บทที่ 18

หลังจากกลับมาจากทริปเขาใหญ่ ความสัมพันธ์ระหว่างเกลกับคิรินก็ยิ่งใกล้ชิดขึ้นไปอีก คิรินยังคงแสดงความห่วงใยอย่างเปิดเผย จนพิชชี่ยกสถานะให้คิรินเป็นผัวเธอแล้ว

ที่โต๊ะเรียนของคณะ กลุ่มสาว ๆ กำลังรวมตัวกันตามปกติ

“คิรินมันเป็นอะไรของเขาก็ไม่รู้อะ” เกลบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด เธอวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“เป็นอะไรอีกล่ะ” พิชชี่ถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

“ก็เขาอะ! อยู่ ๆ ก็ไม่อ่านไม่ตอบไลน์ฉัน! โทรไปก็รับแบบห้วน ๆ เหมือนโกรธใครมา! ฉันทำอะไรผิดอีกเนี่ย!” เกลบ่นด้วยความมึนงง เพราะความสัมพันธ์กำลังไปได้ดีแท้ ๆ

พิชชี่ยิ้มขำ “โอ๊ย! ผัวเมียทะเลาะกันหรอคะคุณเกล!”

เกลรีบเถียงทันที “ไม่ใช่ผัวเมีย! ก็แค่เพื่อน! แล้วฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงทำหน้าบึ้งใส่ฉันตั้งแต่เมื่อเช้า”

เมษาที่กำลังพิมพ์แชตอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาสมทบ

“เมื่อกี้ฉันแชตไปถามเดย์มา” เมษาบอก “เดย์บอกว่าวันนี้คิรินหน้าเป็นตูดอีกแล้ว ทั้งวันเลยตั้งแต่ตื่นนอน แถมยังไม่ยอมพูดคุยกับใครด้วย”

เกลนั่งเท้าคางมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างคิดไม่ตก เธอพยายามย้อนคิดเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ก็นึกไม่ออกว่าเธอไปทำอะไรให้คิรินไม่พอใจถึงขนาดนั้นได้

วันก่อนฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ หรือว่าฉันเผลอพูดอะไรไม่เข้าหูไปตอนเมาเมื่อคืนวันก่อนนะ

เกลคิดไปคิดมาก็คิดไม่ออก เธอจึงตัดสินใจละเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพ่อตามปกติ

“ฮัลโหลค่ะพ่อ พ่อว่างคุยไหม”

“ว่างสิลูกสาวคนเล็กของพ่อ” เสียงพ่อของเกลตอบกลับมาด้วยความอบอุ่น

หลังจากคุยเรื่องทั่วไปเสร็จ พ่อของเกลก็พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“พรุ่งนี้ก็จะวันเกิดลูกสาวคนเล็กอย่างเกลแล้ว พ่ออยากจะพาไปทานข้าวฉลอง อยากได้ของขวัญอะไรเป็นพิเศษไหมลูก”

คำพูดของพ่อทำเอาเกลต้องชะงัก เธอวางปากกาลงบนโต๊ะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที

พรุ่งนี้วันเกิดเธอ!

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว เธอนึกถึงประโยคที่คิรินเคยพูดถึงเรื่องวันเกิดของพวกเขาเมื่อนานมาแล้ว

คิรินเกิดวันที่สิบเก้า ส่วนฉันเกิดวันที่ยี่สิบ

เกลรีบเปิดดูปฏิทินในโทรศัพท์มือถือทันที วันนี้คือวันที่สิบเก้า!

ดวงตาของเกลเบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองเพื่อน ๆ ที่กำลังงงกับท่าทางของเธอ

ใช่แล้ว! พรุ่งนี้จะวันเกิดเธอ เพราะงั้นวันนี้ต้องเป็นวันเกิดของคิริน!

เธอลืมวันเกิดเขาไปสนิทเลย!

