บทที่ 15

“หัวเราะอะไรหนักหนา ยัยอ้วน!” คิรินแกล้งทำเสียงดุ เกลรีบหยุดหัวเราะ แล้วทำท่าจะถอยหนี แต่ไม่ทันแล้ว คิรินคว้าเข้าที่เอวบางของเธออย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มร่างเล็กของเธอขึ้นด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว ทำให้เกลต้องรีบใช้มือโอบรอบคอเขาไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ

“เฮ้ย! ทำอะไรของนาย!” เกลตกใจ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นทันทีที่ถูกอุ้มลอยขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงแบบฉับพลัน

คิรินชั่งน้ำหนักของเกลอย่างสบาย ๆ ในวงแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เกลใจเต้นไม่เป็นส่ำ

“ก็ไม่อ้วนเท่าไหร่นะ” คิรินยิ้มกวน ๆ “ตัวแค่นี้” เกลพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนที่เปียกน้ำของเขา

“ปล่อยนะไอ้บ้า! เกลใส่ชุดถ่ายรูปอยู่นะ!”

“ไม่ปล่อย!” คิรินทำเสียงดื้อ ก่อนที่เขาจะพาเกลเดินไปที่ขอบสระว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว

“กรี๊ดดดด!” เกลร้องเสียงหลงเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร

คิรินกระโดดลงน้ำต่อทันที โดยที่ยังอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน ร่างของทั้งคู่ตกลงไปในน้ำพร้อมกัน ทำให้เกิดเสียงดัง ตูม! ตามมาเป็นครั้งที่สาม น้ำกระเซ็นไปทั่วบริเวณจนเพื่อน ๆ ที่เหลือหัวเราะลั่น ส่วนเกลเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำ เธอก็รีบพ่นน้ำออกจากปาก แล้วตีไหล่ของคิรินอย่างแรงด้วยความโมโหที่ปนความเขินอาย

“คินบ้า! เปียกหมดแล้ว!”

คิรินหัวเราะอย่างมีความสุข เขาไม่ได้ปล่อยเธอลง แต่ยังคงโอบเอวเธอไว้แน่นในอ้อมแขนที่เย็นเฉียบ ขณะที่สายตาของเขามองใบหน้าเปียกปอนที่กำลังโมโหของเธอ

เพราะคิรินใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปิดกระดุมออกเล็กน้อย เมื่อถูกน้ำ เสื้อเชิ้ตของเขาก็แนบติดไปกับร่างกาย จนมันบางเฉียบจนเหมือนไม่ได้ใส่เสื้อ เผยให้เห็นหน้าอกและกล้ามเนื้อที่ได้รูปสวย

เกลพยายามจะทรงตัวในน้ำ แต่เธอว่ายน้ำไม่เป็น และคิรินก็รู้เรื่องนี้ดี เกลตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความตกใจและอากาศที่เย็น เธออยากร้องไห้ เธอรีบคว้าคอของคนที่อุ้มเธออยู่ไว้แน่นทันทีอย่างไม่รู้ตัว แล้วซบหน้าเข้ากับไหล่เขาเพื่อหลีกหนีสายตาเพื่อน ๆ ที่มองมา

คิรินรู้สึกได้ทันทีว่าร่างบางกำลังตัวแข็งทื่อ และใบหูของเขาก็เริ่มแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะหน้าอกนุ่มนิ่มของคนในอ้อมกอดมันเบียดเข้ากับเขาเต็ม ๆ

“ห้ามปล่อยนะ ไอ้บ้า! ฮือออ!” เกลกระซิบเสียงสั่นด้วยความกลัว

“ฉันเคยปล่อยเธอที่ไหน” คิรินหัวเราะแผ่วเบาแล้วกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก

เกลเงยหน้าขึ้นมามองเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำเสียเองทั้งจากความหนาวและความเขินอาย ทั้งคู่จ้องตากันอยู่แบบนั้นท่ามกลางความวุ่นวายของเพื่อน ๆ

