บทที่ 17

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ปลุกให้เกลตื่นขึ้นจากอาการมึนงง

เกลรู้สึกว่าอาการปวดหัวลดลงไปมาก แต่ยังมีความรู้สึกมึนงงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย เธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ราง ๆ โดยเฉพาะคำถามที่เธอถามคิรินในเปลญวน

“ถ้าเราไม่ได้ใจเต้นกับเขา แต่รู้สึกสบายใจที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ มันคือการชอบมั้ย?”

เกลหลับตาลงเงียบๆ เมื่อนึกถึงคำถามที่ตัวเองถามออกไปอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ที่แปลกคือ เธอรู้สึกว่าริมฝีปากของเธอมันเหมือนมีอะไรมาสัมผัสเบา ๆ เมื่อคืนนี้ แต่ก็คิดว่าคงเป็นเพียงความฝันจากอาการเมา

“ตื่นแล้วเหรอแก!” เสียงของพิชชี่ดังขึ้นมาจากข้างเตียง

“เมื่อคืนแกสลบไปเลยนะเกล” เมษาพูดพลางยื่นน้ำเปล่าให้ “ดีนะที่คิรินอุ้มแกเข้ามาส่ง”

เกลรับน้ำมาดื่ม ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อคิริน

“คิรินมาส่งฉันเหรอ?” เกลถามเสียงเบา พยายามควบคุมความรู้สึกสั่นไหวในใจ

“เออดิ! อุ้มเข้ามาเหมือนเจ้าหญิงเลยนะ” พิชชี่แซว “ฉันกับเมษาต้องแกล้งหลับแทบตาย ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ”

เกลไม่พูดอะไรต่อ เธอทำเป็นลุกไปอาบน้ำเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังร้อนจัด แต่ในใจกลับคิดถึงแต่ภาพคิรินอุ้มเธอและความรู้สึกคล้ายสัมผัสที่ริมฝีปากนั้น

เมื่อกลุ่มสาว ๆ แต่งตัวเสร็จ พวกเธอก็เดินไปที่ห้องอาหารส่วนกลางของรีสอร์ต คิรินและเพื่อน ๆ นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารบุฟเฟต์เรียบร้อยแล้ว

คิรินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเกล เมื่อเห็นว่าเธอดูสดชื่นขึ้นแล้ว เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“อรุณสวัสดิ์ยัยอ้วน” คิรินทักทายเสียงทุ้ม “ไม่ปวดหัวใช่ไหม”

“อืม” เกลตอบสั้น ๆ โดยไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ เพราะกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอฝันถึงอะไรเมื่อคืนนี้ ขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารเช้ากัน เสียงของวินก็ดังขึ้นมาด้วยสีหน้าแหย ๆ

“กูอยากจะบ้าตาย” วินพูดพลางส่ายหน้า

“มึงเป็นอะไรวะวิน” ไนท์ถาม วินหันไปจ้องหน้า เดย์ ที่กำลังกินข้าวต้มอย่างเอร็ดอร่อย

“เมื่อคืนตอนตีสาม กูตื่นมาเพราะได้ยินเสียงแปลก ๆ พอเปิดม่านดู” วินทำหน้าขยะแขยง

“ไอ้เดย์นี่แหละ มันเมาแล้วไปฉี่ที่ต้นไม้ข้างเต็นท์แทนที่จะไปห้องน้ำ!”

ทุกคนถึงกับชะงัก ช้อนในมือของหลายคนร่วงลงกระทบจาน บางคนทำหน้าหยี๋

“อุบาทว์มาก!” วินด่าอย่างสุดทน “มึงไม่เห็นป้ายห้องน้ำตรงนั้นเหรอวะ! มึงรู้ไหมว่ามึงกำลังฉี่รดต้นไม้ที่ไหนอยู่! นี่โรงแรมห้าดาวนะเว้ย!”

เดย์ที่โดนแฉวีรกรรมยามวิกาลถึงกับหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังพยายามแก้ตัว

“ก็ กูเมามากนี่หว่า กูหาห้องน้ำไม่เจอ”

“หาไม่เจอพ่อง” ไนท์ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ก็ถึงกับขนลุก “กูต้องนอนอยู่ข้างๆ ต้นไม้นั้นนะโว้ย” เสียงหัวเราะปนเสียงด่าทอวีรกรรมของเดย์ ส่วนคิรินกับเกลมองหน้ากันแล้วส่ายหัวอย่างอ่อนใจกับความกวนประสาทตามประสาวัยรุ่นของกลุ่มนี้

