หน้าหลัก / โรแมนติก / For Love แผนร้ายรัก / บทที่ 23/3 ย้ำจนกว่าเธอจะจำ

แชร์

บทที่ 23/3 ย้ำจนกว่าเธอจะจำ

ผู้เขียน: Peachy
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-10 16:36:23

"โซ่..."

เมื่อเห็นว่าฉันไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆทั้งสิ้นเขาก็จับหน้าฉันให้หันไปหาเขาแภมยังเรียกชื่อฉันสั้นๆเหมือนคนสนิทด้วย แต่พอเห็นว่าฉันน้ำตาไหลเขาก็ชะงักไปก่อนจะใช่นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาบนใบหน้าฉันเบาๆ

"อย่ามายุ่ง"

ฉันสะบัดหน้าหนีเขาอีก ตะวันก็จะจับหน้าฉันให้หันกลับไปอีกแต่พอเห็นว่าฉันขัดขืนเขาก็เลยเปลี่ยนจากฝ่ามือกลายเป็นเอี้ยวใบหน้ามาหาแทนจนฉันตกใจ

"นี่..."

"อย่าร้องดิ"

เขาพูดพลางไล่ต้อนใบหน้าฉันด้วยใบหน้าของเขา

"ก็ปล่อยฉันกลับได้แล้ว"

"เดี๋ยวปล่อย"

"เมื่อไหร่?"

"เธอก็ยอมดิ"

"อะไรนะ"

ฉันขมวดคิ้วอย่างสงสัย อะไรคือให้ฉันยอม?

"ถ้าเธอไม่ยอม...แล้วฉันจะปล่อยยังไง"

"ดะ เดี๋ยว นี่นายหมายถึงอะไร"

"จะให้พูดตรงๆใช่มั้ย..."

เขายิ้มบางๆก่อนจะเคลื่อนหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูฉันเบาๆ แต่ถึงน้ำเสียงของเขาจะเบาฉันกลับได้ยินมันชัดและไอ้คำบ้าๆนั่นมันก็ทำให้ฉันเบิกตากว้างจนแทบถลนออกนอกเบ้า

ปึ้ก~

"อะ ไอ้บ้า โรคจิต ลามก!"

ฉันเผลอด่าแล้วก็ทุบเขาไปอย่างแรงเมื่อได้ยินคำที่เขากระซิบบอก เขาบอกฉันว่า...

"เอ้า ก็เธอถาม ฉันก็บอก"

เขาทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เขาบอกกับฉัน แต่ฉันนี่สิ><

"แล้วฉันก็ขอ..."

"พะ พอ ไม่ต้องย้ำ"

แปะ~

ฉันยกมือขึ้นปิดปากเขาแต่ลงน้ำหนักมากไปหน่อยมันก็เลยกลายเป็นว่าฉันตบปากเขาเข้าให้ ไม่ได้ตั้งใจหรอกแต่มัน...

"แล้ว...ให้มั้ย"

แต่เขาก็ยังไม่เลิกตื้อ เขาจับมือฉันออกจากปากแถมก้มลงมาถามต่ออีก

ให้ตาย!นี่เขาจะคะยั้นคะยออะไรนักหนาเนี่ย

"ไม่!"

ปึ้ก~

ฉันตอบออกไปเสียงดังพลางทุบเขาอย่างแรง ตอนนี้ความกลัวฉันหายไปหมดแล้วเหลือแต่ความอายและความหมั่นไส้เขาล้วนๆ

"ซี้ด เธอนี่แม่งซาดิสต์"

เขาซี้ดปากเพราะเจ็บที่โดนฉันทุบไปอย่างจังแถมยังด่าฉันว่าซาดิสต์ด้วย

"เออ ฉันไม่น่า..."

แล้วฉันก็โดนเขาจูบปิดปากอีก ไม่สิ ต้องเรียกว่าปากแตะปากสินะ --'

พรึ่บ~

ฟลุ่บ~

"วะ ว้าย อะไรเนี่ย!"

ฉันร้องอุทานออกมาเมื่ออยู่ดีๆเขาก็รวบตัวฉันพลางดึงขึ้นแล้วพลิกตัวให้ฉันกลายมาเป็นว่าเขานอนอยู่ด้านล่างแล้วเปลี่ยนให้ฉันเป็นคนคล่อมเขาไว้แทนแถมยังดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่นด้วย

"หึ"

แล้วเขาก็กระตุกยิ้มให้ฉันที่เริ่มหน้าร้อนผ่าวอีกครั้งพลางดิ้นออกจากอ้อมกอดเขา

"เห้ย ตะวัน ปล่อยได้แล้วฉันจะกลับ"

ฉันดิ้น แต่พอมาอยู่บนตัวเขาแบบนี้มันกลับทำให้เขารัดตัวฉันได้แน่นขึ้นอีก

"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกันอีก พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง"

"เธอไม่ให้ฉันยุ่งแต่เธอให้คนอื่นยุ่ง?"

