บทที่ 42 ขอนอนกอดนะ

"มึงก็แกล้งน้อง"

เสียงของพี่นายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพูดกลั้วหัวเราะขึ้น วันนี้เขามากับหมอนี่และก็เพื่อนผู้ชายอีกคนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนพี่นายอีกที

"ไม่ได้ตั้งใจ"

เขาไหวไหล่พลางโอบฉันแน่นขึ้น เมื่อเพื่อนคนนั้นของพี่นายจ้องมองฉัน

"อะ แฮ่ม"

เขากระแอมไอจนเพื่อนคนนั้นละสายตาจากฉันไปมองเขาแทน

"อะไรติดคอ?"

เพื่อนของพี่นายถามจนฉันเกือบหลุดขำออกมา

"ตี..."

"เห้ย ไอ้ห่ายุ"

วายุกำลังจะพูดคำหยาบออกมา แต่ยังไม่สุดเสียงหรอกพี่นายก็พูดแทรกขึ้นเสียงดังซะก่อน

"เมื่อกี้กูแนะนำเพื่อนกูไปยังวะ"

"เออ"

วายุยกแก้วเครื่องดื่มที่ฉันชงให้ไปกระดกจนหมด พี่นายคงไม่ได้ลืมง่ายๆหรอกว่าแนะนำเพื่อนของเขาให้รู้จักกันแล้ว แต่เขาแค่เบี่ยงประเด็นมากกว่า

"เออเนอะ กูลืม"

"ปลาทองเหรอมึง"

เพื่อนของเขาผลักไหล่พี่นาย พี่นายเกาต้นคอแก้เก้อพลางหันมายักคิ้วให้ฉัน

"..."

ฉันชะงักพลางหลุบตามองวายุที่ใช้เท้าเขี่ยเท้าฉัน

กึก~

แล้วฉันก็กดส้นรองเท้าแหลมลงบนเท้าเขาด้วยความหมั่นไส้

วายุน่ะ จากที่หายหน้าไปสองสามวันเขาก็โผล่มาอีก เขาโผล่มาครั้งนี้ทำตัวเป็นลูกค้าและเรียกฉันมานั่งดริ้งด้วย แถมยังชอบลวนลามฉันเมื่อมีโอกาสด้วย

"ไอ้หัวงู"

ฉันต่อว่าเขาเสียงไม่ดังหรอก แต่คิดว่าเขาได้ยินเพราะเขาแกล้งตอบกลับมาด้วยถ้อยคำยั่วอารมณ์

"ป๋าดูเป็นแบบนั้นเหรอคะ"

เหอะ ฉันล่ะอยากจะข่วนหน้าเขานัก หายไปตั้งหลายวัน โผล่มาก็มาทำแบบนี้ แถมยังไม่ง้ออีก

มีปัญญาง้อได้แค่นั้นเหรอ ถามจริง?

"ไม่ค่ะ"

และฉันก็เริ่มต่อปากต่อคำกับเขา ไม่ง้อก็ไม่ต้องง้อ ไม่ขอให้มาง้อเหมือนกัน

"ป๋าดูอ่อนหัดกว่าที่ฟ้าเคยเจอมามากๆเลยค่ะ"

ฉันฉีกยิ้ม วายุเองก็ยิ้มแต่แววตาเขาฉายแววขุ่นเคืองแล้ว

อกแตกตายไปเลยไป๊

"เหรอคะ?"

เขาเอียงคอถาม ฉันกำลังจะอ้าปากโต้เถียงแต่เพื่อนของพี่นายก็แทรกขึ้นมาก่อน

"น้องครับ ชงให้พี่แก้วนึงครับ"

เขาพูดพร้อมกับยื่นแก้วมาให้ฉัน ฉันเหลือบตามองวายุก่อนจะยิ้มแล้วยื่นมือไปรับแก้วมาจากเขา ฉันจงใจให้นิ้วมือสัมผัสกับนิ้วมือเขาด้วย

"ได้ค่ะ"

ฉันยิ้มพลางตั้งหน้าตั้งแต่ชงเครื่องดื่มแล้วยื่นแก้วส่งกลับไปให้เขา คราวนี้เพื่อนเขาก็รับแก้วไปโดยไม่ลืมสัมผัสมือฉันเช่นกัน

ครืด~

"เชี่ย!"

พี่นายสบถเมื่อวายุเหมือนจะถีบขาโต๊ะจนมันเคลื่อนที่สั่นสะเทือนไปหมด

"ไรวะ"

เพื่อนของเขาส่งเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ พี่นายถลึงตาใส่วายุและฉันหันไปมองเขา วายุเอนหลังพิงพนักโซฟา

"โทษทีไม่ได้ตั้งใจ พอดีเมื่อยขาอยากยืดเส้นยืดสาย"

พรึ่บ~

เพื่อนของพี่นายลุกพรวดขึ้นทันทีแต่พี่นายก็ไวพอ เขารวบแขนของเพื่อนเขาไว้

"อะ เออๆ กูก็อยากยืดเส้นยืดสาย ไอ้ทิม มึงไปกะกูไป"

"ไปไหนวะ"

เขาสะบัดแขนออกจากพี่นายแต่พี่นายกอดไว้แน่นมาก

"ไปยืดเส้นยืดสายไง"

"กูไม่ใช่คนเมื่อย มึงก็ลากเพื่อนมึงไปดิ"

เขาพยักเพยิดมาทางวายุ วายุก็ทำแค่นั่งมองสองคนนั้นด้วยรอยยิ้ม

น่าหมั่นไส้ชะมัด

"มึงนั่นแหละ กูอยากตื้ด ลงไปตื้ดกันดีกว่า"

"กู..."

"ไปเหอะ ไอ้ยุมันไม่ได้เรื่อง ตื้ดก็ไม่เป็น มึงนั่นแหละเหมาะสุด"

"กู..."

"เดี๋ยวกูพาไปสอยสาวด้วย เอาเด็ดๆ"

พูดจบพี่นายก็ลากเพื่อนของเขาไปจนได้ ก่อนไปเขาก็หันมาขยับปากด่าวายุด้วย

"หึ"

วายุหัวเราะในลำคอ ฉันมองค้อนเขา

"ชงเหล้าสิครับหนู"

เขากดหัวฉันให้พิงกับไหล่เขาแล้วก็ลูบไปมา ฉันแอบหยิกเขาจนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก

"อะ โอ้ย เจ็บนะฟ้า"

"สมน้ำหน้า ปล่อยสิจะชงให้เมาเหมือนหมาเลย"

"ปากร้ายนะเราน่ะ"

"..."

ฉันไม่โต้ตอบเขาอีก ได้แต่ชงเหล้าแล้วก็ส่งเข้าปากเขาแก้วแล้วแก้วเล่าไม่หยุด

จนกระทั่ง...

"ฟ้า ผับจะปิดแล้วนะ"

"ค่ะ ผู้จัดการ"

"เอาไง?"ไปเลย

ผู้จัดการถามฉันพลางหลุบตามองผู้ชายที่นั่งเลื้อยอยู่ข้างๆฉัน

"อืม ฟ้า..."

แถมยังพึมพำชื่อฉันออกมาอีก

เรื่องของเรื่องก็คือเขาเมาไง เมาปริ้นเลยด้วย ก็ฉันชงให้ เขาก็เอาแต่ดื่มไม่ปฏิเสธจนมีสภาพแบบนี้แหละ

ไม่น่าเลยฉัน--'

"ฉันว่าเธอต้องพาเขากลับแล้วล่ะ รู้จักกันไม่ใช่เหรอ"

ผู้จัดการถามและฉันเงยหน้ามองเธอ ก็กำลังจะอ้าปากพูดนะ แต่ผู้จัดการพูดแทรกขึ้นมาก่อน

"ฉันจำได้นะ ผู้ชายคนนี้น่ะ"

"คือ..."

"ยังไงก็จัดการด้วยแล้วกัน"

"ผู้จัดการคะ เดี๋ยวค่ะ"

ฉันร้องเรียกเธอแต่เธอไม่สนใจฉันแล้ว เธอเดินหนีฉันและฉันก็มองไม่เห็นใครพอที่จะพาเขากลับได้แล้ว จริงๆมันหมดเวลาทำงานของฉันไปสักพักแล้วแต่ตอนนั้นวายุก็เมามากแล้วไง ฉันก็เลยนั่งรอพี่นายคิดว่าเดี๋ยวเขาก็กลับมาที่โต๊ะแต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววของเขากับเพื่อนเลย

น่าจะพากันกลับไปแล้วโดยทิ้งวายุไว้กับฉัน

ปึ้ง~

สุดท้ายก็เป็นฉันเองที่ลากวายุมาถึงที่รถเขาได้ ฉันยัดเขาให้นั่งที่ฝั่งข้างคนขับส่วนฉันก็ต้องเป็นคนขับรถไปส่งเขา

ก็มัน...ช่วยไม่ได้นี่นา เหลือกันอยู่แค่นี้แล้ว

"สลบเหมือดเลยนะ ไอ้ขี้เมา"

ฉันบ่นเขา ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไป

ฟลุ่บ~

เมื่อมาถึงคอนโดของเขาฉันก็จัดการทุ่มร่างหนาลงบนเตียง วายุนอนแผ่หลาไม่ได้สติ

ซ่าาา~

เสียงฝนที่เทลงมาทำให้ฉันมองเขาก่อนจะคิดหนัก ก่อนหน้านี้มันก็ตกปรอยๆแต่พอเราถึงห้องมันก็เทลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว

"แล้วฉันจะกลับยังไงเนี่ย"

ฉันพึมพำกับตัวเอง ให้มันได้อย่างนี้ ช่วงนี้อากาศประเทศไทยแปรปรวนมาก เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวฝนตก อะไรก็ไม่รู้!