“เมาแล้วเสียสติจริงๆ” เกลพึมพำกับคิริน

คิรินยิ้มบาง ๆ “อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรให้เครียดดีนะ” หลังจากอาหารเช้าและเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยของเดย์จบลง ทุกคนก็เตรียมพร้อมสำหรับกิจกรรมผจญภัยในวันนี้ นั่นคือ การขี่รถ ATV (All-Terrain Vehicle) บนเส้นทางออฟโรดของรีสอร์ต

“พร้อมไหมทุกคน!” เดย์ตะโกนด้วยความตื่นเต้น

“พร้อมมมม!” กลุ่มสาว ๆ ตอบรับอย่างกระตือรือร้น เมื่อมาถึงจุดเช่ารถ ATV ทุกคนก็ต้องตัดสินใจเรื่องการซ้อนท้าย

“ฉันจะขับเอง!” พิชชี่ประกาศกร้าว

“ฉันด้วย!” เมษายกมือสนับสนุน “ฉันขับคนเดียวได้ แต่ถ้ามีคนซ้อนด้วยคงลำบากหน่อยนะเกล เพราะฉันไม่ได้คล่องขนาดนั้น” เกลที่ไม่ได้ขับ ATV เป็นเลยแม้แต่น้อย ต้องมองหาคนซ้อนทันที

“งั้นฉันซ้อนแกนะพิชชี่” เกลรีบเดินไปเกาะแขนเพื่อน

พิชชี่เบ้หน้าแล้วส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่รับชะนีค่ะ! แกตัวหนัก!”

“ไอบ้า! ฉันตัวแค่นี้” เกลโวยวาย

“ก็ผอมแหละ แต่แกคงต้องไปหาคนซ้อนที่แมนกว่าฉันแล้วล่ะย่ะ” พิชชี่บอก ก่อนจะรีบขึ้นไปคร่อมรถของตัวเอง

เมษาที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบพูดขึ้น “ฉันขอขับคนเดียวดีกว่านะเกล ฉันขับไม่คล่อง ถ้ามีคนซ้อนอีกคนคงลำบากจริง ๆ”

เกลหันไปมองข้าวฟ่าง ซึ่งข้าวฟ่างได้จัดการหาที่ลงให้ตัวเองเรียบร้อยแล้ว

ข้าวฟ่างไปยืนซ้อนท้ายวิน ที่คร่อมรถ ATV สีดำไว้อย่างแน่นหนาเรียบร้อยแล้ว วินทำหน้ายิ้มเล็กๆ ให้กับเพื่อนสาวที่เข้ามาใกล้ชิด นั่นหมายความว่าตัวเลือกของเกลเหลือเพียงแค่ คิริน และ ไนท์ เท่านั้น

“มาทางนี้ยัยอ้วน” คิรินที่รออยู่แล้ว ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาขึ้นคร่อมรถ ATV คันใหญ่สุดเอาไว้ ก่อนจะตบไปที่เบาะด้านหลังรถ

เกลทำหน้ายู่ “ฉันซ้อนไนท์ก็ได้นะ!”

“ไม่ได้!” คิรินหันมามองไนท์อย่างดุดัน “มาซ้อนนี่มา! เร็วเข้า! เสียเวลา!”

ไนท์ที่เห็นเพื่อนแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจนขนาดนั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธทันที

“เออ! เกลไปซ้อนกับไอ้คิรินแหละเกล รถมันดีจริง” ในที่สุด เกลก็ไม่มีทางเลือก เธอทำได้แค่จำใจเดินไปขึ้นซ้อนท้ายคิรินอย่างงอน ๆ

"จับแน่น ๆ นะ" คิรินบอกเสียงกระซิบ เขาหันมามองเกลเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เกลจำต้องยกมือขึ้นโอบรอบเอวแข็งแรงของคิรินไว้แน่น แต่ก็พยายามให้มีระยะห่างให้มากที่สุด

“ไม่ต้องกอดแน่นขนาดนั้นก็ได้!” เกลบ่น

“แน่ใจนะ?” คิรินยิ้มกวน ๆ ก่อนจะเร่งเครื่องรถ ATV ออกไปอย่างกะทันหัน!

"กรี๊ดดดด!"

แรงกระชากของรถทำให้ร่างของเกลกระแทกเข้ากับแผ่นหลังกว้างของคิรินอย่างแรง เธอรีบกอดเอวเขาไว้แน่นกว่าเดิมด้วยความตกใจ ใบหน้าแนบชิดกับแผ่นหลังของเขา

“บอกแล้วให้กอดแน่น ๆ!” คิรินหัวเราะอย่างสะใจ “นี่แค่เริ่มต้นนะ!”

