บทที่ 24/1 เมียทั้งคน...ไม่หวงได้ไง

ฟลุ่บ~

"นี่"

"..."

"หลับยัง..."

"..."

"ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ"

"..."

รู้แล้วจะถามเพื่อ?

ฉันคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวสักนิดเดียวยังคงแสร้งนอนนิ่งเหมือนคนที่หลับไหลไปแล้วทั้งๆที่จริงๆแล้วฉันก็ยังไม่หลับนั่นแหละ

"ลูกโซ่"

เสียงเรียกชื่อฉันแผ่วเบาดังมาจากด้านหลังของฉันพร้อมกับแรงกระชับของวงแขนกว้างที่วางพาดตัวฉันจากทางด้านหลังนอกผ้าห่มที่ตอนนี้เขากำลังกระชับมันให้แน่นขึ้นเพื่อดึงให้ตัวของฉันขยับเข้าไปใกล้ตัวของเขามากขึ้น

"พูดสักคำเถอะ"

เสียงของเขาก็ยังคงดังอยู่ใกล้ๆ เขาเหมือนจะพยายามให้ฉันเอ่ยปากพูดกับเขาเพราะหลังจากที่เรา...ไม่สิเขานั่นแหละที่ขืนใจฉันเป็นครั้งที่สอง ฉันก็พลิกตัวนอนหันหลังให้เขาและเงียบมาตลอดเกือบๆชั่วโมงได้แล้วมั้ง

"หรือ...ครางจนไม่มีเสียงพูดแล้ว"

พอเห็นว่าพูดดีๆกับฉันไม่ได้ผลเขาก็เปลี่ยนมาพูดจาบ้าๆบอๆใส่กันซะอย่างนั้น

เหอะ คนอย่างตะวันน่ะไม่เคยทนพูดดีๆกับฉันได้นานหรอก คนบ้าอะไรความอดทนโครตต่ำ!

"..."

ฉันกัดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงด่าเขาออกมา ฉันไม่อยากคุยกับเขา ไม่อยากพูดกับเขาแล้ว

เห้อ~

ฉันได้ยินเสียงเขาถอนหายใจฟึดฟัดอย่างไม่ชอบใจพลางขยับตัวเข้ามาใกล้แผ่นหลังของฉันอีกจนฉันรู้สึกว่าตอนนี้อกเปลือยเปล่าของเขากำลังสัมผัสกับแผ่นหลังของฉันแล้วด้วย

ให้ตาย!แค่นี้ยังไม่พอใจจะเอาอะไรกับฉันอีก

พรึ่บ~

ฉันเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆเขาก็ยกมือที่กอดรัดฉันไว้นอกผ้าห่มขึ้นฉันนึกว่าเขาจะปล่อยฉันแต่ที่ไหนได้ละ เขากลับตวัดแขนข้างนั้นเข้ามาในผ้าห่มแล้วรวบรัดกอดฉันจากทางด้านในแทนนี่สิ

หมับ~

หนำซ้ำเขายังจงใจใช้มือข้างนั้นตะปบไปที่ปมผ้าขนหนูที่เขาเองนั่นแหละเป็นคนเอามันมาผูกให้ฉันตอนที่ฉันนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ไว้ด้วย

พรึ่บ~

แล้วในที่สุดฉันก็ตัดสินใจลุกพรวดขึ้นเมื่อเขากำลังจะกระตุกปมผ้าขนหนูของฉัน ฉันนั่งหันหลังให้เขาพลางกำปมมันไว้แน่น

"ลุกทำไมล่ะ ทำไมไม่นิ่งต่อ"

เสียงเชิงยียวนของเขาก็ยังคงดังต่อเนื่องฉันถอนหายใจฟึดฟัดก่อนจะขยับตัวเพื่อที่จะลงมาจากเตียงของเขา

แต่ทว่า

หมับ~

ฟลุ่บ~

เขากลับใช้มือคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ก่อนจะลดแขนข้างหนึ่งลงมารวบเอวฉันแล้วดึงเข้าหาตัวเขาที่ลึกขึ้นนั่งตาม

"ฉันจะกลับ"

ฉันพูดเน้นๆชัดๆเป็นสามคำแรกที่ฉันเอ่ยปากพูดหลังจากผ่านมาเป็นชั่วโมง

"ดูนาฬิกาบ้าง ดึกแล้ว"

เสียงของตะวันดังอยู่ข้างหูแต่ฉันไม่สนใจ ก็แค่เวลามันดึก ปกติฉันเป็นพวกกลับบ้านไวที่ไหนทำงานกว่าจะกลับบ้านก็เกินเที่ยงคืนแทบทุกวัน

"แล้วไง?"

