Mag-log inShare
บทที่ 1 รอวันที่พบกัน
Petsa ng paglalathala:
2026-02-08 17:58:2500.10 น.
"ทำอะไรกันอยู่?" เสียงของฉันที่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติพร้อมกับประตูรถที่ถูกดึงให้เปิดออกทำให้ชายหนุ่มกับหญิงสาวที่กำลังนัวเนียกันอยู่ในรถผละออกจากกันทันที "ลูกโซ่" เสียงทุ้มของแทนเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือบมามองแล้วก็เห็นว่าคนที่เข้ามาขัดจังหวะเขาก็คือฉัน ฉันกอดอกพิงรถพลางพยักหน้ากับแทนก่อนจะส่งสายตาไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถซึ่งตอนนี้เธอกำลังมองฉันอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ แต่ใครสนล่ะ? "โทษทีที่ขัดจังหวะ" ฉันพูดพลางจิกตามองผู้หญิงคนนั้น "หมดหน้าที่ของคนคั้นเวลาแล้วมั้ง..." ฉันพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรที่มาเห็นผู้หญิงคนนี้กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่กับแทน ก็นะ สถานะของฉันกับเขา'ไม่ชัดเจน' ก็แค่ไปไหนมาไหนด้วยกัน สนิทกันมาก รู้ทันกัน เวลาที่ฉันมาทำงานที่นี่ ถ้าแทนว่างเขาก็จะมาคอยดูฉันเหมือนกับเวลาที่ฉันมักจะตามไปดูเขาแข่งรถบ่อยๆ ความชอบของเราเหมือนกันก็เลยเข้ากันได้ดี แต่ถึงยังนั้นเราสองคนก็ไม่ได้ใช้คำว่า'แฟน'แทนสามารถมีคนอื่นได้ฉันก็มีได้เราสองคนเคารพในสิทธิของอีกคนฉันถึงไม่ได้อะไรเลยที่เห็นแทนกับผู้หญิงคนนี้ไงถ้าจะเรียกให้ถูกจริงๆเราน่าจะเป็นแค่'คู่ควง'กันซะมากกว่า แต่ในที่นี้แทนเหมือนให้ความสำคัญกับฉันมากกว่าคนอื่นเพราะถ้าฉันโผล่มาเมื่อไหร่ผู้หญิงคนอื่นก็จะต้องกระเด็นออกไปเขาเป็นแบบนั้นเสมอ ตอนนี้ก็เช่นกัน "แทนคะ..." "แล้วจะไลน์ไปหานะ" "แต่ว่า..." "ออกไปสิ คนที่ฉันรอมาแล้วไม่เห็นเหรอ" แทนพูดเสียงเข้มขึ้นผู้หญิงคนนั้นเงียบก่อนจะกระฟัดกระเฟียดเดินออกจากรถและไม่ลืมส่งสายตามาด่าฉันที่ยืนพิงรถอยู่ด้วยแต่ฉันก็ไม่สนใจแค่ก้าวเข้าไปนั่งในรถแล้วปิดประตู ปึ้ง~ "วันนี้ไม่เข้าไปตามฉันเลยนะ สนุกจนลืมกันเลยสิท่า" ฉันเหล่ตาพูดกับแทนเพราะทุกครั้งที่ฉันออกมาจากที่ทำงานช้าและแทนไม่ได้ตามมาเฝ้าเวลาเขามารับเขาก็มักจะเข้าไปตามฉันเป็นประจำแต่ที่พูดฉันก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอกก็แค่หยอกเขาแค่นั้น แทนมองฉันพลางยกยิ้มมุมปากนิด ๆก่อนจะสตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งออกไปทันที ส่วนฉันก็เอนหลังพิงเบาะพลางหันหน้ามองออกไปตามเส้นทางที่รถของแทนขับเคลื่อนไปเรื่อยๆ ไม่นานก็ถึงที่พักของฉัน ฉันอาศัยอยู่ที่คอนโดแห่งหนึ่งเป็นคอนโดระดับกลางไม่แพงระยับเหมือนคอนโดหรูของพวกไฮโซเพราะฉันก็แค่นักศึกษาที่ทำงานหารายได้เลี้ยงปากท้องต้วเองส่วนพ่อกับแม่ของฉันพวกท่านอยู่ไกล...