ตะวันพูดพลางทำหน้าตึงขึ้น

"ผู้ชายคนอื่นยังยุ่งได้ ฉันก็ต้องยุ่งได้"

ยิ่งเขาพูดเขาก็ยิ่งกอดรัดฉันแน่นขึ้นอีก

"อย่าลืม...ว่าเราเป็นอะไรกัน"

ประโยคนี้เขาจ้องฉันด้วยสายตาจริงจังมาก มากซะจนฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

"..."

แต่เขาจะเอาเรื่องแบบนั้นมาอ้างเป็นเหตุผลได้ยังไงในเมื่อมันจบไปแล้วและเราก็ไม่ได้ตั้งใจกันทั้งคู่แล้วเขาจะเอาอะไรอีก

"มันไม่ใช่มั้งตะวัน เคยบอกไปแล้วว่า..."

"ไม่สนหรอก"

เขาพูดแทรกขึ้นมาเสียงแข็งก่อนที่ฉันจะพูดจบด้วยซ้ำ ฉันได้แต่เม้มปากแน่นแล้วมองหน้าเขา

"สนแค่ว่า เธอ...เป็นของฉัน"

"อ๊ะ..."

ฟลุ่บ~

ฉันสะดุ้งเมื่ออยู่ดีๆเขาก็เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกก็ไม่รู้ พอพูดจบเขาก็ตวัดตัวเองขึ้นมาอีกครั้งแล้วเหวี่ยงให้ฉันกลับลงไปนอนใต้ร่างเขาเหมือนเดิม

พรึ่บ~

"มะ ไม่ อุ๊บ!"

ตะวันจ้องตาฉันที่เบิกตากว้างอีกครั้งก่อนจะดึงขาข้างหนึ่งของฉันให้ตั้งชันขึ้นขนาบกับลำตัวของเขาที่คล่อมฉันอยู่พร้อมกับแทรกตัวเข้ามาอยู่ที่หว่างขาฉันอย่างรวดเร็ว ฉันตกใจมากรีบยกฝ่ามือขึ้นทุบเขาแต่เขาก็ดูจะไม่สะทกสะท้านอีกแล้วแถมยังก้มลงมาระดมจูบฉันอีกครั้ง จูบครั้งนี้ของเขาก็ยังร้อนแรงเหมือนเดิมเขากำลังไล่ต้อนฉันให้คล้อยตามเขาและถึงครั้งนี้ฉันจะทั้งทุบทั้งจิกทั้งข่วนเขาก็ไม่ยอมผละออกไปเลย

"อื้อ"

ฉันส่งเสียงประท้วงหนักขึ้นเมื่อเขาก็เริ่มหนักข้อขึ้นเหมือนกันเพราะเขากำลังปลดกระดุมเสื้อของฉันอยู่

"จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน"

ทันทีที่ผละริมฝีปากออกจากปากฉันเขาก็กระซิบพูดย้ำประโยคเดิมของเขาก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเริ่มลากไล้ไปตามต้นคอของฉันเรื่อยๆ

"ตะ ตะวัน ไม่เอา"

ฉันจิกผมเขาแล้วดึงให้ออกห่างจากลำคอของตัวเองแต่นอกจากเขาจะไม่ผละออกไปแล้วเขายังขบเม้มทำร่องรอยคิสมาร์กไว้ที่ต้นคอฉันอีกด้วย ให้ตายเหอะ!

"ยะ อย่าทำแบบนี้กับฉันอีก ฉันขอ..."

"อืม ฉันก็ขอ"

เขาพูดออกมาเสียงเบา ทุกครั้งที่เขาพูดลมหายใจของเขาก็เป่ารดอยู่ใกล้ๆ

"ตะ แต่ ฉันไม่ยอม"

"อืม ฉันก็ไม่ยอม"

"ฉัน..."

ฉันหยุดพูดทันทีเมื่อเขาละริมฝีปากจากต้นคอฉันแล้วกล้บมาจ้องหน้ากันอีกครั้ง ทำไมกันนะ เวลาเขาจ้องหน้าแบบนี้ฉันต้องเหมือนพูดอะไรไม่ออกด้วย

"ฉันไม่ยอมให้เธอไปยุ่งกับใคร แล้วใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเธอด้วย!"