เส้นทางออฟโรดที่เต็มไปด้วยโคลนและหินขรุขระทำให้รถสั่นสะเทือนตลอดเวลา เกลไม่มีทางเลือก นอกจากจะต้องกอดเอวคิรินไว้ให้แน่นที่สุด โดยที่หัวใจของเธอก็เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งไปพร้อมกับเครื่องยนต์ของรถ ATV

คิรินเร่งเครื่องต่อไปอย่างช้า ๆ แต่จงใจเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาให้ตัวเกลแกว่งไปมาเล็กน้อย เพื่อให้เธอต้องซบและกอดเขาแน่นขึ้น ทว่าแทนที่จะบ่นอีกครั้งจู่ๆ เกลก็คิดได้ว่าสนุกสุดๆ

“นี่!” เกลตะโกนเรียกเขา แล้วตบไหล่กว้างของคิรินเบา ๆ “ฉันว่า ฉันอยากขับเองบ้างแล้วอะ”

คิรินเบรกกะทันหันจนรถหยุดนิ่ง เขารีบหันกลับมามองเกลด้วยความประหลาดใจ

“ว่าไงนะ? เธอเนี่ยนะจะขับ?” คิรินถามย้ำ

“ทำไมจะไม่ได้ มันดูสนุกดีออก” เกลตอบอย่างหงุดหงิดที่โดนดูถูก “ให้เราลองดูบ้าง คิรนลงมาเลย”

คิรินยิ้มกว้าง เขาไม่ได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกดีใจที่เกลเริ่มเปิดใจให้กับกิจกรรมผจญภัย

“ได้! แต่มีข้อแม้” คิรินว่า “ฉันจะนั่งซ้อนข้างหลังเธอ แล้วฉันจะสอนเธอขับ”

เกลไม่ทันได้คัดค้าน คิรินก็รีบปีนลงจากรถแล้วมายืนอยู่ข้าง ๆ เธอก่อนที่พวกเขาจะสลับที่กัน

วินาทีที่พวกเขาเปลี่ยนที่นั่ง ร่างกายของพวกเขาเบียดกันเล็กน้อย ในพื้นที่จำกัดบนเบาะ ATV ทำให้เกลรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เมื่อเกลขึ้นมาคร่อมรถได้แล้ว คิรินก็ขึ้นมานั่งซ้อนท้ายทันที เขานั่งชิดตัวเกลมาก จนเกลสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดต้นคอ

“โอเค จับพวงมาลัยไว้ให้แน่น” คิรินเริ่มสอน เขาโน้มตัวไปข้างหน้าจนศีรษะอยู่ข้างหูเกล แขนแกร่งของเขาโอบมาข้างหน้าตัวเกล เพื่อจับที่พวงมาลัยร่วมกับมือของเธอ

“จำไว้ว่าต้องควบคุมน้ำหนักตัวตามการเลี้ยวด้วย เวลาเลี้ยวซ้าย ตัวก็ต้องเอียงไปทางซ้ายแบบนี้”

คิรินออกแรงบังคับพวงมาลัยเบา ๆ พร้อมกับเอียงตัวเกลไปตามทิศทางที่รถกำลังจะเลี้ยว ทำให้ร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันอย่างสมบูรณ์แบบ แผ่นอกและหน้าท้องของคิรินสัมผัสแนบแน่นไปกับแผ่นหลังของเกลทุกการเคลื่อนไหว

เกลรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะวาย ไม่ใช่เพราะการขับรถแต่เพราะความใกล้ชิดที่เกินกว่าเพื่อนสนิทจะทำกัน

“แล้วถ้าเจอโคลนต้องค่อย ๆ ไป ช้า ๆ แบบนี้” คิรินพูดเสียงกระซิบที่ข้างหู กลิ่นหอมสะอาดของเขาทำให้เกลแทบจะหมดสติ

เกลพยายามรวบรวมสติไว้ที่เท้าและมือที่ควบคุมรถ “อึก เข้าใจแล้ว คินไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้นะ”

“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวเธอขับรถตกข้างทางใครจะรับผิดชอบ” คิรินตอบอย่างยิ้ม ๆ ก่อนจะกระชับแขนที่โอบอยู่รอบตัวเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของ

เกลทำได้แค่กัดริมฝีปากตัวเอง แล้วพยายามโฟกัสกับการขับรถให้ได้มากที่สุด ในที่สุด เธอก็สามารถควบคุมรถ ATV ได้ด้วยตัวเอง โดยมีคิรินเป็นผู้ควบคุมและเป็นอ้อมกอดที่แนบแน่นอยู่ด้านหลัง

หลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมขับรถ ATV ทุกคนก็กลับมาถึงรีสอร์ตด้วยสภาพที่เหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง

เนื่องจากวันหยุดยาวใกล้จะหมดลง และเพื่อเลี่ยงการจราจรที่หนาแน่น ทุกคนจึงตัดสินใจเก็บของและเดินทางกลับกรุงเทพฯ ในช่วงเย็นวันนั้นทันที

รถยนต์หรูออดี้สีดำของคิรินเคลื่อนตัวออกจากเขาใหญ่อย่างช้า ๆ เกลนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ขณะที่เบาะหลังเต็มไปด้วยสัมภาระและเพื่อน ๆ ของเธอ

บรรยากาศในรถค่อนข้างเงียบ ทุกคนต่างอ่อนเพลียจากการใช้พลังงานอย่างหนัก ข้าวฟ่างนั่งหลับพิงกันอยู่เบาะหลัง โดยมีเมษานั่งอยู่ข้าง ๆ ที่ก็หลับไปแล้วเช่นกัน

เกลเองก็ทนพิษความเหนื่อยล้าไม่ไหว เธอนั่งนิ่งอยู่ได้ไม่นาน ก็ค่อย ๆ ผล็อยหลับไป โดยศีรษะเอียงไปพิงกับกระจกหน้าต่างอย่างไม่ตั้งใจ

คิรินเหลือบมองร่างเล็กที่หลับปุ๋ยข้าง ๆ เขา ก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

เขาเอื้อมมือไปปรับเบาะที่นั่งของเกลให้เอนลงเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อย ๆ ดึงศีรษะของเธอออกจากกระจก แล้วใช้มืออีกข้างดึงผ้าคลุมไหล่ผืนเล็ก ๆ มาหนุนที่ศีรษะของเกล เพื่อให้เธอนอนหลับสบายยิ่งขึ้น

เกลซบลงบนผ้าคลุมไหล่ผืนนั้นอย่างง่ายดาย คิรินมองใบหน้าที่หลับพริ้มของเธอใต้แสงไฟสลัว ๆ จากถนนอย่างอ่อนโยน เขารู้สึกว่าการได้อยู่ใกล้ ๆ เธอแบบนี้ มันก็ดีมากพอแล้ว เมื่อมาถึงกรุงเทพฯ ในช่วงดึก คิรินแวะไปส่งข้าวฟ่างกับเมษาหอใกล้ๆ มหาวิทยาลัยก่อน

“ขอบใจมากนะคิริน” ข้าวฟ่างพูดเสียงเบา เพราะกลัวว่าเกลจะตื่น

“ไม่เป็นไร” คิรินตอบ “ถึงหอแล้วก็โทรบอกเกลด้วยนะ”

“ฝากเกลด้วยนะ คิริน” ข้าวฟ่างแซวเบา ๆ ก่อนจะปิดประตูรถลง

เมื่อรถของคิรินเหลือแค่เขาและเกลที่ยังคงหลับอยู่ข้าง ๆ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที ความเงียบสงบภายในรถทำให้อารมณ์ของคิรินอ่อนโยนลงอย่างประหลาด

คิรินขับรถต่อไปจนถึงคอนโดของเกล เขาจอดรถแล้วหันไปปลุกเธอเบา ๆ

“เกล ตื่นได้แล้ว ถึงห้องแล้วนะ” คิรินเรียก

เกลลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย “อืม”

เธอพยายามจะแกะเข็มขัดนิรภัยออก แต่ก็ทำไม่ถนัดเพราะยังมึน ๆ อยู่ คิรินยื่นมือเข้าไปช่วยปลดเข็มขัดให้เธอ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ใบหน้าของเกลมาก จนเกลรู้สึกว่าหัวใจกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง

“ขอบใจนะ” เกลบอกเสียงเบา รีบเปิดประตูรถออกไปทันที

คิรินเปิดท้ายรถเพื่อหยิบกระเป๋าเดินทางของเกลออกมาให้ เกลที่ยืนรออยู่รู้สึกว่าความเย็นชาของเธอที่มีต่อเขาเริ่มจางหายไปทีละน้อย

“ฉันจะขึ้นไปส่งไหม” คิรินถาม

เกลส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ดึกมากแล้ว นายรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

คิรินพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ก่อนที่เกลจะทันได้หันหลังเดินเข้าคอนโด คิรินก็ยื่นมือออกไป ลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเกลอย่างอ่อนโยน

“ฝันดีนะยัยตัวเล็ก” คิรินกระซิบ “ถึงบ้านแล้วส่งข้อความไปบอกนะ”