Novels by แสงกลางสมุทร

บรรยากาศในคอนโดของเกลเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข หลังจากการฉลองวันเกิดย้อนหลังของคิรินจบลง ทุกคนก็เริ่มเก็บของเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมกลับบ้านง่าย ๆคิรินที่กำลังนั่งคุยอยู่กับไนท์เหลือบมองนาฬิกา เที่ยงคืนตรง!“เฮ้ย ทุกคน” คิรินตะโกนขึ้นมาเสียงดัง จนทุกคนหันมามองเขา “เที่ยงคืนแล้ว”ทันใดนั้นเอง! พิชชี่ เมษา และข้าวฟ่าง ก็ทำตามแผนที่วางไว้ พวกเธอยกเค้กก้อนที่สองออกมา มันเป็นเค้กที่ตกแต่งอย่างน่ารักสีชมพูอ่อน และทุกคนก็เริ่มร้องเพลงวันเกิดขึ้นพร้อมกันทันที"Happy Birthday to You! Happy Birthday to You!"เกลที่เพิ่งจะเขินเรื่องการปาดครีมเค้กของคิรินไปหยกๆ ถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง วันนี้เป็นวันเกิดของเธอเอง“สุขสันต์วันเกิดนะยัยเกล” เมษาบอกอย่างรักใคร่เกลน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดว่าวันเกิดตัวเองจะวุ่นวายและน่ารักได้ขนาดนี้ หลังจากร้องเพลงจบ ทุกสายตาก็พุ่งเป้ามาที่เกล คิรินเดินเข้ามาหาเกลเป็นคนแรก เขายิ้มกวน ๆ แต่ดวงตาของเขากลับอ่อนโยนอย่างที่สุด“ไหน เป่าเทียนสิ” คิริน

หลังจากกลับมาจากทริปเขาใหญ่ ความสัมพันธ์ระหว่างเกลกับคิรินก็ยิ่งใกล้ชิดขึ้นไปอีก คิรินยังคงแสดงความห่วงใยอย่างเปิดเผย จนพิชชี่ยกสถานะให้คิรินเป็นผัวเธอแล้วที่โต๊ะเรียนของคณะ กลุ่มสาว ๆ กำลังรวมตัวกันตามปกติ“คิรินมันเป็นอะไรของเขาก็ไม่รู้อะ” เกลบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด เธอวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“เป็นอะไรอีกล่ะ” พิชชี่ถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ“ก็เขาอะ! อยู่ ๆ ก็ไม่อ่านไม่ตอบไลน์ฉัน! โทรไปก็รับแบบห้วน ๆ เหมือนโกรธใครมา! ฉันทำอะไรผิดอีกเนี่ย!” เกลบ่นด้วยความมึนงง เพราะความสัมพันธ์กำลังไปได้ดีแท้ ๆพิชชี่ยิ้มขำ “โอ๊ย! ผัวเมียทะเลาะกันหรอคะคุณเกล!”เกลรีบเถียงทันที “ไม่ใช่ผัวเมีย! ก็แค่เพื่อน! แล้วฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงทำหน้าบึ้งใส่ฉันตั้งแต่เมื่อเช้า”เมษาที่กำลังพิมพ์แชตอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาสมทบ“เมื่อกี้ฉันแชตไปถามเดย์มา” เมษาบอก “เดย์บอกว่าวันนี้คิรินหน้าเป็นตูดอีกแล้ว ทั้งวันเลยตั้งแต่ตื่นนอน แถมยังไม่ยอมพูดคุยกับใครด้วย&rdq