“ซวยแล้ว!” เกลอุทานเสียงดังจนเพื่อน ๆ หันมามองเป็นตาเดียว

“เป็นอะไรของแกเนี่ยเกล!” พิชชี่ถามด้วยความตกใจ เกลไม่สนใจคำถามของเพื่อน เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องเรียนไปทันทีโดยทิ้งคำพูดสั้น ๆ ไว้

“วันนี้วันเกิดคินเขา เกลต้องไปง้อคินก่อนนะ”

ณ ห้องสโมสรของคณะบริหารอินเตอร์ ซึ่งเป็นที่หลบภัยที่คิรินใช้ซ่อนตัวมาตั้งแต่เช้า

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบจะบ่ายสามโมงแล้ว คิรินนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในมุมที่แสงสว่างเข้าไม่ถึง เขาวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะข้าง ๆ แต่ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น ตอนนี้กลับบึ้งตึงและดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

วันนี้วันเกิดของเขาและเขายังคงรอแค่คนคนเดียวที่จะมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์เขา หรืออย่างน้อยก็แค่ส่งข้อความมาอวยพร แต่กลับเงียบหายไปสนิทไม่มีแม้แต่ข้อความสั้นๆ เหมือนที่คนอื่นๆ ส่งมา

เขารู้สึกว่าทุกคนที่เดินเข้ามาในห้องสโมสรนั้น ขวางหูขวางตาไปหมดไม่ว่าใครที่เข้ามาพูดด้วย เขาก็แทบจะเผลอแสดงอาการรำคาญออกมาเพราะเขากำลังหงุดหงิดที่ยัยบ้านั้นไม่แฮปวันเกิดเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงด่าว่าไร้สาระไปแล้ว

“เฮ้ย! ไอคิริน”

เสียงของ พี่สอง ซึ่งเป็นพี่รหัสของเขาดังขึ้น คิรินปั้นหน้ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินออกจากมุมมืดไปหาพี่รหัสที่ยืนอยู่ตรงประตู

“ว่าไงพี่สอง”

“มีคนมาหา” พี่สองบอก พลางชี้ไปยังสาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงประตู

หญิงสาวคนนั้นน่าจะเป็นรุ่นน้องของเขาในคณะ เธอถือเค้กก้อนเล็กๆ รูปหัวใจมาในมือ บนหน้าเค้กมีข้อความเขียนด้วยครีมว่า 'HBD P’Kirin' ใบหน้าของรุ่นน้องคนนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่ารักและจริงใจ

คิรินปรับสีหน้าทันที รอยยิ้มเจ้าชายที่สาวๆ และคนไม่สนิทๆ กลับมาปรากฏบนใบหน้าเขาอีกครั้ง

“ขอบคุณมากนะครับ” คิรินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะรับเค้กเข้ามาถือไว้ในมืออย่างสุภาพ

“ไม่เป็นไรค่ะพี่คิริน ทานให้อร่อยนะคะ” รุ่นน้องคนนั้นกล่าวด้วยความเขินอาย แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

คิรินรอจนกระทั่งหลังของรุ่นน้องลับสายตาไปจากประตูบานใหญ่ แค่หันหน้าเข้าห้อง รอยยิ้มที่เขาสร้างขึ้นมันก็สลายไปแล้ว ใบหน้ากลับมาบึ้งตึงเหมือนเดิม

เขาวางเค้กรูปหัวใจก้อนนั้นลงบนโต๊ะข้างโซฟาอย่างไม่ไยดี แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างหนักหน่วง

“โหย แม่งหน้าเจ้าชายกับจอมมาร เปลี่ยนได้ในพริบตาเลยวะ”

พี่สองที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดสบถออกมาเบา ๆ อย่างทึ่ง ๆ กับความสามารถในการเปลี่ยนสีหน้าของรุ่นน้องคนนี้ คิรินมองหน้าพี่รหัสอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพูดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

“เอ้า พวกพี่กินเลย” คิรินบ่น “เบื่อชะมัด”

