Friend Are Just...Lovely ก็เพื่อนมันน่า...รัก

Friend Are Just...Lovely ก็เพื่อนมันน่า...รัก

last updateDernière mise à jour : 2026-02-08
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
19Chapitres
334Vues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

"ใครอยากเป็นแค่เพื่อนกับ 'ยัยอ้วน' ละครับ?" คิริน: เพื่อนสนิทที่ปากหมาที่สุดในสามโลก ตั้งแต่ฉันผอมมาได้ก็ไม่เคยมีวันไหนที่มันไม่เรียกฉันว่า 'ยัยอ้วน' แถมยังยัดเยียดขนมให้กินตลอดเวลา เหมือนกลัวฉันจะผอมตาย! "จะกินก็กินไป ยัยอ้วน" คำพูดที่แสนกวนประสาทของเขา ฉันโคตรเกลียดความปากร้ายและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมันเลย แต่ทำไมผู้ชายที่กวนประสาทและเอาแต่ใจแบบนี้ ถึงเป็นคนเดียวที่ทำให้ใจฉันเต้นแรง ก็เพื่อนมันน่า...รัก จนอยากจะจับมาตีก้นแล้วยัดสถานะ 'แฟน' ไปเลย! #เพื่อนกันกินได้มั้ย #อยากเป็นผัวไม่ใช่เพื่อน #ก็เพื่อนมันน่ารัก #ยัยอ้วนของไอ้คิริน

Voir plus

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
19
บทที่ 1
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันแหลมเล็กบาดลึกเข้ามาในโสตประสาท เกลได้แต่ก้มหน้าซ่อนใบหน้าเปื้อนน้ำตาไว้ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ร่างท้วมของเธอนั่งกองอยู่กับพื้นดินชื้นแฉะ เส้นผมเปียกที่ถักเปียไว้ถูกดึงกระชากจนหนังศีรษะตึงไปหมด“ยัยอ้วน ยัยหมูพะโล้! ใครอยากเล่นกับเธอ!”เสียงนั้นเป็นของคิรินเด็กชายหัวโจกของกลุ่ม เขาวิ่งวนเป็นวงกลมรอบตัวเธอพร้อมเพื่อนๆ อีกสามคน แต่ละคนโยนคำพูดร้ายกาจใส่ไม่หยุดหย่อน ความอับอายและเจ็บปวดจากการถูกแกล้งทำให้ไหล่ของเกลสั่นเทา เธอรู้ดีว่าเธออ้วนและเธอรู้ดีว่าน้ำหนักตัวของเธอมันเป็นเรื่องง่ายแค่ไหนที่คนอื่นจะใช้แกล้งเธอ“หยุดนะ คิริน!”เสียงแหลมเล็กอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ทว่าเต็มไปความโกรธเกรี้ยวร่างบอบบางของกรีน พี่สาวของเกลพุ่งเข้ามาขวางราวกับกำแพง กรีนไม่ได้ท้วมเหมือนน้องสาว ใบหน้าจิ้มลิ้มและดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองเด็กผู้ชายกลุ่มนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ในมือเรียวเล็กถือ ไม้เรียวที่เธอพกติดกระเป๋านักเรียนไว้อย่างพร้อมสรรพคิรินชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจทันที เขาเคยลิ้มรสความเจ็บปวดจากไม้เรียวของกรีนมาแล้ว“อ้ากกกก! ยัยปีศาจมาแล้ว! หนีเร็ว!”กลุ่มเด็กชายรีบแยกย้ายกันวิ
last updateDernière mise à jour : 2025-11-25
Read More
บทที่ 2
โรงอาหารกลาง มหาวิทยาลัย Xกลุ่มเพื่อนทั้งสี่คนมานั่งรวมกันที่โต๊ะประจำในโซนที่เงียบสงบที่สุดของโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยเกลซึ่งมีใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตราวกับเพิ่งออกจากสตูดิโอกำลังกินสลัดไก่ย่าง ที่ไร้น้ำสลัดรสจัดจ้านเพื่อควบคุมอาหารอย่างเข้มงวด ขณะที่ข้าวฟ่างกินข้าวมันไก่ชามโตได้อย่างสบายอารมณ์“นี่! ฉันบอกแล้วไงว่าปีนี้เด็ดจริง! ฉันเห็นน้องปีหนึ่งสาขาการแสดงคนหนึ่งชื่อ ต้า” พิชชี่เริ่มเปิดประเด็นเม้าท์มอยทันทีที่นั่งลง เขาเลือกสั่งบะหมี่เกี๊ยวและกำลังใช้ช้อนเขี่ยหมูแดงส่วนมัน ๆ ออกอย่างประณีต“ไม่ต้องเขี่ยก็ได้มั้งพิชชี่” เมษาที่นั่งตรงข้ามพูดพลางหัวเราะเบา ๆ เธอเลือกเมนูมังสวิรัติ“ไม่ได้ย่ะ! ฉันเป็นศิลปะการแสดง! ฉันต้อง Maintain หุ่น! ไม่เหมือนพวกดีไซเนอร์บางคนที่กินแต่ผักกาดหอมจนจะกลายเป็นกระต่าย” พิชชี่ว่าพลางเหลือบมองจานสลัดของเกลเกลตักผักเข้าปากอย่างใจเย็น เธอจัดระเบียบเส้นผมสีบลอนด์และตรวจสอบการเขียนขอบตาของตัวเองผ่านกระจกในตลับแป้งเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว แม้จะกินสลัด เธอก็ยังคงไว้ซึ่งความงามที่สมบูรณ์แบบ“แล้วต้าที่ว่านั่นมันดียังไงเหรอ?” ข้าวฟ่างถามอย่างสนใจ ด
last updateDernière mise à jour : 2025-11-25
Read More
บทที่ 3
ห้องประชุมคณะกรรมการนักศึกษา, มหาวิทยาลัย Xเกลกับข้าวฟ่างกำลังก้มหน้าปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด โต๊ะเต็มไปด้วยกระดาษสเก็ตช์และนิตยสารแฟชั่นเล่มหนา“ฉันคิดว่าเราควรใช้ผ้าดิบเป็นหลักนะเกล” ข้าวฟ่างเสนอ“แล้วค่อยใช้เทคนิคการปัก การลงสี และการพิมพ์ลายแบบศิลปะเข้ามา มันจะสื่อถึงคอนเซปต์เข้าถึงยาก ได้ชัดเจน”“อืม… ดีเลยข้าวฟ่าง” เกลตอบขณะที่กำลังวาดโครงสร้างคอเสื้อที่ดูแปลกตา“เราต้องออกแบบชุดสำหรับผู้หญิงให้เสร็จก่อน แล้วค่อยปรับให้เข้ากับสรีระนายแบบที่จะมาเดินคู่กัน แต่ปัญหาคือนายแบบน่ะสิ” เรื่องนางแบบเธอไม่ค่อยเป็นห่วง เพราะเมษาจะรับหน้าที่นั้น เสียงประตูเปิดผางออกอย่างไม่สุภาพ ก่อนที่พิชชี่จะพุ่งเข้ามาพร้อมเมษาตามมาติด ๆ“เจอแล้ว! คนที่จะมาเป็นนายแบบของแกแล้ววเกล!” พิชชี่ประกาศเสียงดัง เขาลากเก้าอี้มานั่งข้างเกลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดโทรศัพท์มือถือที่เซฟรูปชายหนุ่มในอินสตาแกรมไว้แล้ว“ดูนี่สิ! วิน! ลูกชายเจ้าของแกลเลอรี่! เขาคือความดิบที่แสนจะแพง! เขาคือความหล่อของประเจ้าเลย”เกลหยิบโทรศัพท์ของพิชชี่มาดูอย่างพิจารณา ภาพชายหนุ่มที่ดูเย็นชาในชุดเสื้อผ้าเรียบ ๆ แต่มีร่องรอยของสีและผงฝ
last updateDernière mise à jour : 2025-11-25
Read More
บทที่ 4
ห้องสตูดิโอของคณะศิลปกรรมศาสตร์ดูวุ่นวายกว่าปกติ เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ คลอไปกับเสียงฝีเท้าของนางแบบที่กำลังซ้อมเดินอยู่บนเวทีชั่วคราวเกลอยู่ในชุดนักศึกษาที่เสื้อเข้ารูปและกระโปรงสั้นตามแฟชั่น เธอผมบลอนด์อ่อน และแต่งหน้าอย่างประณีตราวกับเป็นนางแบบเสียเอง เธอนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะกรรมการอย่างมาดมั่น ข้างๆคือข้าวฟ่างผู้กำลังจดบันทึกด้วยความตั้งใจและพิชชี่ ผู้ทำหน้าที่วิจารณ์ด้วยความละเอียดถี่ถ้วน“คนนี้ดีไซน์สวยมาก แต่แววตาดูนิ่งๆไปหน่อย เราน่ะมันต้องใช้คนที่มี จิตวิญญาณนะยะ ไม่ใช่หุ่นยนต์!” พิชชี่บ่นพลางโบกมือปฏิเสธนางแบบคนที่สิบ“ใจเย็นๆ นะคะพิชชี่” ข้าวฟ่างพยายามปราม “เราเน้นที่รูปร่างก่อนค่ะ เพราะชุดของเรายังไม่เสร็จ”“แต่ไม่เป็นไรค่ะ ถ้านางแบบเราหากันไม่ได้จริงๆ ก็ให้เมษานี้แหละถ่าย” เกลสรุปเพราะตอนนี้เธอยังไม่เจอใครถูกใจเลย เมษารูปร่างสูงเพียวเหมือนนางแบบ ที่เธอกำลังเครียดตอนนี้คงจะเป็น นายแบบชายมากกว่าเมษา ในฐานะผู้ประสานงานหลัก ยืนอยู่ใกล้ประตู เธอกำลังใช้โทรศัพท์มือถือจัดการธุระอย่างเคร่งเครียด ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับกลุ่มนักศึกษาชายสามคนที่ก้าวเข้ามาเดย์ เดินนำหน้ามาด
