บทที่ 16

เกลมองไปยังเพื่อน ๆ ที่ส่งสายตาจับจ้องมาอย่างคาดหวัง

“ฉันเลือก จริง” เธอตัดสินใจเลือกจริง เพราะถ้าเลือก 'ท้า' เธอกลัวว่าคิรินจะท้าอะไรที่มันเลยเถิดไปมากกว่าเดิม เสียงหวานตอบเสียงแผ่ว แต่ใบหน้าเริ่มแดงก่ำคิรินยิ้มกว้างขึ้นทันที เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เกลเล็กน้อย จนทุกคนต้องเงียบฟัง

“คำถามของฉันง่ายมากเลย” คิรินพูดเสียงทุ้ม

คิรินจ้องตาเกลอย่างสื่อความหมาย ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ใกล้จนเกลรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก

“ตอนนี้ เธอชอบใครอยู่?”

บรรยากาศรอบวงเงียบสนิทลงทันที ทุกคนรู้ว่าคำถามนี้พุ่งเป้าไปที่เกลกับคิรินโดยตรง เกลหายใจติดขัด เธอพยายามจะเรียบเรียงคำพูด แต่สายตาที่จริงจังของคิรินทำให้เธอไม่กล้าโกหก

หน้าสวยหวานส่ายหน้าช้า ๆ “ฉัน” เกลอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน

“ตอนนี้ ฉันไม่มีใครที่ชอบอยู่หรอก”

ทุกคนในวงมองหน้ากันอย่างผิดหวังเล็กน้อยโดยเฉพาะพิชชี่ที่ถึงกับทำหน้าเหวอ เพราะเขาจิ้นคู่นี้มาก ๆ

คิรินฟังแล้วก็เงียบ เขารู้ว่ามันคงยากที่เกลตอบออกมาว่าชอบเขา เขาได้แต่หวังแต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ที่คู่แข่งของเขาคือศูนย์!

คิรินยิ้มออกมาเล็กน้อย

อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเขาอยากให้ยัยอ้วนตอบว่าอะไร มันถือว่าเขารู้ใจตัวเองใช่มั้ย

คิรินหยิบขวดเหล้าลงโทษที่เตรียมไว้ขึ้นมา แล้ววางมันลงบนโต๊ะ

“โอเค ตอบมาแล้วก็จบ” คิรินพูดเสียงนุ่มแววตาฉายเป็นประกาย “งั้นก็ถึงตาเธอหมุนขวดแล้ว”

บรรยากาศเริ่มครึกครื้นขึ้นอีกครั้ง พวกหนุ่ม ๆ เริ่มเมาและกวนประสาทกันหนักขึ้นเรื่อย ๆ ขวดหมุนไปรอบวงอีกครั้งอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงด่าทอ

และแล้ว ขวดก็หยุดหมุน ปลายขวดชี้มาที่ เกล เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ พวกคนหมุนจงใจเลือกเธอ

“อ้าว! ยัยตัวเล็กโดนอีกแล้ว!” เดย์ตะโกนอย่างชอบใจ คราวนี้เป็น ข้าวฟ่าง ที่เป็นคนถาม เธอจ้องหน้าเกลด้วยแววตาอยากรู้

“โอเค! จริงหรือท้าดีเกล”

เกลกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เธอรู้ว่าถ้าเลือก 'ท้า' พวกบ้าพวกนี้คงจะท้าอะไรที่ทำให้เธอขายหน้าแน่ ๆ

“ฉันเลือก จริง” เกลตอบอย่างจำใจ

ข้าวฟ่างยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาถามคำถามที่ทำให้เกลหน้าซีด

“ใครคือรักแรกของเธอ?”

คำถามนั้นทำให้เกลนิ่งไปทันที ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นแดงก่ำไม่แพ้ตอนที่ดื่มเหล้าเข้าไป เธอเผลอนึกถึงใบหน้าของใครบางคนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ธาม ชื่อของผู้ชายที่เคยทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวและเป็นรักแรกในวัยเด็กของเธอ แต่ตอนนี้เขาเป็นแฟนกับพี่สาวเธอแล้ว

แต่แล้วภาพของใครอีกคนมันกลับขึ้นมาแทนหน้ารุ่นพี่สมัยเด็กแทน

คิ้วสวยขมวดเป็นปมด้วยความไม่เข้าใจตัวเอง

บ้าไปแล้ว !!! ไม่ได้! เรื่องนี้ฉันไม่สามารถบอกใครได้!