หมับ~

"อ๊ะ!"

พรึ่บ~

ฉันอุทานออกมาเพราะตกใจ อยู่ดีๆวายุก็ยื่นมือมาดึงแขนฉันให้ล้มลงไปหาเขาที่นอนอยู่บนเตียง ฉันล้มทับเขาเต็มๆเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวและวายุก็กอดรัดฉันทันที

"อะ อะไรเนี่ย ปล่อยนะฉันจะกลับ"

ฉันบอกเขาพลางดิ้น

"ฝน ฝนตกกก"

เขาปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยพลางพูดด้วยเสียงยานคาง ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขา

"ร้อนชิบหายยย"

เขาบ่นกระปอดกระแปด

"ก็ปล่อยฉันสิ"

"ถอดเสื้อให้หน่อยยย"

"อะไรนะ"

"ถอดเสื้อออ"

เขาครางงุ้งงิ้งใส่ฉัน แถมยังบอกให้ถอดเสื้อให้เพราะเขาร้อน คงเป็นฤทธิ์แอลกอฮอล์ในตัวเขาที่มันพลุ่งพล่านอยู่แน่ๆ

"ฟ้า ถอดที..."

"อะ อื้อ รู้แล้ว น่ารำคาญจริง"

ฉันทุบเขา ก่อนจะปลดกระดุมและถอดเสื้อออกให้เขา หวังว่าจะไม่ให้ฉันแก้ผ้าให้นะ

พรึ่บ~

"ถอดแล้ว ทีนี้ก็ปล่อยด้วย"

"เข็มขัด ถอดดด"

"ห๊ะ"

นี่กะจะให้แก้ผ้าให้จริงๆใช่ป่ะ?

"อึดอัดดด ถอดดด"

เขาบ่นพลางกอดรัดฉันจนแทบหายใจไม่ออก

"ถอดเองสิ ไปอาบน้ำเลยไป๊"

"ไม่ไหววว"

"เห้อออ"

"อาบให้หน่อยยย"

"อย่าฝัน"

ฉันหยิกเขาแต่เขาดันไม่แสดงออกว่าเจ็บ แถมยังเอาหัวเข็มขัดมาถูไถสะโพกฉันอยู่ได้

"ถะ ถอดให้ นอนนิ่งๆ"

สุดท้ายฉันก็ยอมถอดเข็มขัดให้เขาอีกชิ้น วายุดูสบายตัวขึ้น ตอนนี้ร่างกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าและเขายังกอดฉันไว้

"ปล่อยได้หรือยัง"

ฉันถาม และเขาตอบด้วยการกอดฉันแน่นขึ้นอีก

"กอดขนาดนี้ รวมร่างกับฉันเลยเถอะ"

ฉันบ่นเพราะเขากอดแน่นไปจริงๆ วายุผงกหัวพร้อมกับฝืนปรือตาขึ้นมองฉัน

"อยากทำนะ"

เขาบอก ฉันถลึงตาใส่เขา

"แต่ไม่ไหว"

"ก็สมควร"

ฉันย้อนพลางดันอกเขา ดิ้นไปดิ้นมายังไงไม่รู้ ตอนนี้กลายเป็นว่าเราตะแคงเข้าหากัน

"ฟ้า...อย่าเพิ่งกลับเลย"

เขาพูดเสียงเบา

"ฝนตก ฉันเป็นห่วง"

"ห่วงตัวเอง..."

"ขอนอนกอดนะ"

ฟลุ่บ~

เขาซ้อนแขนเข้ามาใต้หัวฉัน กลายเป็นว่าฉันนอนหนุนแขนเขาไปโดยปริยาย ส่วนแขนอีกข้างก็ดึงฉันเข้าไปกอดไว้

"คืนนี้...คืนเดียววว"

เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนเขานิ่งสนิทไปและลมหายใจก็เริ่มสม่ำเสมอ เขาคงหลับไปแล้วเหลือก็แต่ฉัน

"..."

ฉันนอนนิ่งอยู่แบบนั้น มองหน้าเขาก่อนที่จะซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างและกอดเขาไว้ให้เหมือนกับวันพรุ่งนี้จะไม่ได้กอดเขาอีก

__________

นี่คือการสอนของแม่ บางคนอาจงงในนิยามคำสอนของแม่ แต่ไรท์เข้าใจเพราะไรท์เป็นคนแต่ง555 เอาเป็นว่า แม่กำลังจะช่วยเปลี่ยนความคิดฟ้า ที่กำลังจะเดินตามรอยแม่คือการหนีความเจ็บปวด ให้ยอมรับและเผชิญหน้า พร้อมกับไขว่คว้าความสุขเอาไว้