บทที่ 41 ไม่เอาแบบนี้

"..."

ฉันยอมฟังวายุเล่าเรื่องของเขากับนีน่าในคลิปนั่น ใจจริงฉันอยากตะโกนด่าเขาไปว่า'มาเล่าอะไรตอนนี้ มันช้าไปป่ะ?' แต่ก็นั่นแหละ เราไม่ได้เจอกันและตอนนั้นฉันไม่มีจิตใจจะคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ เขาอธิบายให้ฉันฟังและบอกว่าพี่ครามเป็นพยานได้ไม่อย่างนั้นก็ไปขอดูกล้องวงจรปิดที่ร้านก็ได้ ฉันดีใจนะที่รู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะนอกกายฉัน และฉันรู้ด้วยว่าการต่อต้านกับฤทธิ์ยาพรรค์นั่นมันยากแค่ไหน ฉันเจอกับตัวมาแล้วไง...ต่อต้านมันไม่ได้เลยด้วย

แต่ทำไมฉันยังไม่พูดกับเขาน่ะเหรอ...

"ฟ้า พูดกับฉันสักคำ"

"ฉันจะกลับ"

"ไม่เอาแบบนี้ดิ"

เขาทำเสียงออดอ้อน แต่ฉันทำไม่สนใจเขา ฉันต้องไม่สนใจ

ฉันมันขี้ขลาดเองแหละ ฉันกลัวการเริ่มต้นใหม่ ฉันกลัวว่าถ้าเราเริ่มกันใหม่อีกครั้งทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ มันก็จะจบแบบเดิม

แม่ของเขาเกลียดฉัน...

เราไม่เหมาะสมกัน...

ฉันกลัวความเจ็บปวด ชีวิตนี้ฉันเจ็บปวดและสูญเสียมามากเกินพอแล้ว และฉันไม่อยากสูญเสียวายุไปซ้ำๆ

ฉันไม่แกร่งขนาดนั้น

"เธอไม่เชื่อที่ฉันพูดเหรอ เรื่องนีน่า"

"มันผ่านมานานแล้ว ฉันลืมไปแล้วล่ะ"

"แต่..."

"เราควรพูดถึงเรื่องของอนาคตนะ"

"..."

"ถ้าฉันเรียนจบ ฉันจะกลับไปอยู่กับแม่"

"ฟ้า..."

"ฉันก็อาจจะไม่ได้มาที่นี่อีก"

"ทำไมเธอ..."

"ฉันเข้าใจแม่แล้วล่ะ ว่าทำไมแม่ถึงไม่อยากกลับมาที่นี่อีก"

"..."

"ฉันเข้าใจแล้วว่าแม่เสียใจกับการสูญเสียมากแค่ไหน เพราะที่นี่ฉันก็สูญเสียไปมากเหลือเกิน"

พรึ่บ~

ไม่รู้ว่าฉันวนเข้ามาเรื่องนี้ได้ยังไง แต่ฉันคิดว่ามันคือสิ่งที่ฉันต้องพบเจอและจดจำเหมือนกับที่แม่ฉันจำ

ขอบตาฉันร้อนผ่าวพลางยกขาขึ้นมากอดเข่าไว้

"ฉันสูญเสียพ่อ สูญเสียทรัพย์สิน สูญเสียครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ สูญเสียเพื่อน สูญเสียคนรอบข้าง สูญเสียลูก สูญเสีย...คนรัก"

"ฉันยังอยู่นี่ไง"

ฟลุ่บ~

วายุสวมกอดฉันจากทางด้านหลัง เขาแนบหน้าลงกับศีรษะฉัน

"ฉันยังอยู่..."

"แต่สักวันฉันก็ต้องเสียนาย"

"ไม่มีวัน..."

"อย่าพูดว่าไม่มี!"

"..."

"สักวันนายต้องมีครอบครัวที่เหมาะสม นายต้องมีคู่ครองที่คู่ควรกับนาย นายต้องมีผู้หญิงที่แม่นายครอบครัวนายรัก ซึ่งมันไม่ใช่ฉัน"

"..."

"นายเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย"

"..."

"ว่าเรากลับมาเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้ว อึก"

*Paradise Pub

หลังจากนั้นวายุก็ปล่อยให้ฉันกลับมา เขาเป็นคนมาส่งฉันเอง เขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรมากขึ้นในสิ่งที่ฉันพูด

"เศร้าจังเลยเพื่อนฉัน"

ข้าวหอมเรียกสติที่เหม่อลอยของฉันกลับมา ฉันกระพริบตาพลางมองเธอแล้วยิ้ม

"ยิ้มแบบนี้ไม่เวิร์คเลย"

ลูกโซ่ส่ายหัว

"ฉันไม่เป็นไร"

"ปากบอกไม่ แต่ใจช้ำหนักไปแล้ว"

ยาหยีบีบบ่าฉันเบาๆ ฉันหลุบตาลงมองมือตัวเอง

"แค่ทนกับช่วงเวลานี้ได้ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป"

ฉันพูดและได้ยินเสียงถอนหายใจจากเพื่อนๆทั้งสามคนตามมา

วายุไม่ได้มายุ่งกับฉันอีกเลย นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้ว ซึ่งมันก็น่าจะดีแล้วฉันจะได้ลืมเขาได้

แต่ฉันคิดถึงเขา...