“จะพลอดรักก็ไปทำในห้องไปเว้ย!” เสียงพิชชี่ตะโกนดังลั่น ทำให้เกลรู้สึกตัวทันที เธอรีบดันตัวคิรินออกเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ก็ยังไม่กล้าปล่อยมือจากคอเขา เพราะยังกลัวจมน้ำอยู่ดี

“เห็นไหม! เพื่อนด่าแล้ว!” เกลบ่นพึมพำ คิรินหัวเราะด้วยความเอ็นดู เขาลอยตัวพยุงเธอไว้ได้อย่างสบาย ๆ

“ไม่เห็นเป็นไรเลย” คิรินพูดอย่างไม่ยี่หระ

หลังจากเล่นน้ำกันเกือบสองชั่วโมงจนแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า อุณหภูมิของน้ำก็เริ่มลดลง ทุกคนจึงตัดสินใจขึ้นจากสระ

“หกโมงแล้ว! ไปอาบน้ำกันเถอะทุกคน!” เมษาที่ตัวเปียกโชกพูดขึ้น

เกลที่อยู่ในสภาพชุดว่ายน้ำเปียกน้ำแนบเนื้อ รีบกระโดดขึ้นจากสระอย่างรวดเร็ว เธอพยายามเดินเลี่ยงคิรินไปอย่างรวดเร็ว เพราะยังเขินไม่หายกับเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่คิรินกลับคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมศีรษะให้เธอจากด้านหลัง

“ไปอาบน้ำดี ๆ นะยัยอ้วน” คิรินกระซิบที่ข้างหู “ชุดเปียกแบบนี้ เดินผ่านไปมามันอันตรายนะ”

“อันตรายอะไรของคิน!” เกลดุเสียงอู้อี้เพราะผ้าขนหนูบังหน้าอยู่ แต่ก็ยอมให้เขาคลุมให้แต่โดยดี ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่เต็นท์กลุ่มผู้หญิงทันที

คิรินมองตามร่างเล็ก ๆ ของเธอไปจนลับตา ก่อนจะหันไปเจอสายตาจับผิดของกลุ่มเพื่อน ๆ

“อันตรายมากไปแล้วนะมึง!” เดย์แซว “มึงแหละอันตรายต่อเขาสุดๆ” คิรินยิ้มกวน ๆ แล้วเดินตบหัวเดย์ไปหนึ่งที

“เดี๋ยวพ่อก็อุ้มมึงโยนน้ำอีกรอบหรอกไอ้เดย์ ไป! รีบไปอาบน้ำ!”

หนึ่งทุ่มตรง บริเวณริมสระว่ายน้ำระหว่างเต็นท์สองหลังถูกจัดให้เป็นลานปาร์ตี้บาบีคิวสุดชิลล์

ไฟประดับดวงเล็ก ๆ ถูกแขวนโยงเป็นสายระยิบระยับ แสงเทียนหอมอ่อน ๆ ถูกจุดไว้บนโต๊ะอาหารที่มีเนื้อและอาหารทะเลวางเรียงรายรอการย่าง กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปพร้อมกับเสียงเพลงเบา ๆ

ทุกคนอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ ที่เหมาะกับรีสอร์ต เกลอยู่ในชุดมินิเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนดูน่ารัก ส่วนคิรินเปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ได้จากการมีเรื่องก่อนหน้านี้

บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อน แต่ทุกครั้งที่คิรินย่างเนื้อเสร็จ เขาก็มักจะยื่นไม้ที่อร่อยที่สุดมาให้เกลเสมอ โดยที่ไม่ต้องพูดอะไร

“พอแล้วนะคิริน! ฉันอิ่มจนจะกลิ้งแล้ว!” เกลบ่น เธอไม่กินเนื้อมากเกินไป ส่วนใหญ่จะกินเห็ดย่าง ผัก พวกนี้มากกว่า แม้จะมาเที่ยวแต่เธอก็พยายามคุมอาหารให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“กินเยอะๆ กินเก่งๆนะ” คิรินยิ้มแล้วยื่นเบียร์ให้เธอ พูดซะเหมือนเธอเป็นหมาเลย “เอาไป” หลังจากที่อิ่มหนำสำราญกันแล้ว พิชชี่ก็เริ่มกิจกรรมที่ทุกคนตั้งตารอทันที