"อะ อื้อ เดี๋ยวสิ ตะวัน อย่า..."

แล้วฉันก็ต้องร้องห้ามเขาอีกครั้งเมื่อเขาเปิดเสื้อที่ปลดกระดุมออกจนหมดแล้วก้มลงไปจูบบริเวณเนินอกของฉันแถมยังขบเม้มให้มันเป็นรอยอีกด้วย

"เจ็บ ทำไมต้องทำแบบนี้"

"เธอจะได้จำว่าเธอเป็นของฉัน"

ไม่พูดเปล่าเขาก็ยังคงทำรอยแบบเดิมในตำแหน่งใกล้ๆกับรอยที่แล้วด้วย

"แล้วฉันก็จะย้ำ ย้ำ ย้ำจนกว่าเธอจะจำ"

"อุ๊บ อื้อ"

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • For Love แผนร้ายรัก   บทที่ 25/3 มีหัวใจหรือเปล่า?

    *ICE SWEET กรุ๊งกริ๊ง~ เสียงกระดิ่งตรงหน้าประตูของร้านไอศกรีมแห่งหนึ่งดังขึ้นเมื่อฉันเปิดประตูของร้านเข้าไป ฉันหยุดยืนเยื้องกับประตูนิดหน่อยพลางกวาดสายตามองหาคนที่ฉันนัดไว้ นั่นไงล่ะ... ตึก~ เมื่อเห็นว่าคนที่ฉันนัดไว้นั่งอยู่ก่อนแล้วตรงตำแหน่งด้านในซึ่งร้านทั้งร้านเป็นกระจกใสทั้งหมดเธอคนนั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะติดกับผนังกระจกที่ด้านนอกมีบ่อน้ำพุเล็กๆอยู่ด้วย ฉันเดินเข้าไปหาเธอทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา กึก~ เมื่อเดินไปถึงโต๊ะฉันก็หยุดชะงักเพราะมีผู้ชายอีกคนเดินมาที่โต๊ะก่อนจะหยุดยืนมองหน้าฉันพร้อมกับหญิงสาววัยสิบแปดที่ก็เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองฉันเช่นกัน เธอมองฉันสลับกับผู้ชายคนนั้นก่อนจะยื่นมือไปกระตุกแขนผู้ชายที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอให้นั่งลงข้างๆ ฟลุ่บ~ ฉันมองสองคนนั้นแต่ไม่ได้พูดอะไรแค่ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้นวมฝั่งตรงข้ามสองคนนั้น "นี่...แฟนฉันเอง" พอเห็นว่าฉันมองเธอสลับกับผู้ชายคนนั้น ลูกแก้ว ใช่แล้วล่ะคนที่ฉันนัดมาคือลูกแก้ว เธอก็เอ่ยปากพูดแนะนำผู้ชายข้างๆให้ฉันรู้จัก "ชื่อ ริว" "สวัสดีครับ พี่ลูกโซ่" ผู้ชายที่ชื่อริวและเป็นแฟนของลูกแก้ว

  • For Love แผนร้ายรัก   บทที่ 25/2 มีหัวใจหรือเปล่า?

    แต่แล้วไงล่ะ อย่าลืมสิลูกโซ่แกจะไม่ยุ่งกับเขาอีกแล้วนะ แกอุตส่าห์หนีออกมาจากห้องเขาได้แล้ว ก็นั่นแหละฉันหนีออกมาเพราะพอเพื่อนของเขามาที่ห้องไม่นานผ้าก็ตามมาส่งฉันก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอาศัยจังหวะที่เขากำลังวุ่นวายชุลมุนทำอะไรสักอย่างกับกลุ่มเพื่อนของเขาหนีออกมาได้ ถึงแม้เขาจะบอกว่าให้ฉันอยู่รอก่อนแต่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องฟังนิ จริงมั้ย? 00.15 น. ฉันกำลังจะกลับแล้ว ตอนนี้ฉันหนีภูมิที่จ้องจะอาสาไปส่งฉันออกมาที่หลังผับและเดินตรงไปทางออกด้านหลังซึ่งมันต้องผ่านลานจอดรถของผับ ฉันก็เดินลัดไปเรื่อยๆจนกระทั่งมีแสงไฟจากรถคันหนึ่งติดขึ้นพร้อมกับเสียงสตาร์ทรถ บรื้นนน~ ฉันชะงักเพราะตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเลือกที่จะเดินต่อไป เอี๊ยด~ กึก~ ขาของฉันหยุดชะงักจนแทบหน้าทิ่มเพราะอยู่ดีๆรถคันนั้นก็ขับเคลื่อนมาจอดตัดหน้าฉันในระยะประชิดจนฉันต้องเบรกขาตัวโก่งฉันตวัดสายตามองผ่านกระจกเข้าไปในตัวรถทันที "ตะวัน!" ฉันพึมพำเมื่อเห็นหน้าเจ้าของรถคันนั้นจังๆ รถคันนี้ฉันไม่เคยเห็นก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเขา ฉันก้าวถอยหลังในจังหวะเดียวกับที่ตะวันเปิดประตูรถลงมา ปึ้ง~ เขากระแทกประตูปิดแล้วก้าวยาวๆม

  • For Love แผนร้ายรัก   บทที่ 25/1 มีหัวใจหรือเปล่า?