ไกลจากวงจรชีวิตฉันมากอ่ะ มากจนฉันคิดว่าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดยังมีก็แค่เงินเข้าบัญชีที่บ่งบอกให้รู้ว่าพวกท่านยังไม่ลืมว่ามีฉันเป็นลูกอีกหนึ่งคน ก็นะ ฉันมันไม่ใช่ลูกรักก็เงี๊ย เกิดจากความผิดพลาด บางที...ชื่อของฉันอาจจะเป็นเพราะที่มานี้ก็ได้เป็นโซ่ล่ามขาให้พวกเขาต้องผูกมัดกันไง เหอะ!แต่ฉันก็เฉยๆแล้วอ่ะ ชินแล้ว... เช้าวันต่อมา... "ไอ้คุณ'ตะวัน'ครับ" ผมหันไปหาเจ้าของเสียงทุ้มที่เรียกชื่อผมพลางปาก้อนหินลงไปในสระน้ำด้านหลังของคณะ "อะไร?" ผมถามแต่สายตายังทอดมองไปที่น้ำในสระที่กระจายเป็นวงกว้างเมื่อก้อนหินที่ผมปาลงไปกระทบกับผิวน้ำและจมหายไปในที่สุด "สรุปอะไรยังไง ไอ้ไปป์บอกว่าแกทำเรื่องย้ายไปเรียนคณะเดียวกับมันจริงป่ะวะ?" 'เพิร์ธ'เพื่อนสนิทร่วมคณะของผมทิ้งตัวลงนั่งพลางถามผมทันที ผมไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าเท่านั้น "เห้ย ย้ายทำไมวะ" "ก็เปล่า..." จ๋อม~ ผมตอบส่งๆพลางปาก้อนหินที่อยู่บนโต๊ะตรงหน้าลงไปในน้ำอีก "แค่อยากย้าย" "ไม่เชื่อเว้ย มันต้องมีเหตุผลมากกว่านั้นดิวะ" เพิร์ธหน้ายุ่งพลางจ้องหน้าผม ผมเหล่ตามองมันก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฟลุ่บ~ "ช่างเหตุผลฉันเถอะน่า ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก" "แกมันก็เป็นซะแบบนี้ ชอบมีอะไรในใจตลอด" เพิร์ธบ่นอุบเมื่อรู้ว่าถึงมันเค้นยังไงมันก็ไม่ได้คำตอบจากผมหรอก เหตุผลที่ผมทำเรื่องย้ายคณะกลางคันแบบนี้น่ะเหรอ...เดี๋ยวก็รู้ "ฉันไม่ได้ลึกลับขนาดนั้น" "ไม่ลึกลับ แต่ตานี่ส่อแววร้ายกาจเลยนะครับ" "หัดมองเพื่อนในแง่ดีมั่งก็ได้นะไอ้เพิร์ธ" ผมผลักหัวมันไปทีนึง เกลียดจริงๆพวกรู้ทันเนี่ย "เห้ย แล้วแกจะไปไหนวะ?" ไอ้เพิร์ธพูดขึ้นอีกขณะที่ผมกำลังจะเดินออกไปจากตรงนี้แล้ว "เตรียมตัว" ผมตอบ "เตรียมตัว?" "เออ เตรียมตัวเรียนคณะใหม่ไง" พูดจบผมก็กระตุกยิ้มให้มันหนึ่งทีก่อนจะยกมือขึ้นโบกลามันสองสามทีจากนั้นก็เดินออกไปจากที่นี่ ผมอุตส่าห์ลงทุนตามสืบและย้ายคณะเพื่อเธอคนนี้เลยนะ แล้วเราจะได้พบกันแน่...ลูกโซ่
Pinakabagong kabanata
For Love แผนร้ายรัก ตอนพิเศษ