เกลหลับตาลงอย่างชั่งใจ เธอรู้ดีว่าทุกคนกำลังจับจ้องและลุ้นคำตอบ

เกลส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “เกลขอ โดนบทลงโทษแทนดีกว่า”

คิรินที่นั่งดูอยู่ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาเห็นสีหน้ายุ่งเหยิงของคนตัวเล็ก 

เมษาไม่รอช้า เธอผสมเหล้าในแก้วที่แรงมาก แล้วยื่นให้เกลด้วยสีหน้าขำๆ

“โอเค ในเมื่อไม่ยอมเปิดใจ ก็ต้องโดนบทลงโทษที่หนักกว่าเดิม” เมษาบอก

เกลรับแก้วเหล้ามาไว้ในมือ เธอรู้ว่าถ้าดื่มแก้วนี้เข้าไป เธอน่าจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว

“ได้!!!” เกลตอบรับอย่างหนักแน่นเป็นครั้งที่สอง

เธอจ้องมองแก้วเหล้าที่มีเครื่องดื่มสีเข้ม ๆ ก่อนจะตัดสินใจยกมันขึ้นดื่มรวดเดียวโดยไม่ลังเล

ความแรงของเหล้าไหลลงไปในลำคอของเกลจนเธอรู้สึกร้อนไปทั้งตัว เกลไอโขลกอย่างรุนแรงจนน้ำตาไหลออกมาเพราะความแรงของมัน

มือหนายื่นแก้วน้ำส่งให้เพื่อนสมัยเด็ก เพราะเห็นร่างบางสำลักจนหน้าแดง แต่แววตาของเขาไม่ได้สนุกเหมือนตอนแรกแล้ว มันเต็มไปด้วยความเป็นห่วงรวมถึงเขารู้ว่ารักแรกของร่างบางคือใคร

เพราะความแรงของเหล้าทำให้เธอรู้ตัวว่าเธอน่าจะเมาไม่ไหวแล้ว

“เกลจะไปนอนแล้วนะ” เกลบอกเสียงอู้อี้ เธอพยายามลุกขึ้นยืนแต่ก็เซเล็กน้อย

“ให้ฉันไปส่งไหม” คิรินถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร ๆ” เกลรีบปฏิเสธ พยายามเดินโซซัดโซเซออกจากวงไปที่เต็นท์กลุ่มผู้หญิงทันที

คิรินมองร่างเกลที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ เขาไม่วางใจที่จะปล่อยให้เธอที่กำลังเมาไปไหนมาไหนคนเดียว

เกลเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกถึงอาการคลื่นไส้รุนแรง ความร้อนจากเหล้าตีขึ้นมาที่คอ ทำให้เธอต้องหยุดยืนพิงเสาไม้ใกล้ ๆ แล้วเอามือกุมท้องไว้

“อึก” เกลส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา คิรินที่เดินตามมาเห็นเข้าพอดี เขารีบเดินเข้ามาประคองเกลไว้ทันที

“เฮ้ย ไหวไหมแล้วทำเป็นเก่งนะยัยอ้วน” คิรินถามด้วยความตกใจปนเป็นห่วง

เขาไม่ได้พาเธอไปที่เต็นท์แต่เปลี่ยนทิศทางไปยังบริเวณที่มีเปลญวนสานด้วยเชือกผูกติดอยู่กับต้นไม้สองต้นใกล้ ๆ ซึ่งเป็นจุดที่ลมโกรกเย็นสบาย

“อย่าเพิ่งไปที่ห้อง ไปนั่งรับลมตรงนั้นก่อน” คิรินค่อย ๆ พยุงเกลไปที่เปลญวน เขาช่วยให้เธอนั่งลงอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างเธอด้วย

เปลญวนไกวไปมาเบา ๆ ตามแรงลมเย็น ๆ ของเขาใหญ่ กลิ่นหอมสะอาดของสบู่จากตัวคิรินช่วยให้เกลรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