“เอาล่ะ! ได้เวลาของกิจกรรมที่สำคัญที่สุดของทริปแล้วค่ะ” พิชชี่ตบมือเสียงดัง

กลุ่มเพื่อนทั้งหมดแปดคนมานั่งล้อมวงกันบนเสื่อริมสระ โดยมีขวดเบียร์เปล่าวางอยู่ตรงกลางเพื่อใช้หมุน

“เกมนี้มีชื่อว่า จริงหรือท้า (Truth or Dare)” พิชชี่อธิบายกติกาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ผู้ที่ขวดชี้จะต้องเลือก 'จริง' หรือ 'ท้า' ถ้าตอบ 'จริง' ต้องตอบคำถามอย่างจริงใจที่สุด ห้ามโกหก! แต่ถ้าเลือก 'ท้า' ก็ต้องทำตามคำท้าโดยไม่มีข้อแม้!”

เมษาหยิบขวดขึ้นมาแล้วหมุนอย่างแรง!

ขวดหมุนติ้ว ๆ แล้วค่อย ๆ ช้าลง ช้าลง จนกระทั่งมันไปหยุดอยู่ตรงหน้า ข้าวฟ่าง

“เยส! ข้าวฟ่างโดนคนแรก!” พิชชี่ดีใจ “เอาล่ะข้าวฟ่าง จริงหรือท้า?”

ข้าวฟ่างทำหน้าครุ่นคิด “อืมมม จริงค่ะ!”

พิชชี่ยิ้มกว้างทันที “โอเค จริงนะ”

ไฟสลัว ๆ จากแสงเทียนส่องกระทบใบหน้าของทุกคน ทำให้บรรยากาศดูตื่นเต้นและลึกลับขึ้นมาทันที

ใครจะโดนคำถามที่น่าอาย? ใครจะโดนคำท้าที่ห้ามใจไม่ให้ทำไม่ได้?

พิชชี่ทำหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง “คำถามแรกเอาแบบเบา ๆ ก่อนละกัน” พิชชี่ชี้ไปที่ข้าวฟ่าง “เคยมีแฟนมั้ย?”

ข้าวฟ่างทำหน้าจ๋อยลงทันที ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหวาน ๆ ที่ปนความน่ารักน่าเอ็นดู

“ไม่มีค่ะ เคยไปจีบคนอื่นแล้ว แต่ไม่ติดค่ะ”

คำตอบที่ซื่อตรงและจ๋อย ๆ ของข้าวฟ่างเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ทันที โดยเฉพาะไนต์และเดย์ที่พากันแซวข้าวฟ่างว่าไม่น่าเชื่อ

“โอ๊ย! น่ารักขนาดนี้ไม่ติดได้ไงวะ!” เดย์แซว

ข้าวฟ่างทำแก้มป่องเล็กน้อย ก่อนจะหันไปจ้องตา วินที่นั่งยิ้มอยู่เงียบๆ ข้างๆ เธอ ด้วยคติด้านได้อายอดบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ นัยน์ตาหวานของข้าวฟ่างสบเข้ากับนัยน์ตาสีอ่อนของวิน

“แต่ถ้าวินว่าง ข้าวฟ่างขอจีบได้มั้ยคะ?” สิ้นเสียงของข้าวฟ่าง วงก็แตกด้วยเสียงหัวเราะและโห่แซวอย่างบ้าคลั่ง!

“เฮ้ยยยย! จีบกลางวงเลยเหรออีข้าวฟ่าง!” พิชชี่ดีดนิ้วอย่างถูกใจ “ทำถึงมาก!”