-ตะวัน- ปึ้ง~ ผมจอดรถหลังจากขับรถเข้ามาในรั้วบ้าน สายตาผมมองไปที่รถหรูคันหนึ่งที่จอดอยู่ภายในบ้านของผมเช่นกัน ซึ่งรถคันนี้ผมไม่เคยเห็น ไม่รู้ว่าเป็นของใคร สวบ~ ผมเดินเข้ามาในบ้าน วันนี้บ้านเงียบ ปกติแล้วเมื่อผมกลับมาถึงบ้าน ลูกกับเมียผมจะออกมารับถึงหน้าบ้าน แต่วันนี้กลับไม่มีใครโผล่มา... หรือว่าไม่อยู่? "พ่อขาาา" ผมหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆของลูกสาวตัวเอง ผมหันหลังกลับไปก็เห็นเด็กผู้หญิงอายุสามขวบกว่าๆวิ่งออกมาจากห้องนั่งเล่น เด็กน้อยหน้าตาน่ารักวิ่งเข้ามาหาผม พรึ่บ~ ผมก้มลงไปอุ้มลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนพลางหอมแก้มไปทั้งสองข้าง "หอมจริงๆ ลูกสาวใครครับ" "ลูกสาวพ่อค่ะ^^" เด็กผู้หญิงในอ้อมแขนผมพูดพลางยิ้มกว้างและจิ้มนิ้วชี้ลงมาบนอกผม ผมมองรอยยิ้มนั้น เหมือนแม่ไม่มีผิด ลูกสาวหน้าตาคล้ายผม แต่กลับมีรอยยิ้มเหมือนกับแม่ซึ่งทำให้ผมแพ้เสมอ "หอมพ่อยัง" ฟอด~ พอผมพูดไป ลูกสาวผมก็หอมแก้มผมซ้ายขวาบ้าง ผมยกยิ้มพลางถามขึ้น "แม่ไปไหนครับ วันนี้ไม่เห็นออกมารับเลย" "แม่อยู่กับลุงแทนค่ะ" "ลุงแทน?" ผมครางถามพลางขมวดคิ้ว ลุงแทนเหรอ... สวบ~ "ตะวัน" ผมหันไปม
For Love แผนร้ายรัก ตอนจบ
"ลูกโซ่" ฉันหันไปตามเสียงเรียกหาที่ดังมาจากด้านหลัง คนที่เรียกชื่อฉันก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก "ทำไมหลบมาอยู่นี่ ฉันหาตั้งนาน" ตะวันพูดพร้อมกับคว้ามือฉันไปจับไว้ ฉันหลุบตาลงมองมือของเราที่จับกันก่อนจะพูดขึ้น "ฉัน..." "ทำไม เป็นอะไร?" ตะวันขมวดคิ้วมองฉันอย่างสงสัย ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านของเขาวันนี้มีการจัดงานปาร์ตี้วันเกิดคุณลุงอาทิตย์พ่อของตะวัน และเพราะท่านเป็นนักธุรกิจก็เลยมีแขกผู้หลักผู้ใหญ่มาร่วมงานมากอยู่เหมือนกันพ่อของฉันก็มาที่นี่พร้อมกับแม่เลี้ยงและลูกแก้ว ฉันเองก็ถูกเชิญให้มาที่นี่เหมือนกันในฐานะคู่หมั้นของตะวันลูกชายคนโตของท่าน แต่ที่ฉันกำลังคิดจะขอตัวกลับเพราะฉันคิดว่าฉันไม่ควรจะมายืนอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ เห้อออ~ ฉันถอนหายใจออกมาเพราะก่อนหน้านี้ฉันแยกไปเข้าห้องน้ำและฉันบังเอิญได้ยินพวกลูกผู้ดีหลายคนที่รุ่นราวคราวเดียวกับฉันกำลังพูดถึงฉันและพูดถึงในทางเสื่อมเสีย ปกติฉันไม่เคยแคร์อยู่แล้วกับเรื่องพวกนี้แต่เพราะมีคำพูดหนึ่งที่พวกนั้นพูดกันมันทำให้ฉันสะอึก 'ไม่รู้พี่ตะวันไปหมั้นกับผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไงเนอะ ผ่านผู้ชายมาไม่รู้ตั้งกี่คนแล้วทำไมพี่เขาถึงได้ใฝ่ต่ำจัง'