เขารู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่เอาเรื่องวันเกิดมาวัดใจเพื่อนสนิท ในใจลึก ๆ เขาก็แค่อยากให้เกลแสดงความรู้สึกออกมาบ้างก็เท่านั้น

เกลวิ่งวุ่นอยู่หน้าคณะของคิริน เพราะตอนแรกเธอเข้าใจผิดคิดว่าคิรินจะอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขาที่ลานรับน้อง แต่โชคดีที่เมษาส่งข้อความมาทันเวลา

“คิรินมันหลบสาวอยู่ที่ห้องสโมสรคณะโน้น”

เกลรีบวิ่งไปยังอาคารของคณะธุรกิจอินเตอร์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เธอมาถึงหน้าห้องสโมสรของคณะด้วยอาการหอบหายใจอย่างหนัก เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพที่เธอเห็นคือคิรินนั่งอยู่ในมุมมืดของห้องสโมสร เบื้องหน้าเขามีเค้กก้อนเล็ก ๆ วางอยู่ แต่สีหน้าของเขาไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

“คิน เกลมาแล้ว” เกลเรียกชื่อเขาเสียงดังโดยไม่สนใจสายตาของนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องนั้น

คิรินเงยหน้าขึ้นมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แววตาที่หงุดหงิดขุ่นมัวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นประกายทันที

เกลไม่รอช้า เธอวิ่งเข้าไปหาเขาที่โซฟาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเขา มือทั้งสองข้างของเธอจับเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงของเขา

“เกลขอโทษ เกลขอโทษจริง ๆ นะคิริน” เกลพูดเสียงสั่นด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น

คิรินยังคงนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่ายัยอ้วนของเขาจะมาถึงที่นี้แล้วก็ไม่ว่าจะได้คำขอโทษจากปากเกล

“เกล เกลลืมไปจริงๆ ว่าวันนี้วันเกิดคิน” เกลอธิบายอย่างรวดเร็ว“เรายุ่งมากจนไม่ได้ดูวันที่อะไรเลย เลยไม่รู้ว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว เกลไม่มีอะไรจะแก้ตัว ขอโทษ”

เธอหยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของคิรินอย่างสำนึกผิด

“เกลรู้ว่าเราเป็นเพื่อนที่แย่มาก แต่เชื่อเถอะนะ เกลไม่ได้ตั้งใจจะลืมนะ เกลซื้อของขวัญไว้ให้ก่อนแล้ว”

คำพูดสุดท้ายของเกลทำให้กำแพงความน้อยใจที่คิรินสร้างไว้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ความโกรธหายไปเหลือไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่เข้ามาในหัวใจ

คิรินยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดตั้งแต่เขาตื่นนอนมาในวันนี้ เขาค่อย ๆ วางมือลงบนมือของเกลที่ประคองใบหน้าเขาอยู่

“คินไม่โกรธเกลหรอก” คิรินพูดเสียงแผ่ว “ก็แค่น้อยใจนิดหน่อย ไม่สิมาก ๆ เลย” ความจริงแค่เห็นหน้าสวยหวานเขาก็หายโกรธแล้ว แต่แค่อยอยากจะแกล้งคนตรงหน้าสักหน่อย นัยน์ตาสีอ่อนฉายแววลังเลเล็กน้อยเกลตัดสินใจยื่นหน้าฉวยโอกาสหอมแก้มนุ่มของคนตรงหน้าเร็วๆ

“สุขสันต์วันเกิดนะไอ้เด็กเลี้ยงแกะ” คิรินอึ้งไปแปปนึงก่อนที่จะหัวเราะเบา ๆ กับการกระทำที่รวดเร็วและกับท่าทางเขินอายของเธอ

“แค่นี้ก็พอแล้ว ของขวัญที่ดีที่สุดของฉันมาถึงแล้ว”