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ปลุกให้เกลตื่นขึ้นจากอาการมึนงงเกลรู้สึกว่าอาการปวดหัวลดลงไปมาก แต่ยังมีความรู้สึกมึนงงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย เธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ราง ๆ โดยเฉพาะคำถามที่เธอถามคิรินในเปลญวน“ถ้าเราไม่ได้ใจเต้นกับเขา แต่รู้สึกสบายใจที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ มันคือการชอบมั้ย?”เกลหลับตาลงเงียบๆ เมื่อนึกถึงคำถามที่ตัวเองถามออกไปอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ที่แปลกคือ เธอรู้สึกว่าริมฝีปากของเธอมันเหมือนมีอะไรมาสัมผัสเบา ๆ เมื่อคืนนี้ แต่ก็คิดว่าคงเป็นเพียงความฝันจากอาการเมา“ตื่นแล้วเหรอแก!” เสียงของพิชชี่ดังขึ้นมาจากข้างเตียง“เมื่อคืนแกสลบไปเลยนะเกล” เมษาพูดพลางยื่นน้ำเปล่าให้ “ดีนะที่คิรินอุ้มแกเข้ามาส่ง”เกลรับน้ำมาดื่ม ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อคิริน“คิรินมาส่งฉันเหรอ?” เกลถามเสียงเบา พยายามควบคุมความรู้สึกสั่นไหวในใจ“เออดิ! อุ้มเข้ามาเหมือนเจ้าหญิงเลยนะ” พิชชี่แซว “ฉันกับเมษาต้องแกล้งหลับแทบตาย ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ”เกลไม่พูดอะไรต่อ เธอทำเป็นลุกไปอา

เกลมองไปยังเพื่อน ๆ ที่ส่งสายตาจับจ้องมาอย่างคาดหวัง“ฉันเลือก จริง” เธอตัดสินใจเลือกจริง เพราะถ้าเลือก 'ท้า' เธอกลัวว่าคิรินจะท้าอะไรที่มันเลยเถิดไปมากกว่าเดิม เสียงหวานตอบเสียงแผ่ว แต่ใบหน้าเริ่มแดงก่ำคิรินยิ้มกว้างขึ้นทันที เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เกลเล็กน้อย จนทุกคนต้องเงียบฟัง“คำถามของฉันง่ายมากเลย” คิรินพูดเสียงทุ้มคิรินจ้องตาเกลอย่างสื่อความหมาย ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ใกล้จนเกลรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก“ตอนนี้ เธอชอบใครอยู่?”บรรยากาศรอบวงเงียบสนิทลงทันที ทุกคนรู้ว่าคำถามนี้พุ่งเป้าไปที่เกลกับคิรินโดยตรง เกลหายใจติดขัด เธอพยายามจะเรียบเรียงคำพูด แต่สายตาที่จริงจังของคิรินทำให้เธอไม่กล้าโกหกหน้าสวยหวานส่ายหน้าช้า ๆ “ฉัน” เกลอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน“ตอนนี้ ฉันไม่มีใครที่ชอบอยู่หรอก”ทุกคนในวงมองหน้ากันอย่างผิดหวังเล็กน้อยโดยเฉพาะพิชชี่ที่ถึงกับทำหน้าเหวอ เพราะเขาจิ้นคู่นี้มาก ๆคิรินฟังแล้วก็เงียบ เขารู้ว่ามันคงยากที่เกลตอบออกมาว่าชอบเขา เขาได้แต่หวั

“หัวเราะอะไรหนักหนา ยัยอ้วน!” คิรินแกล้งทำเสียงดุ เกลรีบหยุดหัวเราะ แล้วทำท่าจะถอยหนี แต่ไม่ทันแล้ว คิรินคว้าเข้าที่เอวบางของเธออย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มร่างเล็กของเธอขึ้นด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว ทำให้เกลต้องรีบใช้มือโอบรอบคอเขาไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ“เฮ้ย! ทำอะไรของนาย!” เกลตกใจ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นทันทีที่ถูกอุ้มลอยขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงแบบฉับพลันคิรินชั่งน้ำหนักของเกลอย่างสบาย ๆ ในวงแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เกลใจเต้นไม่เป็นส่ำ“ก็ไม่อ้วนเท่าไหร่นะ” คิรินยิ้มกวน ๆ “ตัวแค่นี้” เกลพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนที่เปียกน้ำของเขา“ปล่อยนะไอ้บ้า! เกลใส่ชุดถ่ายรูปอยู่นะ!”“ไม่ปล่อย!” คิรินทำเสียงดื้อ ก่อนที่เขาจะพาเกลเดินไปที่ขอบสระว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว“กรี๊ดดดด!” เกลร้องเสียงหลงเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรคิรินกระโดดลงน้ำต่อทันที โดยที่ยังอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน ร่างของทั้งคู่ตกลงไปในน้ำพร้อมกัน ทำให้เกิดเสียงดัง ตูม! ตามมาเป็นครั้งที่สาม น้ำกระเซ็นไปทั่วบริเวณจนเพื่อน ๆ ที่เหลือหัวเราะลั่น ส่วนเกลเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำ เธอก็รีบพ่นน้ำออกจากปาก แล้วตีไหล่ของคิรินอย่างแรงด้วยความโมโหที่ปนความ