    *Paradise Pub ฟลุ่บ~ "มีไรอ่ะแก?" ฉันเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์พลางถามคำถามออกไปทันทีที่ข้าวหอมหันมาเจอหน้าฉัน คือเมื่อวานนี้เธอโทรหาฉันตั้งหลายสายแต่แบตหมดฉันก็เลยไม่รู้มารู้ก็ตอนที่เปิดเครื่องอีกครั้งแล้ว "พอดี...ยุ่งๆน่ะแบตหมดเมื่อไหร่ไม่รู้ โทษทีนะ" "อืมไม่เป็นไร ว่าแต่แกว่างยัง?" ข้าวหอมที่ตอนนี้อยู่ในชุดเกาะอกสีดำคลุมด้วยเสื้อกั๊กแขนกุดตัวสั้นสีขาวและกระโปรงหนังสีดำซึ่งเป็นชุดของบาร์เทนดี้ที่นี่วางแก้วเปล่าลงแล้วเงยหน้ามาถามฉัน "อ่าาา ก็ว่างอยู่นะ" "ที่ฉันโทรไปหาอ่ะ มีงานให้ทำ" ข้าวหอมบอกฉัน ฉันเลิ่กคิ้วพลางเท้าแขนกับเคาน์เตอร์บาร์ "งานไรอ่ะ?" "ก็ถ่ายแบบไงถ่ายกับฉัน วันนั้นเป็นวันหยุดแกพอดี" "..." ฉันเกาต้นคอตัวเองอย่างใช้ความคิด ไอ้ถ่ายแบบฉันก็เคยมาบ้างเพราะข้าวหอมเคยชวนไปถ่ายแล้วแต่ฉันก็ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่หรอก "อ้อ เงินดีด้วยนะแก" เมื่อเห็นว่าฉันกำลังตัดสินใจข้าวหอมก็รีบหาข้อมาโน้มเหนี่ยวจิตใจฉันทันที เธอเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บ้างแล้วกระพริบตาปริบเชิงอ้อนฉันด้วย "ถ่ายเหอะนะ ฉันอยากให้แกถ่ายด้วย นะๆๆ" "โอเค ก็ได้" "เย้

  • For Love แผนร้ายรัก   บทที่ 24/4 เมียทั้งคน...ไม่หวงได้ไง

    ครืด~ ตะวันดึงเก้าอี้ออกพลางกดไหล่ฉันที่ยืนมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะอยู่ให้นั่งลงก่อนที่เขาจะขยี้หัวฉันเล่นแล้วเดินไปนั่งลงอีกฝั่ง "ทำไมต้องเล่นหัว" ฉันบ่นอุบพลางใช้มือสางผมตัวเองอีกครั้งให้เข้าที่ ตะวันไม่ได้โต้ตอบฉันเขาแค่ยิ้มมุมปากเท่านั้น ยิ้มอะไรนักหนา ประสาท--' ฉันคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาหรอก หลายชั่วโมงผ่านไป... เราสองคนก็ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วหลังจากนั้นตะวันก็ดึงฉันให้มานั่งเล่นที่ชุดโซฟาหน้าทีวี เขาดูมีความสุขนะส่วนฉันก็ทำหน้ายุ่งคิ้วงี้แทบจะผูกโบว์ได้อยู่แล้วเพราะเขานะเอาแต่กดรีโมตเปลี่ยนช่องไปเปลี่ยนช่องมาพอฉันจะดูซีรี่ย์เขาก็กดย้ายช่องหนีไปดูอย่างอื่น พอฉันจะดูการ์ตูนเขาก็กดย้ายหนีอีก เป็นแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้วเนี่ย "เมื่อไหร่เขาจะมาส่งผ้า?" ฉันเท้าคางถามตะวันด้วยใบหน้าเซ็งตะวันเอียงคอมองฉัน "เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ" "แบบนี้ไม่ต้องตอบก็ได้" กวนประสาท ชิ-"- กริ่งงง~ พอฉันบ่นจบเสียงออดหน้าห้องเขาก็ดังขึ้นฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างต้องการถาม "นั่นไงมาแล้ว ไปรับมาสิ" ตะวันเหลือบตามองฉันและเหมือนรู้ว่าฉันจะถามอะไรเขาก็เลยพูดก่อนพลางพยักเ