last updateDernière mise à jour : 2025-11-27
Read More
บทที่ 5
ทั้งแปดคนมานั่งรวมกันที่ร้านหมูกระทะชื่อดังที่อยู่ข้างๆ มหาวิทยาลัย โต๊ะถูกจัดแยกออกเป็นสองชุด ซึ่งทำให้ พิชชี่ ต้องบ่นออกมาเสียงดังก่อนจะยอมไปนั่งโต๊ะข้าง ๆ“ฉันไม่อยากนั่งกินกับเธอย่ะเกล คนอะไรมากินหมูกระทะ ไม่ยอมกินหมูสามชั้น!” พิชชี่ว่าพลางกอดอกอย่างงอนๆ ทำเหมือนจำยอมต้องไปนั่งกับเดย์และข้าวฟ่างที่อีกโต๊ะหนึ่งโต๊ะนั้นเหมือนจะมีเสียงเฮฮามาตลอดส่วน แต่โต๊ะนี้ดูจะเงียบและมีบรรยากาศตึงเครียดกว่ามากเกลนั่งอยู่ข้างเมษาโดยมีคิรินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและมีไนท์แฝดน้องของเดย์ที่บอกว่ารำคานพี่ตัวเองขอมานั่งโต๊ะนี้แทนดังนั้นโต๊ะของเกลจึงมีเพียงเกลนั่งอยู่ข้างเมษาโดยมีคิรินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและมีหม้อไฟหมูกระทะที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอยู่ตรงกลาง เกลกินอย่างกับคนระบายอารมณ์ แต่สิ่งที่เธอเลือกนั้นถูกเรื่องแต่คลีนๆไว้ เมษาค่อยส่งเนื้อหมูส่วนเนื้อแดงให้เธอเป็นบางครั้ง ส่วนใหญ่ที่เธอกินจะเป็น กุ้ง ปลา และผักมากกว่าเพื่อกันน้ำหนักที่จะขึ้นหลังกินมื้อนี้โต๊ะข้างๆ ดูจะมีสีสันมากกว่าโต๊ะของเธอมากเพราะแค่เธอต้องสบตากวนประสาทของไอ้เด็กเลี้ยงแกะแล้วมันก็โคตรจะน่าหงุดหงิดเลยคิรินใช้ตะเกียบของเขาคีบหมูสามชั้นช
last updateDernière mise à jour : 2025-11-27
Read More
บทที่ 6
เมษาเรียกคิรินให้ยืนตรงหน้าหุ่นตัดเสื้อพร้อมสายวัดในมือ ตอนแรกเมษาจะวัดให้ เอง แต่ทันใดนั้น เดย์ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเมษา ประโยคสั้น ๆ ที่ทำให้ใบหน้าของเมษาเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อเมษาดูเหมือนจะ ลังเล อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะหันไปทางเกลด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ“เกล... ฝากวัดตัวคิรินก่อนได้มั้ย พอดีข้าวฟ่างอยากจะปรึกษาฉันเรื่องผ้าข้างนอกน่ะ”เกลไม่ทันจะพูดถามเหตุผลหรือปฏิเสธ เมษาและข้าวฟ่างก็รีบลากเดย์ที่ยังยืนทำหน้ากวนประสาทออกไปจากสตูดิโออย่างรวดเร็ว ทุกคนในห้องนอกจากเธอกับคิรินก็ออกไปกันหมดคิรินยิ้มอย่างได้ใจ เขายืนกอดอกมองเกลที่กำลังถือสายวัดอย่างไม่สบอารมณ์“ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ดีไซเนอร์” คิรินพูดกวน ๆเกลไม่พูดอะไร แต่ความโมโหทำให้เธอต้องระบายออก เธอฟาดไปที่ต้นแขนคิรินแน่นทันที ด้วยม้วนสายวัดที่อยู่ในมือ เสียงดัง "เพียะ" ดังขึ้นเบาๆคิรินไม่ได้เจ็บ แต่เขายิ้มกว้างกว่าเดิมอีก“โอ๊ย! ทำอย่างกับไม่อยากอยู่ด้วยเลยนะครับ เพื่อนรัก”เกลกัดฟันแน่น เธอตระหนักได้ทันทีว่าการวัดตัวนี้คือ กับดัก ที่คิรินกับเดย์วางแผนไว้แน่นอนนอกห้องสตูดิโอเมษาที่เพิ่งออกจากห้องมาพร้อมกับข้าวฟ่างและ