For Love แผนร้ายรัก บทที่ 43/2 โลกของฉันที่เปลี่ยนไป
เขากัดฟันพูดกับฉันเหมือนหมดความอดทนหลุบตาลงมองสำรวจตัวฉันอีกครั้ง ปิดประตูรถใส่หน้าดังปึ้งก่อนจะเดินจ้ำมาขึ้นรถฝั่งคนขับแล้วก็สตาร์ทรถขับออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว บรื้นนน~ *คอนโด ฟลุ่บ~ "ดะ เดี๋ยว" ฉันร้องห้ามเมื่อตะวันดันร่างของฉันที่เข้ามาในห้องพอประตูปิดลงเขาก็ดันฉันเข้าหาฝาผนังข้างประตูก่อนจะตามมายืนประกบไว้ เขาใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างกดตัวฉันจนแผ่นหลังติดกำแพงแทบจะฝังเข้าไปในกำแพงได้อยู่แล้วแถมยังก้มลงมาจรดริมฝีปากกับต้นคอของฉันเลยด้วย "ฟังก่อนสิ..." ฉันใช้มือดันหน้าเขาออกมา ตะวันหลุบตาจ้องมองฉันอย่างคาดโทษ "ชอบยั่วนักไม่ใช่เหรอ ห้ามทำไม" แต่ตะวันกลับตอกกลับมาจนฉันสะอึก "แต่งตัวแบบนี้คราวหลังก็แก้ผ้าเลยสิ" เขามองการแต่งตัวของฉันอีกครั้งตั้งแต่ศีรษะจนปลายเท้า ฉันรู้ว่าเขาโกรธอยู่และฉันก็กำลังจะง้อเขาอยู่เหมือนกัน ฉันถึงได้ยิ้มออกมาจนตะวันชักสีหน้าตึงเข้าไปอีก "หึงเหรอ" ฉันถามเชิดหน้ามองอย่างท้าทาย ตะวันถอนหายใจแรงอย่างหงุดหงิด "จะยั่วประสาทฉันอีกนานมั้ย ลูกโซ่" "^^" ฉันกระตุกยิ้มพลางเลื่อนมือขึ้นไปคล้องคอเขาไว้เมื่อตะวันทำท่าจะผละออกไป ฉันแค่อยากให้เขา
For Love แผนร้ายรัก บทที่ 43/1 โลกของฉันที่เปลี่ยนไป
เฮฮฮฮ~ วู้ววว~ เอี้ยด~ ฉันเหยียบเบรกรถทันทีที่รถคันหรูที่ฉันขับเคลื่อนที่เข้าสู่เส้นชัยพลันสายตาก็มองรถอีกคันที่พุ่งเข้าสู่เส้นชัยนำหน้าฉันในระยะแค่เส้นยาแดงผาแปดมันแค่นิดเดียวเท่านั้น...แต่ก็นะไม่ได้อยากจะชนะอยู่แล้ว ปึ้ก~ ฉันมองร่างสูงผู้ชนะที่เปิดประตูและก้าวลงมาจากรถพร้อมกับพวกคนกลุ่มหนึ่งที่เริ่มเดินลงมาในสนาม บรรยากาศแบบนี้ฉันคุ้นเคยดีเพราะฉันเคยแข่งรถอยู่บ่อยๆถึงช่วงนี้ฉันจะไม่ค่อยได้มาเลยก็เถอะ ฉันเห็นพวกเขาแต่ด้านนอกไม่มีใครมองเห็นฉันเพราะรถคันนี้ติดฟิล์ม รถคันนี้ไม่ใช่ของฉันแต่เป็นรถของคนที่จะต้องลงแข่งขันกับเขาแต่เผอิญว่าฉันได้มาเป็นคนขับแทนด้วยการช่วยเหลือจากเพื่อนรักของเขานั่นเอง สายตาของฉันโฟกัสไปที่ผู้ชายคนเดียวเท่านั้น คนที่ยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนของเขาคนที่ทำหน้านิ่งๆไม่แสดงอารมณ์ของความดีใจที่ได้เป็นผู้ชนะออกมาเท่าไหร่...ตะวัน ฉันไม่รู้ว่าที่ตัดสินใจทำแบบนี้ถูกมั้ยแต่ฉันคิดว่ามันเป็นวิธีการง้อในแบบของฉัน ตอนแรกฉันกะว่าจะมาหาเขาพร้อมพี่ไปป์เพราะได้คุยกับพี่ไปป์ทางโทรศัพท์ก่อนหน้านี้แต่พอมาถึงฉันแอบเห็นผู้หญิงหลายคนเข้ามายุ่งกับเขา มันก็แค่ไม่พอใจนิดหน่อยที
