ตอนที่ 4

เมื่อออทัสเห็นว่าเด็กสาวเริ่มไว้วางใจ เขาก็ได้กางปีใหญ่สีดำสนิทออกมา และยื่นมือไปยังฟีโลน่า ซึ่งเธอก็ยื่นมือไปจับแต่โดยดีถึงแม้ว่าจะมีแววตากังวลอยู่เล็กน้อย ออทัสได้ช้อนตัวร่างเล็กขึ้นกระชับเข้ากับอกกว้างก่อนที่จะโผบินออกมาทางหน้าต่างมุ่งตรงลงด้านล่างอย่างรวดเร็วทำเอาร่างบางกรีดร้องออกมาเสียงดังอย่างใจหาย ก่อนที่จะชะลอตัวค่อยๆลงพื้นอย่างนุ่มนวล

“หึๆ ตัวสั่นเชียว กลัวรึ?” 

ออทัสเอ่ยแซวอย่างขบขันกับคนตัวเล็กที่กำลังตัวสั่นเป็นลูกนกพึ่งเกิดก็ไม่ปาน 

“กลัวสิคะ นึกว่าจะตายซะแล้ว คนอุตส่าไว้ใจทำไมมาแกล้งกันแบบนี้ล่ะคะคุณออทัส”

ฟีโลน่าเมื่อตั้งสติได้ก็โวยวายใหญ่

“ฮ่าๆๆๆ ก็คนมันอยากแกล้งนี่นา ว่าแต่เธอเรียกฉันว่าพ่อดีกว่า เพราะหลังจากนี้ฉันจะแนะนำเธอกับคนอื่นว่าเธอเป็นลูกบุญธรรมของฉัน ปีศาจตนอื่นๆจะได้ไม่สงสัยในกลิ่นของเธอด้วย”

ออทัสหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผยก่อนที่จะบอกให้ฟีโลน่าเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกตัวเองว่า พ่อแทน เพื่อเป็นการช่วยปกป้องเธออีกทาง เพราะเขาพอจะเดาได้แล้วว่ากลิ่นหอมๆ ที่เต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่อยู่ในตัวเด็กสาวผู้นี้คืออะไรกันแน่

“ได้ค่ะ คุณออ เอ้ย!! คุณพ่อ”ฟีโลน่าตอบ

จากนั้นออทัสก็เดินนำคนตัวเล็กไปยังอาคารหลังใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกับหอคอยสูงที่เค้าอุ้มเธอลงมาเมื่อสักครู่  พร้อมทั้งอธิบายกฎของมหาลัยเซนต์เดม่อนคร่าวๆ ให้เธอได้รู้เอาไว้ และยังบอกอีกว่าเธอจะต้องไปพักอยู่ที่นี่ซึ่งเป็นหอพักใหญ่ของมหาลัย โดยจะมีอีกสองคนที่อยู่กับเธอด้วย เพื่อคอยดูแลและช่วยเหลือเธอแทนเขา 

เพราะว่าตัวเขาไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับเรื่องของนักเรียนได้มากนัก และมีงานมากมายที่ต้องคอยจัดการเรียกได้ว่ายุ่งจนแทบขยับตัวไม่ได้เลยล่ะ จะแต่จะคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ แทน ฟีโลน่าได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับโดยดี และเข้าใจว่าคนที่เธอจะต้องไปอยู่ด้วยเป็นผู้หญิง  

‘แต่น่าตาจะเป็นยังไง จะสวยมั้ย จะเป็นปีศาจอะไร เธอก็ยังไม่รู้ คงต้องรอไปเห็นเองมากกว่าละมั้งนะ’