last updateDernière mise à jour : 2025-11-27
Read More
บทที่ 7
เกลเดินเข้าห้องคอนโดมาอย่างเงียบเชียบ เธอรีบล็อกประตูถึงสองชั้น ความเหนื่อยล้าทางร่างกายผสมกับความหวาดระแวงทำให้เธอไม่ทันสังเกตว่ามีใครติดตามมาหรือไม่ เกลโชคดีที่มาถึงคอนโดโดยปลอดภัยเธอไม่ได้สนใจจะเปิดไฟมากนัก ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนแรง และพยายามบังคับตัวเองให้ข่มตาหลับเพื่อหนีความเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันแต่หลังจากที่เธอนอนหลับไปได้ไม่นานก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เป็นจังหวะสั้น ๆ แต่ดังชัดเจนในความเงียบสงัดของยามวิกาลเกลสะดุ้งสุดตัว เธอผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที หัวใจเต้นรัวราวกับกลองที่ถูกรัวตีด้วยความหวาดกลัวที่กลับมาอีกครั้ง เธอตกใจมากจนต้องร้องไห้นี่มันก็ตีสองแล้ว!เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังและถี่ขึ้น เกลมองไปที่ประตูห้องด้วยความหวาดผวา เธอรู้ดีว่าคนที่พักอยู่ในคอนโดนี้ส่วนใหญ่เป็นคนมีฐานะ และไม่มีใครมาเคาะประตูบ้านคนอื่นในเวลานี้แน่ๆเธอไม่รู้ควรโทรไปหาใครดี จะโทรหาเมษาหรือข้าวฟ่างตอนนี้ก็คงจะรบกวนมากเกินไป และเธอก็ไม่กล้าปลุกใครมือของเธอสั่นเทาเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอกวาดมองรายชื่อในสมุดโทรศัพท์อย่างว้าวุ่น
last updateDernière mise à jour : 2025-11-28
Read More
บทที่ 8
ในตอนเย็นของวันนั้นคอนโดของเกลเป็นห้องชุดขนาดกลางแบบ หนึ่งห้องนอน ที่ไม่ได้กว้างใหญ่โอ่อ่า ผนังห้องนั่งเล่นถูกทาด้วยสีเทาอ่อนเกือบขาว ตัดกับพื้นไม้ลามิเนตสีอ่อน โซฟาผ้ากำมะหยี่สีเข้มถูกวางอยู่กลางห้อง และข้างกันคือ โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ทำจากกระจก ซึ่งตั้งอยู่ริมหน้าต่างบานกว้างที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน โต๊ะนี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์ออกแบบ กระดาษสเก็ตช์ และผ้าตัวอย่างสีสันจัดจ้านคิรินลากกระเป๋าลากใบใหญ่เข้ามาในห้อง โดยมีเดย์ที่มาส่งยืนส่งเสียงแซวอยู่หน้าประตู เสียงล้อกระเป๋าที่ดังครืดคราดทำลายความสมบูรณ์แบบที่ดูเย็นชาของห้องนี้ลงในทันที เกลขี้เกียจจะสนใจ ว่าพวกเขาจะคุยอะไรกัน เธอจึงกำลังวิดีโอคอลกับกรีน พี่สาว อยู่ที่โซฟา“ตัวเองไม่ต้องห่วงเค้าหรอก ตอนนี้โอเคแล้ว” เกลพูดเสียงเบา “เขาก็บ่นไปตามเรื่อง แต่แม่ให้หมาบ้ามาอยู่ที่คอนโดด้วยเนี่ย”“ดีแล้วเกล” เสียงของกรีนดังตอบมาจากปลายสายอย่างโล่งใจ กรีนรู้เรื่องที่มีคนตามสตอล์กเกอร์เกล “เค้าว่าดีแล้วที่คิรินมาอยู่ด้วย เค้าเชื่อใจคิรินนะ” เกลทำหน้ายู่ยี่“เชื่อใจอะไร หมอนั่นมันคือปีศาจชัดๆ” ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็แทรกเข้ามาจากฝั่งกรีน
last updateDernière mise à jour : 2025-11-30