For Love แผนร้ายรัก บทที่ 42/2 ลงสนามแข่ง
กึก~ ฉันชะงักแล้วเงยหน้ามองแทนที่จ้องฉันเขม็ง "ถ้าเธอรับสายมัน ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอกลับไปหามันแน่" หมะ หมายความว่าไงกัน! "ตะวัน..." ฉันหยุดชะงักขาเมื่อก้าวเข้ามาในห้องและรู้สึกว่าภายในห้องเงียบเกินไป เหมือนกับว่าเจ้าของห้องไม่ได้อยู่ที่นี่ สวบ~ ฉันก้าวเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้องพร้อมกับเรียกหาตะวันแต่ก็พบกับความว่างเปล่า ตืดดด~ ฉันเลยเลือกที่จะโทรหาเขาแต่กลับได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่อยู่บนเตียง สรุปแล้วก็คือเขาไม่ได้อยู่ที่ห้องและไม่ได้พกโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย ไปไหนของเขานะ? ฟลุ่บ~ ฉันนั้งลงบนเตียงข้างๆโทรศัพท์ของเขาพลันมือก็เลื่อนไปหยิบโทรศัพท์มากดดู บนภาพหน้าจอมีรูปของเราที่ถ่ายคู่กันปรากฏอยู่ ฉันจ้องมองภาพรอยยิ้มของเราผ่านหน้าจอนั้น... ก่อนที่ฉันจะได้กลับมาที่ห้องฉันไม่ได้รับสายตะวันเขาคงโกรธฉันมากแน่ๆ ดวงตาของฉันร้อนผ่าวพลันคิดไปถึงเรื่องที่โรงพยาบาล 'รีบตามไปง้อมันด้วยล่ะ' เมื่อฉันเอาแต่หลุบตาลงมองโทรศัพท์ที่มันดังแล้วก็หยุดไปเป็นแบบนี้เกือบสิบสาย ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนมองด้วยความหวั่นใจ 'อะไรนะ' ฉันร้องถามเขาอย่างประหลาดใจเงยหน้ามองแทนที่จู่ๆก็พูดขึ้นมา
For Love แผนร้ายรัก บทที่ 42/1 ลงสนามแข่ง
ฉันถามย้อนกลับไปอีกครั้งเมื่อปลายสายบอกอะไรบางอย่างกับฉัน ซึ่งมันน่าตกใจจนตะวันมองฉันอย่างตกใจด้วยเช่นกัน "แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ...ค่ะ ฉันจะไป" รับปากเสร็จสรรพฉันก็กดตัดสายแล้วลุกพรวดขึ้นทันที หมับ~ "โซ่ จะไปไหน" ฉันตกใจจนลืมไปว่ามีตะวันนั่งอยู่ข้างๆจนกระทั่งเขาคว้าขอมือฉันไว้ ฉันหันไปมองหน้าเขาด้วยใบหน้าถอดสี "ใคร เป็นอะไร?" เมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของฉันตะวันก็หน้าเจื่อนลง เขากระเถิบเข้ามาหาฉันพลางถามแล้วบีบมือเบาๆ "คือว่า..." ฉันจะบอกเขาดีมั้ยนะ แล้วถ้าบอกไปเขาจะยอมให้ฉันไปเหรอ... "เกิดอะไรขึ้น" "ฉัน...