วินที่ปกติจะนิ่ง ๆ เก็บอาการอยู่เสมอ ถึงกับหลุดยิ้มกว้างออกมา ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความสนุกสนาน เขามองข้าวฟ่างที่ใบหน้าแดงก่ำแล้วตอบกลับอย่างสุภาพ

“ถ้าข้าวฟ่างจีบจริง ผมก็พร้อมให้จีบครับ”

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังระงมไปทั่ววง เกลเองก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขที่เห็นเพื่อนกล้าแสดงออกขนาดนั้น

ข้าวฟ่างหน้าแดงไปถึงใบหู เธอรีบคว้าขวดเบียร์มาหมุนทันทีเพื่อเปลี่ยนเรื่องขวดหมุนติ้วๆ อีกครั้ง แล้วครั้งนี้มันก็หยุดอยู่ตรงหน้า คิริน!

“เยสสส คิรินโดนแล้ว” พิชชี่ปรบมืออย่างสนุกสนาน

“เอาล่ะ คิรินแอยากจริงหรือท้า?” พิชชี่ถามด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย คิรินมองหน้าเพื่อน ๆ ที่รอคอยอย่างกระหาย ก่อนจะตอบอย่างมาดมั่น

“แน่นอนว่าต้อง ท้า!” พิชชี่กับเมษาหันไปปรึกษาหารือกันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พิชชี่จะประกาศคำท้าด้วยเสียงที่ดังฟังชัด

“คำท้าก็คือให้คิริน หอมแก้มคนที่ขวดชี้!” ทุกคนรีบมองไปที่ปลายขวดที่ชี้ไปที่คิรินและปลายอีกด้านที่ชี้ไปหา เดย์!

“ชิบหายแล้วไงกู!” คิรินสบถออกมาเสียงดังลั่นจนเพื่อน ๆ หัวเราะแทบจะสำลักเบียร์

เดย์ยิ้มสะใจสุด ๆ เขาไม่รอช้า รีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาคิรินด้วยท่าทางที่กวนประสาทและจริตจก้านเต็มที่

“มาค่ะผัวขา! ทำตามคำท้าหน่อยนะคะ ถ้าคิรินขาไม่หอม งั้นเดย์หอมเองนะคะ!” เดย์พูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยพร้อมทำท่าทำทางเหมือนกะเทยสาวกำลังออดอ้อน

ไนต์กับวิน ที่เห็นเพื่อนทำท่าทางแบบนั้นก็พร้อมใจกัน ขนลุก ทันที ดีใจที่ปลายขวดไม่ได้ชี้มาที่พวกเขา

“อย่านะมึง” คิรินร้องห้ามด้วยสีหน้าเหยเก แต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้เพราะเป็นคำท้า เดย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มคิรินเสียงดัง ‘จุ๊บ!’ อย่างเต็มรัก

เกลหัวเราะเสียงใสออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภาพคิรินที่ถูกเดย์หอมแก้มนั้นตลกเกินกว่าที่เธอจะห้ามใจได้! ส่วนคิรินนั้น เขาทำหน้าเหมือนโดนข่มขืน เขาใช้มือรีบเช็ดแก้มที่โดนหอมอย่างรุนแรง แล้วหันไปตะคอกใส่เดย์

“ไอ้บ้า! ขนลุกหมดแล้ว เหม็นเบียร์ว่ะ”

“ก็ผัวเมียเขาหอมกันก็แบบนี้แหละค่ะ” เดย์ตอบอย่างไม่ยี่หระ แล้วรีบวิ่งกลับไปที่นั่ง ก่อนที่คิรินจะลุกขึ้นมาเตะ คิรินถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะหยิบขวดเบียร์ขึ้นมาหมุนต่ออย่างแรงเพื่อล้างความอัปยศที่เพิ่งเกิดขึ้น

ขวดหมุนรวดเร็วราวกับกังหันลม แล้วค่อย ๆ ช้าลง ช้าลง จนกระทั่งมันหยุดอยู่ตรงหน้า เกล!

ขวดหมุนติ้ว ๆ แล้วสุดท้ายก็หยุดอยู่ตรงหน้า เกล!

คิรินที่เพิ่งโดนคำท้าสุดสยองไปเมื่อครู่ มองเกลด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาตั้งใจจะแก้แค้นคำท้าของพิชชี่อย่างแน่นอน

“เอาล่ะยัยอ้วน” คิรินยิ้มมุมปาก “จริงหรือท้า?”