ตอนที่ 3

และในระหว่างที่เธอคิดนั้นร่างสูงตรงหน้าก็ได้ตอบเธอว่า

“จริงๆ มันก็คือมหาลัยเซนต์คาทอลิคเนี่ยแหละแต่มันเป็นชื่อที่มนุษย์เรียกกันน่ะ แต่สำหรับฝั่งนี้มันคือมหาลัยเซนต์เดม่อน ต้องขอบอกไว้ก่อนว่ามันก็ไม่ใช่ที่เดียวกันซะทีเดียวหรอกนะ เรียกว่าอยู่คนละฝั่งมากกว่า”

เมื่อคนตัวเล็กได้ฟังก็เริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆ กับสิ่งที่ได้ยิน และรู้สึกสับสนไปหมดกับคำว่าคนละฝั่ง 

‘หมายถึงอะไร?ถ้าเซนต์คาทอลิคเป็นชื่อที่มนุษย์เรียก แล้วเซนต์เดม่อนล่ะอย่าบอกนะว่าเป็นชื่อที่...’ 

พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอไปอย่างยากลำบาก 

“ใช่ เป็นอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ โลกฝั่งนี้คือโลกคู่ขนานกันกับโลกมนุษย์ และเป็นที่อยู่ของปีศาจและสิ่งลี้ลับ แต่...” 

ออทัสพูดยังไม่ทันจบก็สังเกตได้ว่าคนตัวเล็กค่อยๆ เดินถอยหลังกลับไปตรงประตูที่พึ่งเปิดเข้ามาและพยายามเอื้อมมือไปเปิดประตูนั้นอีกครั้งนึง และเมื่อเธอเปิดออกไปก็พบว่าด้านนอกห้องดูเปลี่ยนไปจากเดิม ทางเดินที่เป็นแบบร่วมสมัยในตอนแรก กลับกลายเป็นโถงบันไดทอดยาว วนลงไปด้านล่าง เธอเบิกตากว้างขึ้นตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วเธอควรจะทำอย่างไรต่อไปดี และพอคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตกซะทีว่าจะทำยังไง เธอจึงเปลี่ยนใจเดินกลับเข้ามาเผชิญหน้าร่างสูงอีกครั้ง พลันน้ำตาคลอพร้อมเบ้ปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ทำเอาคนร่างสูงถึงกลับทำตัวไม่ถูกกับกริยาท่าทางนั้น 

‘นี่เธอตกใจกลัวขนาดนั้นเลยเหรอ’

เค้าคิดพลางเอ่ยพูดกับกับคนตัวเล็กอย่างใจเย็น

“เฮ้อ... ฉันก็กำลังจะบอกเธอว่าถึงเธอจะเข้ามาที่นี่ได้ แต่การจะกลับไปที่เดิมมันไม่ง่ายขนาดนั้น ประตูมิติที่เชื่อมโลกทั้งสองมันไม่เคยอยู่เป็นที่ กว่ามันจะวนกลับมาที่เดิมมันต้องใช้เวลา ซึ่งชั้นก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะวนกลับมาด้วย เอาเป็นว่าระหว่างนี้ฉันจะเป็นคนคอยดูแลเธอเองในฐานะผู้ปกครองก็แล้วกันนะ อย่ากังวลไปเลยถ้าได้รู้ว่าประตูมันอยู่ที่ไหน ฉันจะรีบบอกเธอทันที” 

ระหว่างที่ออทัสอธิบายให้คนตัวเล็กตรงหน้าฟังเขาก็ค่อยๆเอามือลูบหัวปลอบโยนร่างบางอย่างเบามือ แลนึกเอ็นดูคนตรงหน้าขึ้นมาเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกผูกพันกับคนตัวเล็กนี้ เธอช่างคล้ายกับคนคนนั้นมากจริงๆทั้งแววตาและกลิ่นหอมอ่อนๆนี้