ฉันมันบ้าบอเอง ผลักไสเขาเอง แต่ใจก็โหยหาเขาเองเช่นกัน

ฉันแยกตัวออกมาจากเพื่อนหลังจากนั้น ฉันกำลังคุยโทรศัพท์กับแม่อยู่ที่ห้องแต่งตัว

"ฟ้าคิดถึงแม่จังเลยค่ะ"

เราไม่ได้ติดต่อกันมาสักพักแล้วล่ะ

(คิดถึงแม่แต่ไม่โทรหาแม่เลย ดูสิแม่ต้องโทรหาลูกเอง)

"ขอโทษค่ะแม่ พอดี...มันยุ่งๆนิดหน่อยค่ะ"

(จ้า แม่เข้าใจ)

"แม่คะ อีกไม่นานฟ้าจะกลับไปอยุ่กับแม่นะคะ"

(ลูกเคยบอกแม่ว่าลูกอยากอยู่ที่นั่น...ปลายฟ้าของแม่ มีอะไรรึเปล่าลูก)

"แม่คะ"

(คะ?)

"แม่จะไม่กลับมาที่นี่แล้วใช่มั้ยคะ"

(ทำไมลูกถึงถามแบบนั้นล่ะ)

"แม่เคยบอก..."

(ใช่จ่ะ แม่เคยบอกแบบนั้น...แต่ตอนนี้แม่ไม่คิดแบบนั้นแล้ว สักวันแม่ก็ต้องกลับไป)

"..."

(แม่ไม่เคยลืมความสูญเสียที่เกิดขึ้น และแม่ก็ไม่เคยลืม...ความสุขที่เกิดขึ้นที่นั่นเหมือนกัน)

"..."

(ที่แม่ไม่อยากไป จริงๆแล้วแม่แค่กลัวว่าจะคิดถึงพ่อของลูกมากๆ ภาพความทรงจำต่างๆของเราจะทำให้แม่เจ็บช้ำอยู่แบบนั้น แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่ก็ลืมไป...)

"..."

(ลืมว่าความทรงจำเหล่านั้น ส่วนหนึ่งมันก็คือความสุขเราเหมือนกัน)

ฉันมองตัวเองในกระจก หูก็ฟังสิ่งที่แม่พูด

(อีกอย่าง แม่รู้แล้วล่ะ ไม่ว่าแม่จะอยู่ที่ไหน ต่อให้แม่อยู่ที่ขั้วโลกแม่ก็ยังจำเรื่องทั้งหมดที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้อยู่ดี)

"เรื่องบางเรื่อง...ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหนเราต้องยอมรับมันใช่มั้ยคะ"

(ฟ้า ถ้าเรารับความเจ็บปวดนั้นได้เราจะแข็งแกร่งขึ้น นั่นมันดีแล้ว)

"..."

(แต่ถ้าลูกอยากที่จะหนีจากมัน เชื่อมั้ยว่าเราหนีไม่พ้น ความเจ็บปวดนั่นจะตามเราไปทุกที่ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจและความทรงจำอยู่)

"..."

(แม่ไม่อยากให้ฟ้าเป็นเหมือนแม่...ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ลูกต้องเข้มแข็งและยอมรับมันให้ได้นะ)

ขอบตาฉันร้อนผ่าว ฉันยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองกลั้นก้อนสะอื้นไว้ ถ้าแม่อยู่ใกล้ๆในเวลานี้ฉันจะกอดท่านไว้แน่นๆ

(แม่ไม่รู้ว่าหนูคิดอะไรอยู่ แต่สิ่งหนึ่งที่แม่อยากให้คิด...ทุกครั้งเราจะรู้สึกว่าความสุขมันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ)

"..."

(อย่าจมอยู่กับความทุกข์นานๆ รีบลุกขึ้นมาแล้วกอดความสุขที่เข้ามาหาเราเอาไว้แน่นๆ จนกว่ามันจะกลายเป็นความทรงจำดีๆ เลือกจำแต่ช่วงเวลาดีๆ คิดซะว่าเป็นของขวัญจากพระเจ้า แล้วปล่อยให้ความเจ็บช้ำจางหายไปกับวันเวลา)

"..."

(เมื่อถึงคราวที่ความสุขผ่านไป...เราจะไม่เสียใจเลยที่เลือกกอดมันไว้)

"แม่คะ..."

*Paradise Pub

เคร้ง~

ฉันวางแก้วกระทบกับโต๊ะเสียงดัง จนลูกค้าที่เรียกฉันมานั่งดริ้งและกำลังโอบไหล่ฉันหันมามอง

ฉันค้อนขวับเขาก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น

"มองอะไร?"

เสียงของเขาที่ถามฉัน ทำให้ฉันหันไปกระแทกเสียงตอบเขา

"มองผู้ชาย"

"หือ?"

เขาครางในลำคอ พลางโน้มหน้ามากระซิบข้างหูฉัน

"นั่งกับฉัน..."

เขาพูดพร้อมกับจับปลายคางฉันแล้วดึงให้หันไปหาเขา

"ก็มองฉัน"

แต่เพราะเขายังไม่ได้ยืดตัวไป จังหวะที่เขาบังคับให้หน้าฉันหันไปหา ปลายจมูกโด่งๆนั่นถึงได้แตะกับผิวแก้มฉัน

"..."

ฉันถลึงตาใส่ แล้วเขาก็กระตุกยิ้มอย่างพอใจ

ให้ตาย ให้ตายเหอะ!