เขาคว้ามือของเกลมาไว้ในอ้อมมือ ก่อนจะหันไปหาพี่สองที่มองมาด้วยรอยยิ้มอย่างล้อเลียน “เพื่อนแน่ใจเหรอวะนั้น”

“พี่สองครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” คิรินลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วจูงมือเกลให้เดินตามเขาออกไปทันที โดยทิ้งเค้กรูปหัวใจที่รุ่นน้องนำมาให้ไว้บนโต๊ะอย่างไม่ไยดี  เมื่อทั้งสองเดินออกจากห้องสโมสรไปแล้ว พี่สองก็ส่ายหัวอย่างอิจฉา ก่อนจะเดินไปหยิบเค้กรูปหัวใจนั้นขึ้นมา

“ไอ้ห่าคิริน มีแฟนก่อนพี่มันได้ไงวะ มันน่าหมั่นไส้จริงๆสาวๆอักหักทั้งมหาลัยแน่ๆ”

เกลก้มหน้ามองพื้นเธอลืมว่าเธอไม่ได้อยู่กับคิรินแค่สองคน

ในหัวตีกันยุ่งเยิงไปหมด อะไรทำให้เธอตัดสินใจหอมแก้วหมอนี้นะ เธอคิดแค่ว่าจะทำยังไงให้เขาหายน้อยใจ

ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนกันหอมกันได้

คิรินขับรถออกไปสู่ถนนใหญ่อย่างช้า ๆ เขากำลังจะไปส่งเกลที่คอนโด แต่บรรยากาศในรถกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกๆหลังเหตุการณ์หอมแก้มเมื่อครู่

“ถึงแล้ว ไม่ลงหรอ” เกลถามเสียงเบา พยายามไม่ให้น้ำเสียงสั่นจากความเขินอาย ทั้งสองมาถึงคอนโดของเธอแล้ว แต่คินกลับไม่ดับเครื่องรถ เขายังนั่งมองหน้าตรงไปที่ถนนอยู่

คิรินไม่ได้ตอบทันที ก่อนจะเอื้อมมือมา บีบมือของเกลที่วางอยู่บนตักเธอเบา ๆ

“ฉันเขิน” คิรินตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงใจ เกลเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะตอบตรงไปตรงมาขนาดนี้

“เธอหอมแก้มฉันต่อหน้าพี่หลายคน” คิรินพูดต่อ พลางยิ้มมุมปากอย่างมีกวนๆ

“ใจเต้นเลยอะเกล” มือหนาอีกข้างแสร้งทำเป็นกุมหัวใจตัวเอง

เกลรีบดึงมือออกจากเขา แล้วหันหน้าหนีไปมองกระจกรถทันที “ไอบ้า”

“ไม่บ้าได้หรอ โดนขโมยหอมแก้มอะ” คิรินไม่หยุดแกล้งยิ้มกวน ๆ “ไม่ว่าใครจะมาแฮปฉันมันก็ไม่รู้สึกเหมือนที่ได้จากเธอเลยเกล ”

คำพูดนั้นทำให้กำแพงความเย็นชาของเกลพังทลายลง เกลยอมหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

“เกลขอโทษจริง ๆ นะ” เกลพูดอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษที่ลืมวันเกิดนาย ฉันซื้อของขวัญไว้ให้ก่อนแล้ว ตะ แต่คืองานมันวุ่นวายมากเวลา เลยลืมวันเลย”

คิรินหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือมาจับมือเกลไว้แน่นอีกครั้ง

“ฉันไม่สนใจของขวัญอะไรแล้ว” คิรินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยสีหน้าอรมณ์ดีสุดๆ เขามองสบตาเกลอย่างจริงจัง

“รอยหอมแก้มเมื่อกี้ ก็คือของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันได้รับในวันนี้แล้ว” คิรินกระซิบ

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขากดรับโทรศัพท์จากกลุ่มเพื่อนทันที

“ไอ้คิริน! มึงหายหัวไปไหนมาวะ! วันเกิดมึงทั้งที!”