ฟีโลน่าเมื่อถูกออทัสลูบหัวก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แถมยังนึกถึงคนเป็นพ่อที่เสียไปแล้วของเธอขึ้นมา คนตรงหน้าช่างคล้ายกับพ่อของเธอเสียเหลือเกิน ถ้าพ่อเธอยังอยู่ก็คงลูบหัวปลอบเธออย่างนี้เช่นกันในเวลาที่เธอรู้สึกไม่สบายใจ ทำให้เธอไม่รู้สึกระแวงระวังคนร่างสูงที่แปลกหน้าคนนี้แม้สักนิดเดียวถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นปีศาจ แต่กลับรู้สึกไว้ใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้สึกเริ่มคลายกังวลและยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้วร่างบางจึงถาม ออทัสกับไปว่า

“แต่หนูเป็นมนุษย์ หนูจะอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ คุณเองก็เป็นปีศาจ ปีศาจกับมนุษย์อยู่ด้วยกันได้ด้วยเหรอคะ พวกเขาไม่กินมนุษย์เหรอคะ”

“แหม~ พอหายกลัวแล้วถามเจื้อยแจ้วเชียวนะเรา”

เมื่อออทัสเห็นร่างบางหายกลัวแล้วก็ใช้มือขยี้หัวคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู ใครจะนึกล่ะว่าจะยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ง่ายดายแถมไม่สติแตก แต่กลับเอาแต่ถามนู่นถามนี่มากกว่า

“เธอเข้าใจถูกแล้วล่ะ ปีศาจน่ะกินมนุษย์ โดยเฉพาะมนุษย์ที่มีกลิ่นหวานหอมอย่างเธอน่ะปีศาจคงชอบมากๆแน่” เมื่อฟีโลน่าได้ยินก็เริ่มหน้าถอดสี

“แต่ก็ไม่ต้องกลัวฉันไปหรอก ฉันไม่ใช่ปีศาจทั่วๆ ไปหรอกนะ ฉันมีเลือดของเทพผสมอยู่ แถมยังเป็นผู้ควบคุมกฎของที่นี่ด้วย เลือดและกลิ่นหอมๆของเธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอกเพราะฉันอยู่ได้โดยแทบไม่ต้องกินต้องดื่มด้วยซ้ำ”

ออทัสรีบอธิบายให้ฟีโลน่าฟังต่อก่อนที่เธอจะรู้สึกระแวงในตัวเขา ทำให้ฟีโลน่าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“แล้วหนูจะอยู่ที่ได้ยังไงคะ อยู่แต่ที่ห้องนี้เหรอคะ หนูอยู่ไม่ได้หรอกนะเบื่อแย่เลย”

ฟีโลน่าเริ่มถามต่อ พลางมุ่ยหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ถ้าจะต้องให้รออยู่เฉยๆกว่าประตูมันจะย้อนกลับมาที่เดิมให้เธอได้กลับไปโลกมนุษย์มีหวัง เธอได้เฉาตายแน่ๆ

“แล้วถ้าฉันบอกว่า จะให้เธอเรียนที่นี่ล่ะ?” 

ทันทีที่ฟีโลน่าได้ยินคำถามนี้ก็ เบิกตาโตขึ้นเล็กน้อยด้วยความดีใจก่อนจะหลุบตาลงเพราะนึกขึ้นได้ว่าเธอจะต้องไปเรียนกับปีศาจนี่นา เธอจะโดนกินมั้ยเนี่ย ปีศาจเลยนะ น่ากลัวจะตาย 

“ไม่ต้องกลัวไปฉันพอจะรู้จักคนที่ช่วยดูแลเธอแทนได้อยู่ และเดี๋ยวฉันจะอธิบายเรื่องเกี่ยวกับที่นี่ให้เธอฟังระหว่างที่พาไปพบเจ้าพวกนั้นละกันนะ นี่ก็ใกล้ได้เวลาที่ฉันต้องออกไปทำธุระแล้วล่ะ ไปกันเถอะ” 

ออทัสพูดปลอบเธอให้เธอคลายกังวลเรื่องที่อยู่ในใจออกไปว่า ไม่ว่ายังไงเธอก็จะไม่โดนกินแน่นอน ทำให้ฟีโลน่าพนักหน้าตอบรับออทัสพร้อมฉีกยิ้มกว้างอย่างน่ารัก ให้กับร่างสูงทันที