คิรินนั่งอยู่กับเกลอย่างนั้น ปล่อยให้ความเงียบและความเย็นของอากาศยามค่ำคืนเข้ามาเยียวยาอาการเมาของเธอ เขาวางมือโอบไหล่ของเธอไว้หลวม ๆ ราวกับให้กำลังใจ

หลังจากเงียบกันไปนานพอสมควร เกลที่ซบศีรษะอยู่บนไหล่ของคิรินก็ค่อย ๆ พูดทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เบาและจริงจัง

“คิริน”

“หื้ม”

“ความรู้สึกชอบมันเป็นยังไงเหรอ?” เกลถามด้วยความสับสน คิรินขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะมองลงมาที่เกลด้วยความแปลกใจ

“ถ้าเราไม่ได้ใจเต้นกับเขา แต่รู้สึกสบายใจที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ มันคือการชอบมั้ย?” ดวงตาของคิรินมองสบตากับเกลที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างไม่แน่ใจ เขามองใบหน้าที่แดงก่ำของเธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย

คิรินเงียบ เขายังคงนิ่งงันอยู่ในความเงียบ ปล่อยให้เปลญวนไกวไปมาอยู่ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา เขามองใบหน้าอ่อนหวานของเกลที่แสดงออกถึงความสับสน พยายามประมวลผลคำถามนั้นในห้วงความคิดของตัวเอง ความรู้สึกชอบที่ไม่ต้องใจเต้น ความสบายใจที่อยากมีอยู่ข้างๆ นั่นมันไม่ใช่ความรู้สึกที่เขามีต่อเกลทั้งหมดหรอกหรือ?

คิรินมองหน้าด้านข้างของคนที่กำลังซบเขาอยู่ เขารู้สึกว่าเขาอยากปกป้อง อยากเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า แค่แกล้งเล็กน้อยๆ ให้เห็นสีหน้าหลากหลายของหญิงสาวมันก็ทำให้เขายิ้มง่าย

คิรินตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นจากคนข้าง ๆ เกลที่ยังคงเมาและอ่อนเพลีย คงจะผล็อยหลับไปแล้ว ใบหน้าหวานซบอยู่กับไหล่ของเขาอย่างสนิทใจ ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอสัมผัสผิวเขาอย่างแผ่วเบา

คิรินถอนหายใจออกมาอย่างห่วงปนเหนื่อยใจกับคนตัวเล็กที่รู้ว่าคอไม่แข็งแต่ทำเป็นเก่ง

เขาค่อยๆ ช้อนตัวเกลขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะเดินไปยังเต็นท์ของกลุ่มผู้หญิง เขาเปิดประตูเต็นท์เข้าไปอย่างเงียบ ๆ เพราะไม่อยากรบกวนเพื่อน ๆ ที่คงจะยังไม่หลับ

คิรินค่อยๆ วางร่างเล็กของหญิงสาวลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล จัดผ้าห่มให้เธอเรียบร้อย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ มองหน้าหวานที่หลับตาพริ้มอยู่

ใบหน้าของเกลในยามหลับใหลนั้นดูอ่อนโยนและน่ารักน่าทะนุถนอม ไม่ยามตื่นที่ชอบกวนเขาไม่หยุด คิรินยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างแผ่วเบา เขาไล้นิ้วโป้งไปตามกรอบหน้าของเธอช้า ๆ

ก่อนที่ความรู้สึกจะพาไปมากกว่านี้ คิรินก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาอยากทำมาตลอด

เขาก้มหน้าลงไป ประทับริมฝีปากลงไปบนหน้าผากเนียนของเกลอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเลื่อนลงมาที่แก้มเบาๆ และจบลงด้วยการลักหลับยัยตัวเล็กของเขาด้วยการจูบที่มุมปากอย่างรวดเร็วราวกับกลัวใครจะมาเห็น

เป็นจูบที่อ่อนโยนและนุ่มนวลเท่าที่เขาจะทำได้ คิรินถอนริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจ

“คินไม่รู้หรอกเกล เพราะคินชอบแค่คนเดียวมาตลอด ฝันดีนะ ยัยอ้วน” คิรินกระซิบเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากเต็นท์ไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้เกลนอนหลับฝันหวานโดยไม่รู้ตัวว่าถูกเพื่อนสนิทขโมยจูบแรกไปแล้ว