ต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" "ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นอะไร" แต่พอฉันพูดออกไปแบบนั้นตะวันก็รัวคำถามใส่ฉันมากขึ้น ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องน่าตกใจและเชาก็คงตกใจ "บอกฉันสิ..." ตะวันบีบมือฉันอีกครั้ง ฉันมองหน้าเขาก่อนจะถอนหายใจ ยังไงก็คงต้องพูดสินะ "คือ...แทน" "ใครนะ?" ตะวันเอียงคอถามเขาชักสีหน้าทันทีที่ได้ยินชื่อของแทน "ทะ แทน เขาขับรถชนเมื่อคืนตอนนี้อาการ..." "จะไปหามันเหรอ" ตะวันถามแทรกขึ้นมาจนฉันต้องกลืนคำพูดลงคอ ใช่ ฉันต้องไปหาเขา...ก่อนที่
For Love แผนร้ายรัก บทที่ 33/3 เธอทำมันพัง
เราสองคนยื้อกันอยู่ ฉันพยายามออกห่างจากเขาแต่เขาก็พยายามจะกักขังฉันไว้ กึก~ "เอ๊ะ!" ฉันส่งเสียงออกมาเมื่อตะวันดึงมือฉันออกจากลูกบิดประตูแล้วจับไหล่ของฉันพลิกตัวให้หันไปหาเขา เท่านั้นไม่พอเขายังดันไหล่ฉันให้เซถอยหลังไปพิงกับประตูแล้วเขาก็ตามเข้ามาประจันหน้าแล้วยกมือทั้งสองข้างเท้าประตูโดยคล่อม
Huling Na-update : 2026-03-31For Love แผนร้ายรัก บทที่ 32/1 เป็นครอบครัวเดียวกัน
-ตะวัน- *Paradise Pub 19.25 น. หมับ~ "เดี๋ยว" ลูกโซ่ชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูรถของผมออกไปพลางหันไปมองหน้าผมด้วยความตกใจที่จู่ๆก็คว้าแขนเธอไว้ "อะ อะไร" เธอมองหน้าผมแค่แว่บเดียวก่อนจะถามอึกอักออกมา ก่อนหน้านั้นที่มหาวิทยาลัยผมสอบเสร็จก่อนแต่ก็นั่งรอเธอจนเลิกเรียน เธอไม่รู้หรอกว่า
Huling Na-update : 2026-03-30For Love แผนร้ายรัก บทที่ 31/1 หนีอะไรมา?
10.35 น. Rrrr~ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งตื่นพลางงัวเงียมองหาต้นเสียงของโทรศัพท์ พรึ่บ~ "อืม น่ารำคาญ" เสียงบ่นงัวเงียอีกเสียงดังขึ้นใกล้ๆพร้อมกับแขนที่วางพาดอยู่บนตัวฉันและลำตัวช่วงบนที่เปลื่อยเปล่าตรงหน้าฉันมีการขยับเขยื้อน ฉันเงยหน้ามองคนที่นอนอยู่ข้าง ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว
Huling Na-update : 2026-03-29For Love แผนร้ายรัก บทที่ 29/1 มาเฝ้าไข้
จนตอนนี้ผมก็ยังนอนซมอยู่บนเตียงมาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าลูกโซ่กับไอ้แทนจะไปลั๊ลลามีความสุขกันมากแค่ไหนบ้าง แต่รอให้ผมหายก่อนแล้วกัน! "โถ่โว้ย!" ผมสบถอย่างหงุดหงิดตัวเองเพราะไม่หายสักที ผมไม่ใช่คนป่วยง่ายแต่ถ้าลองได้ป่วยแล้วผมมักจะเป็นหนัก อันนี้ผมรู้ตัวเองถึงได้หงุดหงิดอยู่แบบนี้ไง! ครืดดด~ คร
Huling Na-update : 2026-03-28