Read More
บทที่ 9
“เกลอ้วนแล้วมันหนักหัวคินรึไง” เสียงหวานพูดอย่างฉุนๆ“ถ้าเธอป่วยขึ้นมา จะทำยังไง” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับทันทีที่เธอระเบิดอารมณ์ใส่ เกลเคี้ยวอาหารช้า ๆ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดอีกครั้ง“คินเห็นใช่ไหม” เกลเงยหน้าขึ้น ดวงตาดื้อดึง “คินเห็นสิ่งที่เกลทำในห้องน้ำเมื่อคืน” คิรินจิบชาจีนร้อน ๆ แล้ววางแก้วลง“ใช่! แล้วก็ไม่ได้มีอะไรให้เข้าใจเธอเลยสักนิด”“มันไม่ใช่นาย ไม่ใช่ชีวิตนาย คิริน!” เกลพูดเสียงต่ำ “นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าเกลจะดูแลร่างกายของเกลยังไง”คิรินวางตะเกียบลงแล้วเท้าแขนกับโต๊ะ เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกลสัมผัสได้ถึงกลิ่นกาแฟและหมูสับจากลมหายใจของเขา“ฉันไม่ได้ตัดสิน แต่ฉันเป็นห่วงเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังจะตายเพราะไอ้เรื่องไร้สาระแบบนี้” คิรินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเกล “เธอจำไม่ได้เหรอ เมื่อสิบปีก่อนเธอเคยมีความสุขแค่ไหนกับการกิน”คำพูดนั้นของคิรินทำลายเกราะป้องกันของเกลลงได้สำเร็จ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตา แต่เธอก็รีบปาดมันออก“มันไม่เหมือนกันแล้ว” ร่างบางพูดเสียงเบาจนเกือบกระซิบ“มันเหมือนกันทุกอย่าง” คิรินยิ้มบาง ๆ “ห้ามอดอาหารเด็ดขาด! เพราะถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันนี่แหละที่จะ
last updateDernière mise à jour : 2025-12-02
Read More
บทที่ 10
หลังจากการไลฟ์สดสั้น ๆ สิ้นสุดลง เกลก็ถอดเครื่องสำอางออกอย่างรวดเร็ว เธออาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหมซาตินสีดำที่ให้สัมผัสเย็นสบาย แล้วเดินออกมาจากห้องนอนเธอเห็น คิรินกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างสบายอารมณ์ เขาสวมแค่กางเกงวอร์มตัวเดียว เผยให้เห็นแผ่นหลังที่กว้างและรอยกล้ามเนื้อที่คมชัดดูก็รู้ว่าเขาออกกำลังกายอย่างหนัก“นายมานั่งตรงนี้ทำไม!” เกลโวยทันที คิรินเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือที่กำลังเล่นเกมอยู่“อ้าว ก็โซฟามันสบายที่สุด จะให้ไปนั่งโซฟาเล็ก ๆ ตรงนั้นทำไม”“แต่มันคือโซฟาของเกลนะ เกลต้องใช้นอนดูหนัง!” เกลเดินไปหยุดอยู่หน้าโซฟา “เกลต้องใช้พื้นที่ในการเยียวยาตัวเองจากโรคจิตที่อยู่แถวนี้”“งั้นนั่งนี้ปะ” คิรินลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิ คิรินยิ้มกวน ๆ มือหนาก็ตบตักตัวเองสองสามที “ฉันก็ต้องใช้พื้นที่ทั้งหมดเพื่อดูแลเธอเหมือนกะนนั่นแหละ ยัยอ้วน”เกลไม่อยากสนใจคนแถวนี้ ไม่รู้คนด้านนอกหรือด้านในไหนโรคจิตกว่ากัน เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรง ตั้งใจจะเบียดให้คิรินขยับออกไป แต่แทนที่จะขยับ คิรินกลับทิ้งน้ำหนักลงมาเล็กน้อย ทำให้เกลถูกบีบให้ติดอยู่กับพนักพิงโซฟา พวกเขาอยู่ในระยะประช
last updateDernière mise à jour : 2025-12-06
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status