นี่มันน่าจับมาตีแทนคุณป้าอรุณีจริง ๆ เลย สั้นจนเห็นตูดละนั้น! ถ้าไม่ติดว่าผ้ามันพลิ้ว ๆ แล้วมีกางเกงซับในนะ...คิรินวางโทรศัพท์ลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาเกลที่กำลังหมุนตัวอยู่หน้ากระจก“ชุดนี้สวยนะ” คิรินพูดเสียงทุ้ม เขายืนประชิดด้านหลังเกลจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขา“แน่นอน” เกลตอบอย่างภูมิใจ คิรินโน้มตัวลงมาใกล้จนปากของเขาอยู่ข้างใบหูของเธอ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างรวดเร็ว“แต่เกลมันโป๊ไป”เกลหันขวับมามองเขาอย่างกวนๆ “โป๊อะไรละ ยาวเป็นคืบ”คิรินไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาละเบื่อไอนิสัยดื้อตาใสของยัยอ้วนจริงๆเขาใช้มือข้างหนึ่งจับเข้าที่เอวบางของเกล ก่อนจะเลื่อนมือลงไปสัมผัสที่ขอบกระโปรงสั้นกุดของเธอ การสัมผัสที่ดูรุกล้ำและคุกคามทำให้เกลตัวแข็งทื่อทันที“มันถอดง่ายไงล่ะ” คิรินพูดเสียงต่ำ ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเกลอย่างดุดัน “ผู้ชายมันไม่ได้คิดดีแบบที่เธอคิดหรอกนะเกล”เขาหยุดมือไว้ที่ขอบกระโปรงนั้น ก่อนจะเลื่อนมันขึ้นไปสัมผัสที่ต้นขาของเธอเบา ๆ เป็นการแสดงให้เห็นถึงขีดจำกัดของชุดที่ง่ายต่อการเข้าถึง“ขนาดฉันที่อยู่กับเกลแบบ

เช้าวันรุ่งขึ้น ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะผิวหนังบริเวณแขนและไหล่ที่แดงและระบม ธีร์นั่งอยู่ข้างเตียง เขาป้อนยาตามที่อคิณแนะนำและป้อนข้าวต้มอุ่น ๆ ให้เธออย่างนุ่มนวลปลายฟ้าจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ทั้งหมด ความอับอายและความรู้สึกผิดที่ต้องแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าธีร์ทำให้เธอไม่กล้าสบตาเขา“ปลายฟ้าครับ” ธีร์พูดเสียงเรียบ แต่จริงจัง “วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงานแล้วผมจะพาคุณไปหาพี่ชายของผม”ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองธีร์อย่างสับสน“พี่คิณเป็นจิตแพทย์ครับ” ธีร์อธิบายอย่างใจเย็น “คุณไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมด ถ้าคุณยังไม่พร้อม แต่คุณต้องไปพบเขานะครับ เพื่อตัวคุณเอง”เขาจับมือปลายฟ้าไว้เบา ๆ “ผมไม่อยากให้เรื่องแบบเมื่อคืนเกิดขึ้นอีกแล้วครับ ผมกลัว... ผมกลัวว่าคุณจะทำร้ายตัวเองหนักกว่านี้”แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจของธีร์ ทำให้ปลายฟ้าปฏิเสธไม่ลง เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกที่กำลังทำลายเธอจากภายในนี้ได้ด้วยตัวเองอีกต่อไป“ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ปลายฟ้า” ธีร์บอกว่าไปนอนกันนะครับ “คุณต้องพักผ่อนเยอะๆ”ณ คลินิกของอคิณธีร์ขับรถพาปลายฟ้าไปยังค