ฉันถอนหายใจพลางพูดขึ้นอีก มือของฉันน่ะไม่ได้แกะมือที่กอดเอวออกหรอกแต่ใช้กำปมผ้าขนหนูแทน ก็รู้ไงว่าต่อให้แกะหรือดิ้นยังไงก็เหนื่อยเปล่าทางที่ดีปกป้องตัวเองให้ถึงที่สุดน่าจะดีกว่า ถึงมันจะยากก็เถอะ--

"นอนเหอะ ฉันเหนื่อย"

เขาพูดเสียงอ่อยเหมือนเหนื่อยมากกก

"เหนื่อยก็เรื่องของนาย..."

"ก็ใช่สิ ฉันทำอยู่คนเดียว ออกแรงอยู่คนเดียว เธอก็แค่นอนเฉยๆจะไปเหนื่อยอะไร"

"ฉันจะกลับ!"

ฉันเริ่มขึ้นเสียงอย่างไม่ชอบใจแล้วก็ไม่เข้าใจด้วย ไม่รู้ว่าเขาจะย้ำจะเน้นอะไรนักหนากับไอ้เรื่องแบบนั้นคิดว่าฉันไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง ถึงฉันจะไม่แสดงออกแต่ในใจฉันก็เจ็บเป็นนะ

"ไม่ให้กลับ"

"เห้ย นายพูดไม่รู้เรื่องวะ"

ฉันหันไปต่อว่าเขา จริงๆไม่ได้อยากจะมานั่งทะเลาะกับเขาหรอกนะแต่สถานการณ์มันพาไป

"พูดจาให้มันเพราะๆหน่อยไม่ได้?"

"ไม่จำเป็น"

ฉันสะบัดหน้าหนีเมื่อเขาเอียงคอมาจ้องหน้ากัน

"ไม่อยากเห็นหน้าด้วย"

"จริงเหรอ"

แต่ตะวันก็เหมือนจงใจแกล้งกันเพราะเขาดันเอียงคอมาหาฉันพอฉันหันหน้าหนีเขาก็เอียงคอตามมาอีก เล่นอะไรของเขาเนี่ย--'

"นี่นาย เมื่อไหร่จะ อ๊ะ!"

ฟลุ่บ~

ฉันร้องออกมาพลางกลืนคำพูดลงคอเมื่อตะวันใช้แรงกดฉันให้นอนลงอีกครั้งโดยไม่ฟังคำพูดของฉันเลย

"นอน"

เขากดเสียงต่ำพลางคล่อมฉันไว้ครึ่งตัวอีกฉันจ้องหน้าเขาแค่แว่บเดียวก็ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเอง

"จะนอนดีๆมั้ย?"

เขาเลิ่กคิ้วถาม สายตาของเขากำลังบ่งบอกว่าถ้าฉันไม่ยอมนอนอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

"จึ๊ เออ นอน นอนก็ได้"

พรึ่บ~

ฉันส่งเสียงไม่พอใจก่อนจะตะคอกกลับไปแล้วพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขาเหมือนเดิม ตะวันส่งเสียงหัวเราะในลำคอก่อนจะเอนตัวลงนอนตามฉันแต่ก่อนที่เขาจะนอนเขาก็ยังไม่วายก้มลงมาขโมยหอมแก้มฉันไปฟอดใหญ่แล้วตวัดเรียวแขนโอบรัดฉันจากทางด้านหลังเหมือนเดิมด้วย

"นี่ ฉันอึดอัด"

ฉันพูดบอกเขาเพราะว่าเขารัดตัวฉันแน่นเกินไปจริงจนฉันหายใจไม่ทั่วท้องเลย

"อืม"

ตะวันส่งเสียงในลำคอแล้วคลายอ้อมกอดออกจากฉันแต่ก็เพียงนิดเดียวเท่านั้น

"ตะวัน..."

"ถามไรหน่อย"