คิดแล้วพลางอมยิ้มอย่างตื่นเต้น

ออทัสแอบลอบมองร่างบาง พลางขบขันในใจเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังเข้าใจผิดไปไกลเลยว่าคนที่เธอจะไปอยู่ด้วยนั้นคนเป็นผู้หญิงแต่แท้จริงแล้วเป็นผู้ชายแถมยังเป็น....อีกต่างหาก แต่เขาจะไม่บอกเธอหรอกนะ รอให้เธอไปเห็นเองดีกว่า ทำไงได้ตัวเขาเองก็เป็นปีศาจบางครั้งก็อยากจะแกล้งคนอื่นบ้างเป็นธรรมดา ยิ่งเป็นเจ้าตัวเล็กคนนี้แล้วยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ 

แล้วจะให้เธอไปอยู่กับพวกปีศาจสาวๆ ได้อย่างไรกัน พวกนั้นน่ากลัวมากกว่าอะไร แถมชอบมั่วไปเรื่อยอีกต่างหาก ปกป้องอะไรเธอก็ไม่ได้ เผลอๆ อาจจะฉีกทึ้งแล้วกินเธอลงท้องตั้งแต่เจอเธอวันแรกสิไม่ว่า เพราะกลิ่นเธอน่ากินน่า...จะตาย ขนาดจริงๆ อายุของเขาก็ปาเข้าไป 1000 ปีแล้ว 

ตอนที่ได้กลิ่นของคนตัวเล็กครั้งแรกยังรู้สึกหลงใหลกับกลิ่นอายหอมๆ และหน้าตาอันจิ้มลิ้มนั้นเลย นับภาษาอะไรกับพวกปีศาจอายุน้อยๆ ที่อยู่ที่นี่คงจะมีก็แต่เจ้าสองคนนั้นแหละที่เขาคิดว่าน่าจะยับยั้งชั่งใจได้ (ล่ะมั้งนะ)

หลังจากที่ออทัสพาฟีโลน่าเดินดูอาคารต่างๆครบแล้วนั้นก็ได้พาคนตัวเล็กเข้ามาในอาคารหลังหนึ่งที่มีทั้งหมด 3 ชั้น และก่อนที่จะเข้าอาคารนี้มาจำเป็นที่จะต้องใส่รหัสก่อนเข้า เพื่อความปลอดภัยของผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่ ซึ่งจะมีก็แต่คนที่อาศัยเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้าไปได้ยกเว้นออทัสซึ่งเป็นกรณีพิเศษ

เพราะเป็นผอ.ของที่นี่สามารถเข้านอกออกในที่ไหนก็ได้ตามต้องการ โดยห้องพักจะมีเพียงแค่ 3 ห้อง ห้องละชั้นเท่านั้น ห้องนึงอยู่ได้ประมาณ 3-4 คน ซึ่งคนที่อยู่ในตึกนี้จะเป็นคนที่ทำงานอยู่ในตำแหน่งสภาของมหาลัย ส่วนนักศึกษาคนอื่น จะอยู่อาคารหลังถัดไป และเป็นที่รู้กันของเหล่าปีศาจว่าคนที่อยู่ที่นี่เรียกได้ว่าเป็นปีศาจชั้นสูง

“ห้องที่เธอจะต้องไปอยู่นั้นอยู่ห้องบนสุด เดี๋ยวฉันพาขึ้นไปดู”

 ออทัสเอ่ยบอก

พอเดินขึ้นมาถึงชั้น 3 ฟีโลน่าก็เกิดอาการประหม่า เพราะเริ่มกังวลว่าปีศาจที่เธอจะต้องเจอนั้น จะพอใจกับการมาของเธอมั้ย ออทัสเห็นแบบนั้นจึงได้มอบของบางอย่างให้คนตัวเล็ก ซึ่งก็คือสร้อยคอเส้นเล็กสีเงินวาวห้อยด้วยจี้คริสตัลสีดำนิลโดยบอกว่า

ให้ฟีโลน่าสวมไว้ตลอดเพื่อเป็นเครื่องรางคุ้มกันตัว อย่างน้อยๆเครื่องรางนี้จะช่วยกลบกลิ่นอายของเลือดมนุษย์ที่อยู่ในตัวของร่างเล็กได้บ้าง