  • For Love แผนร้ายรัก   บทที่ 24/3 เมียทั้งคน...ไม่หวงได้ไง

    ไม่รู้ทำไมใจฉันสั่นแปลกๆเมื่อเขาทำแบบนี้ ฉันไม่รู้ว่านี่มันเรียกว่าอะไรแต่สำหรับฉัน ฉันรับรู้ว่ามันอ่อนโยนและมันทำให้น้ำตาอีกหลายๆหยดของฉันไหลออกมาโดยที่ฉันไม่ได้สะอึกสะอื้นให้เขารับรู้ มันเป็นแค่น้ำตาที่ไหลออกมาเอง ไม่ได้ร้องไห้ แต่มันแค่... "คืนนี้...นอนกับฉันนะ" "..." "ลูกโซ่..." "อืม..." 08.25 น. พรึ่บ~ ฉันขยับตัวพลางค่อยๆลืมตาขึ้นมาจากนั้นก็ดันตัวเองลุกขึ้นพิงหัวเตียงพลางมองไปข้างๆก็พบว่าตอนนี้มันว่างเปล่า บนเตียงนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น "เอ๊ะ?" ฉันก้มลงมองตัวเองแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้ตัวฉันไม่ได้เปลือยเปล่าและมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายไว้เหมือนเมื่อคืนแต่ตอนนี้มันมีเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวใหญ่สีขาวกับกางเกงบอกเซอร์สีน้ำเงินเข้มมาอยู่บนตัวฉันแทน หรือว่า...เขาใส่มันให้ฉันงั้นเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แอด~ "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงเข้มๆที่ดังขึ้นทำให้ฉันตกใจนิดๆพลางหันไปมองทางต้นเสียงทันทีก็เห็นว่าตะวันยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเหมือนเขาจะเพิ่งเปิดเข้ามาเมื่อกี้นี้ แต่ดูเหมือนเขาจะตื่นนานแล้วเพราะตอนนี้เขาอยู่ในชุดลำลองเป็นเสื้อยืดแขนยาวสีเทา

  • For Love แผนร้ายรัก   บทที่ 24/2 เมียทั้งคน...ไม่หวงได้ไง

    เสียงของเขาพูดแทรกขึ้นมาตอนที่ฉันกำลังจะบอกเขาให้คลายอ้อมแขนออกอีกฉันชะงักคำพูดของตัวเองแล้วเงียบฟังเขา "เมื่อเย็น...เป็นไร" เขาถามถึงเหตุการณ์เมื่อเย็นเหรอ จริงๆฉันต้องถามเขามากกว่ามั้งว่าเขามาเจอฉันได้ยังไง "ไม่เกี่ยวกับนาย" ฉันตอบไปเพราะเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขาจริงๆ แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่คิดจะพูดเรื่องนี้กับใครและมันจะไม่มีการหมั้นบ้าบอนั่นเกิดขึ้นด้วย! "เกี่ยวสิ" แต่เขาก็ยังเถียงกลับมาพลางดึงผ้าห่มที่ล่นไปอยู่ช่วงเอวขึ้นมาห่มให้เราทั้งคู่ด้วย "ไม่เกี่ยว" "เกี่ยว" "ไม่..." "เมียฉันร้องไห้นะ จะไม่เกี่ยวกับฉันได้ไง" "...!" ฉันกลืนคำพูดที่จะเถียงเขาลงคออีกครั้ง ก็ดูคำที่เขาพูดออกมาสิ "บอกมาเหอะ" "นายไม่ต้องรู้หรอก แล้วอีกอย่างนะ ฉันก็ไม่..." "อย่าพูดว่าไม่ใช่เมียฉัน ไม่งั้นฉันจะย้ำอีกรอบให้ดู" เขาขู่เสียงเข้มจนฉันเผลอเม้มปากแน่น เขากล้าเปลี่ยนสรรพนามเรียกฉันแบบนี้ได้ยังไง ก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนเกินเลยไปถึงขั้นนั้นแล้วก็จริง แต่ว่า...เขาก็ไม่ได้รักฉันนะ ไม่สิ แค่ชอบยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ คำแบบนั้นเขาไม่ได้เอาไว้ใช้เรียกคู่รักกันเหรอ... "มีปัญหาอ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status