เสียงของเดย์โวยวายมาตามสาย คิรินที่อารมณ์ดีขึ้นมากแล้วจึงยอมกลับไปหาเพื่อนๆ ที่ห้องสโมสร และเขาก็ถูกลากไปทานมื้อเย็นฉลองวันเกิดอย่างกะทันหัน ซึ่งเพื่อนๆ ได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว

แต่เนื่องจากเพื่อน ๆ ทราบดีว่าคิรินอยากฉลองวันเกิดกับเกลมากที่สุดและเกลเองก็ต้องการไถ่โทษที่ลืมวันสำคัญของเขา พวกเขาจึงตัดสินใจจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ขึ้นที่ห้องนั่งเล่นของเกล

หลังทานมื้อเย็นเสร็จ กลุ่มเพื่อนทั้งหมดจึงรวมตัวกันที่คอนโดของเกลอย่างเงียบ ๆ พวกเขานำเค้กที่ซื้อมาใหม่และของขวัญกองเล็ก ๆ มาตั้งไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา

“เซอร์ไพรส์!” เพื่อนๆ ตะโกนพร้อมกัน เมื่อคิรินเดินเข้ามาในห้องตามหลังเกล

คิรินยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เขาไม่ได้คาดหวังงานเลี้ยงอะไรมากมาย แต่การที่เกลยอมให้เขาและเพื่อน ๆ มาปาร์ตี้กันที่คอนโดของเธอเอง ถือเป็นเรื่องที่พิเศษมากแล้ว

“ขอบใจพวกมึงมากนะ” คิรินพูดด้วยความจริงใจ ก่อนจะมองหน้าเกลเป็นคนสุดท้าย “ขอบใจเธอมากนะเกล”

เกลยิ้มแล้วยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กให้คิริน “นี่ของขวัญจากฉันนะ เปิดดูสิ”

คิรินรับกล่องมาเปิดอย่างตื่นเต้น ภายในกล่องมี นาฬิกาข้อมือแบบมินิมอล ที่ดูเรียบหรูและเข้ากับสไตล์ของคิรินได้อย่างลงตัว

“ขอบใจนะ” คิรินยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะก้มลงไปเป่าเทียนวันเกิดอย่างช้า ๆบรรยากาศการฉลองเป็นไปอย่างสนุกสนาน แต่ก็ไม่วุ่นวายจนเกินไป ทุกคนดื่มและพูดคุยเรื่องตลกในทริปเขาใหญ่ที่ผ่านมา ในขณะที่ทุกคนกำลังเล่นเกมอยู่นั้น คิรินก็หาจังหวะเดินมานั่งข้าง ๆ เกล ที่กำลังแอบกินเค้กอยู่เงียบ ๆ

“อร่อยไหม?” คิรินพูดพลางใช้มือปาดครีมเค้กที่เปื้อนมุมปากของเกลออกอย่างแผ่วเบา แล้วเขาก็เผลอทำในสิ่งที่ทำให้เกลต้องใจเต้น เขายื่นนิ้วที่มีครีมเค้กนั้นเข้าปากตัวเอง เกลหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกว่าการกระทำของเขาดูใกล้ชิดเกินกว่าเพื่อนจะทำกันมาก

“คิน คิริน” เกลเรียกชื่อเขาเสียงเบา

“อะไร” คิรินทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายอย่างสนุกสนาน

“ไอบ้า แกล้งอยู่ได้” เกลแกล้งใช้มือจิ้มไปที่จมูกของคิรินอย่างแรง แล้วรีบหันไปสนใจเพื่อนๆ คิรินหัวเราะในลำคออย่างพอใจ แม้จะเป็นงานเลี้ยงที่เรียบง่าย แต่การได้อยู่ใกล้เกล ได้รับของขวัญจากเธอ และได้เห็นรอยยิ้มของเธออย่างใกล้ชิด ก็เป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของเขาแล้ว