“ปลายฟ้า! มองผมครับ! หายใจช้า ๆ นะครับ” ธีร์สั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาไม่รู้ว่าเธอเห็นอะไร แต่เขารู้ว่าเธอหลุดออกจากโลกแห่งความเป็นจริงไปแล้ว“ผมอยู่นี่แล้วนะครับ! ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหน!” ธีร์ย้ำเสียงหนักแน่น เพื่อดึงสติของเธอกลับมา “ปลอดภัยแล้วนะครับปลายฟ้า”ธีร์ใช้มือข้างที่ไม่ได้เปื้อนเลือดจากรอยเล็บประคองศีรษะของเธอไว้ แล้วค่อย ๆ กดให้เธอซบลงที่แผงอกของเขาอีกครั้ง พลางลูบหลังเธออย่างอ่อนโยนจนกระทั่งเสียงสะอื้นของเธอค่อย ๆ ลดระดับลงธีร์กอดร่างที่สั่นเทิ้มของปลายฟ้าไว้แน่น เขาใช้ร่างกายที่แข็งแรงของตัวเองเป็นกำแพง ปิดกั้นเธอจากโลกภายนอกและแสงสลัวของซอกซอย ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเธอตอนนี้คือความเปราะบาง ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดที่ไม่อาจทานทนได้ปลายฟ้า ปล่อยเสียงสะอื้นที่ถูกกักเก็บไว้ทั้งหมดออกมา มันเป็นเสียงที่ไร้ถ้อยคำ แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกทรยศและทำลายอย่างรุนแรง ธีร์รับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นบนเสื้อเชิ้ตของเขา แต่เขาไม่สนใจ เขาทำเพียงแค่ลูบหลังเธอซ้ำๆ อย่างช้าๆ และมั่นคง“ปล่อยมันออกมาให้หมดเลยนะครับปลายฟ้า” ธีร์กระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้ม

“อ้าว! มาแล้วเหรอปลายฟ้า!” นวลจันทร์ส่งเสียงทักอย่างดีใจ แต่สำหรับปลายฟ้าแล้วภาพตรงหน้าคือภาพฝันร้ายที่กลับมาเยือนโอมยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้ดูสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดูดีใจที่ได้เจอเธอปลายฟ้าเดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา“ทำไมไม่รับสายไม่ตอบข้อความพี่เขาเลย!” นวลจันทร์เริ่มต้นตำหนิเธออย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไร“จนโอมเขาต้องไปหาแม่ที่บ้าน! ทำอะไรหัดโตได้แล้วนะปลายฟ้า!”คำพูดตำหนิของแม่ราวกับมีคนมาบีบคั้นสมองของปลายฟ้าให้แน่น เธอเริ่มรู้สึกหูอื้อ ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย ความรู้สึกหวาดกลัวและคลื่นไส้ปั่นป่วนอยู่ในท้อง“พี่เขามาหาแกด้วยความหวังดี เขารักแกจะตาย” นวลจันทร์พูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้าของลูกสาว“ปลายฟ้า พี่อุตส่าห์มาหาถึงที่นี่นะ” โอมเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าขยะแขยง“รู้ไหมว่าพี่คิดถึงปลายฟ้ามากแค่ไหน”ความกดดันจากแม่และโอมที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน ทำให้ปลายฟ้าแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ หัวของเธอเหมือนโดนบีบแน่น และความรู้สึกอยากอาเจียนก็แล่นขึ้นมาปลายฟ้าพยายามรวบรวมสติทั้งหมดไว้ และเปล่งเสียงออกมาเบาที่สุด เสียงที่สั่นเครือแต่

ปลายฟ้าหน้าซีดเผือด เธอเข้าใจในทันทีว่า ธีร์ ไม่ได้แค่ขอร้อง แต่กำลังใช้สถานการณ์นี้บีบบังคับเธอ เธอไม่สามารถเป็นต้นเหตุให้บริษัทต้องเสียหายได้ เธอพยักหน้าอย่างช้า ๆ ด้วยใบหน้าที่จำนนต่ออำนาจและความต้องการของเขาสุดท้ายธีร์ก็กดดันให้ปลายฟ้าถ่ายแบบจนได้ ธีร์คลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้แสดงความอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย เขามองไปที่ช่างภาพ“โอเคครับ ทีมงาน!” ธีร์ประกาศเสียงดัง “นางแบบคนใหม่ของเราคือคุณปลายฟ้า เตรียมเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าทำผมให้เธอเดี๋ยวนี้! เราจะเริ่มถ่ายทำภายในสิบห้านาที”ธีร์ปล่อยให้ปลายฟ้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ทิ้งให้ปลายฟ้ารับรู้ว่าเกมนี้เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะชนะเขาได้เลยหลังจากที่ปลายฟ้าได้รับการแปลงโฉมและกลับมาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ ธีร์ ก็ตัดสินใจที่จะเข้าร่วมถ่ายแบบคู่กับเธอในทันทีปลายฟ้าถูกพาตัวมาพักหลังจากถ่ายแบบเดี่ยวเสร็จ ก่อนจะเริ่มถ่ายคู่กับธีร์ เธอเห็นตัวเองในกระจก... ใบหน้าที่สวยสง่าและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ แต่ดวงตาของเธอยังคงมีความไม่พอใจและกังวลอย่างชัดเจนธีร์ดูปลายฟ้าที่กำลังแต่งหน้า เขานั่งอยู่บ

