko, ngunit ng maalala ang nangyari ng party ay awtomatikong namula ang mukha ko s
Hakuna Miran’s Point of View.Hindi niya na ako sinundan at makalipas ang isang linggo ay hindi ako pumasok sa school, pinanindigan ko ang desisyon ko hanggang sa isang araw ay bumisita si Crizel. "Mag-usap nga tayo, Hakuna Miran." Gigil na sabi niya at tinangay ako sa gilid sa papuntang banyo."Ano?""Ano't hindi ka pumapasok? Gusto mo bang mawala yung scholarship mo? Teh sasabak na tayo sa trimester. Nagagalit na si prof kasi absent ka na ng isang linggo." Sermon niya kaya ngumiwi ako."Para saan pa ba," bulong ko."Miran!" Sita niya sa akin."Pag-aaral 'yon, doon naka-depende yung future mo anong inisiip mo?" Kwestyon ni Crizel."Ayoko na mag-aral." Mahinang sabi ko."Gago naman, anong ayaw? Ang swerte mo kasi napag-bigyan ka mag-aral tapos sasayangin mo? Para kanino? Para sa dalawa? Para kay Janella at Laze?! Hayaan mo na sila, huwag mong gawin na sila yung dahilan para masira yung buhay mo." Galit na sabi niya, natigilan ako ng i-abot niya sa akin ang isang pirasong papel."Gawin
Kinaumagahan, masaya kaming bumiyahe ni Yamato, dala-dala ang mga requirements na kailangang dalhin. Nang malapit na kami, kinailangan naming maglakad papunta sa malaking unibersidad dahil sa traffic.“Ang laki ng school, Ate!” Napangiti ako at minadali si Yamato na pumasok sa loob.Pinapasok naman
Hakuna Miran’s Point of ViewMula noong araw na ’yon, takot at pangamba ang naramdaman ko dahil naulit nang naulit ang panghihipo niya sa akin, lalo na kapag wala sila mama. Minsan, ayaw ko nang umuwi dahil sa takot ko. Nagkaroon rin ako ng mga pasa at sugat sa mga nakatagong parte ng katawan ko.A
PROLOGUE:Tahimik at mapayapa akong naghuhugas ng mga plato sa kusina namin na hindi ganoon kalaki. Ang sementong pader na walang pintura ay aking tinititigan. Kailangan ko nga talagang mag-aral nang mabuti para mai-angat ang buhay namin nila Mama at ng bunsong kapatid ko.Habang naghuhugas, naling
Nang matapos ko ang 8 hours ko, nagpaalam na ako sa kanilang lahat. May mga kasabay rin ako, kaya sumakay na lang ako ng bus papauwi sa amin dahil mahirap humanap ng jeep sa lugar na ’to—halos bus at taxi lang ang dumadaan.“Miss, suhestyon ko lang, sa susunod gumamit ka na lang ng e-load card para