ปลายฟ้าและธีร์นั่งอยู่ในห้องประชุมขนาดใหญ่ที่มีเครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบ พวกเขากำลังจัดการประชุมคัดเลือกนางแบบสำหรับแบรนด์เครื่องสำอางและเสื้อผ้าไลน์ใหม่ของบริษัทชื่อว่า Zenithปลายฟ้าสวมชุดทำงานที่ดูเนี้ยบและเป็นทางการ เธอรักษาระยะห่างจากธีร์อย่างเคร่งครัด หลังจากเหตุการณ์ในคอนโด แม้ธีร์จะเข้าใจความรู้สึกของเธอแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีก และปลายฟ้าเองก็ยังคงอยู่ในโหมด 'มืออาชีพที่เย็นชา'เบื้องหน้าของธีร์คือโต๊ะที่เต็มไปด้วยแฟ้มประวัตินางแบบหลายสิบคน ธีร์เป็นผู้นำในการคัดเลือกทั้งหมดเพราะโจทย์คือต้องหานางแบบที่มีภาพลักษณ์แข็งแกร่งและดูดีพอที่เหมาะกับงานและคู่กับนายแบบอย่างเขาปลายฟ้าเป็นผู้เรียกชื่อนางแบบทีละคน เธอถือคลิปบอร์ดไว้แน่น พยายามไม่สบตากับธีร์“คนต่อไปค่ะ คุณลินนา มณีรัตน์” ปลายฟ้าประกาศเสียงเรียบประตูเปิดออก ลินนา ก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ เธอเป็นนางแบบสาวสวยที่มีใบหน้าคมกริบ การแต่งกายและรอยยิ้มของเธอดูไร้ที่ติและมีความทะเยอทะยานสูง“สวัสดีค่ะคุณธีร์ สวัสดีค่ะทีมงาน” ลินนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้หวานกว่าปกติลินนาเริ่มแสดงท่าทางโพสตามที่ทีมงานต้องกา

ข้อความที่ถูกส่งมาโดยตรงระบุชัดเจน "ฉันคือเจ้าของของปริ๊นเซสค่ะ"ใจของปลายฟ้าหล่นวูบ ปลายฟ้ารู้สึกใจหายมากๆ ราวกับหัวใจถูกบีบอัดจนหายใจไม่ออก เธอเคยคิดว่าเรื่องนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้น หรืออย่างน้อยก็คงไม่เกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ เพราะธีร์เองก็ผูกพันกับเจ้าแมวน้อยตัวนี้ไปแล้วปลายฟ้าอ่านข้อความซ้ำหลายครั้ง เจ้าของตัวจริงให้รายละเอียดของแมวได้อย่างถูกต้องทุกประการ รวมถึงประวัติการรักษาและเครื่องหมายพิเศษที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน การโกหกหรือการเข้าใจผิดจึงเป็นไปไม่ได้เธอเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างช้า ๆ ธีร์ยังคงนั่งทำงานอยู่บนโซฟา โดยมีปริ๊นเซสนอนหลับอย่างสบายอยู่บนตักของเขา“คุณธีร์คะ” ปลายฟ้าเอ่ยเรียกเสียงสั่นธีร์เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของปลายฟ้า เธอชูโทรศัพท์ให้เขาดูข้อความนั้น ธีร์ก้มลงอ่าน ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเป็นความตกใจและเศร้าสร้อยเช่นกัน“เขา... เขานัดเจอที่ไหนครับ” ธีร์ถามเสียงแผ่ว พลางลูบหัวปริ๊นเซสอย่างอ่อนโยน ราวกับเป็นการบอกลาล่วงหน้า“ที่สวนสาธารณะ ตรงข้ามกับคอนโดฯ ค่ะ เขาอยากเจอน้อง แล้วก็อยากจะคุยเรื่องรับน้องกลับ”ปลายฟ้ารู้ว่าถึงเวลาที่ต