บทที่ 19

บรรยากาศในคอนโดของเกลเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข หลังจากการฉลองวันเกิดย้อนหลังของคิรินจบลง ทุกคนก็เริ่มเก็บของเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมกลับบ้านง่าย ๆ

คิรินที่กำลังนั่งคุยอยู่กับไนท์เหลือบมองนาฬิกา เที่ยงคืนตรง!

“เฮ้ย ทุกคน” คิรินตะโกนขึ้นมาเสียงดัง จนทุกคนหันมามองเขา “เที่ยงคืนแล้ว”

ทันใดนั้นเอง! พิชชี่ เมษา และข้าวฟ่าง ก็ทำตามแผนที่วางไว้ พวกเธอยกเค้กก้อนที่สองออกมา มันเป็นเค้กที่ตกแต่งอย่างน่ารักสีชมพูอ่อน และทุกคนก็เริ่มร้องเพลงวันเกิดขึ้นพร้อมกันทันที

"Happy Birthday to You! Happy Birthday to You!"

เกลที่เพิ่งจะเขินเรื่องการปาดครีมเค้กของคิรินไปหยกๆ ถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง วันนี้เป็นวันเกิดของเธอเอง

“สุขสันต์วันเกิดนะยัยเกล” เมษาบอกอย่างรักใคร่

เกลน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดว่าวันเกิดตัวเองจะวุ่นวายและน่ารักได้ขนาดนี้ หลังจากร้องเพลงจบ ทุกสายตาก็พุ่งเป้ามาที่เกล คิรินเดินเข้ามาหาเกลเป็นคนแรก เขายิ้มกวน ๆ แต่ดวงตาของเขากลับอ่อนโยนอย่างที่สุด

“ไหน เป่าเทียนสิ” คิรินกระซิบ

เกลหลับตาลง อธิษฐานขอพรเล็กน้อย ก่อนจะเป่าเทียนบนเค้กอย่างตั้งใจ

ทันทีที่เทียนดับลง คิรินก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เกล แล้วทำเสียงที่ดูทั้งออดอ้อนและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน

“วันนี้วันเกิดเกลแล้ว ไหนหนูเกลเรียกว่าเฮียคิรินสิ” คิรินพูดพลางยิ้มยั่ว เกลหน้าแดงก่ำ เธอรู้ว่าเขาตั้งใจแกล้งเธอ!

“คิริน บ้าเหรอ” เกลใช้มือตีไปที่ไหล่ของเขาเบา ๆ ด้วยความเขิน เพื่อน ๆ ในวงถึงกับร้องโห่กันอย่างชอบใจ

“เฮียคิรินอะไรกัน ไม่เอาหรอกนะ คิรินน่ะเกิดก่อนแค่วันเดียวไม่ถือว่าเป็นพี่หรอกยะ อย่างมากก็คนข้างบ้าน” เกลตอบอย่างหนักแน่น พยายามควบคุมสถานการณ์ไม่ให้เสียฟอร์ม

คิรินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกอดคอเกลไว้แน่น

“เป็นแค่คนข้างบ้านหรืออยากเป็นมากกว่านั้นละเกล” คิรินกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูเกล เสียงหัวเราะในลำคอของคิรินมันทำเกลหน้าแดงเป็นลูกตำลึง

“หยุดนะ” เกลใช้มือเล็กตีแขนคิรินด้วยความหมั่นไส้

กว่าจะเลี้ยงฉลองวันเกิดย้อนหลังให้คิรินและฉลองวันเกิดให้เกลเสร็จสิ้น ก็กินเวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีสาม พวกข้าวฟ่าง เมษา และพิชชี่ ที่เป็นสาว ๆ และต้องไปเรียนเช้ากว่า ก็ขอตัวกลับไปตั้งแต่ตีสองแล้ว ส่วนกลุ่มผู้ชายที่อยู่ใกล้กันก็ยังคงนั่งต่อกันยาว ๆ

เกลรู้สึกง่วงนอนจนตาจะปิดแล้ว เธอจึงขอตัวไปนอนในห้องนอนก่อน แล้วให้ เดย์ ไนท์ และวิน นอนต่อกันยาวๆ ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นได้ เพราะทุกคนดูเมากันมากๆ

เกลทิ้งตัวลงบนเตียงขนาดใหญ่ของเธอ ก่อนจะผล็อยหลับไปทันทีด้วยความอ่อนเพลีย แต่หลังจากหลับไปได้ไม่นาน เธอก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่แก้ม ทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

ห้องนอนของเธอมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงเท่านั้นที่ส่องให้เห็นภาพเบลอ ๆ

เกลทิ้งตัวลงบนเตียงขนาดใหญ่ของเธอ ก่อนจะผล็อยหลับไปทันทีด้วยความอ่อนเพลีย แต่หลังจากหลับไปได้ไม่นาน เธอก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ ที่แก้ม ทำให้เธอค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

ห้องนอนของเธอมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงเท่านั้นที่ส่องให้เห็นภาพเบลอ ๆ

“อืมมม กี่โมงแล้วเนี่ย” เกลถามด้วยเสียงงัวเงีย

คิรินนั่งอยู่ข้างเตียงของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ใกล้เธอมาก จนเกลสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากตัวเขา

“ตีสามกว่าแล้ว” คิรินตอบเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางของเขาดูเมามากๆ ดวงตาฉายแววพร่ามัว แต่ก็ยังคงจ้องมองเกลอย่างไม่วางตา

เกลรีบดันตัวลุกขึ้นนั่ง “คินไม่ไปนอนหรอ คนอื่นล่ะ”

คิรินไม่ตอบ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับเข้าที่แก้มของเกลอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้เธอมากยิ่งขึ้น

“คินอยากอยู่กับหนูเกล” คิรินพูดเสียงแผ่ว น้ำเสียงขี้อ้อนเหมือนลูกหมา ที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน “คินอยากหอมแก้มหนูเกลอีกรอบ ได้ไหม”

หัวใจเธอเต้นระรัวเหมือนจะหลุดออกมาจากอก และก่อนที่เกลจะปฏิเสธ คิรินก็ประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา แต่แทนที่จะผละออก เขากลับเคลื่อนใบหน้าเข้าหาเธอช้า ๆ จนริมฝีปากของเขาแตะกับริมฝีปากของเกล

คิรินใช้ริมฝีปากบดเบียดอย่างอ่อนโยน เป็นจูบแรกที่เต็มไปด้วยความนุ่มนวลและอ่อนโยนในยามที่เขามึนเมา

เกลตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก รสชาติของแอลกอฮอล์จาง ๆ ผสมกับความหวานอ่อน ๆ จากริมฝีปากของเขาทำให้เธอรู้สึกสับสนไปหมด

คิรินถอนจูบออกช้า ๆ ดวงตาของเขายังคงจ้องมองเกลอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงแผ่ว

“ฝันดีนะ ยัยหนูเกล” คิรินกระซิบอย่างแผ่วเบาก่อนจะลุกขึ้นเดินโซเซออกจากห้องนอนของเกลไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้เกลนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลอง

เกลตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจมันเต้นจนจะหลุดออกมา จูบแรก ที่เต็มไปด้วยความนุ่มนวลและอ่อนโยน ทำให้เธอรู้สึกสับสนไปหมด เขาชิมความหวานจากริมฝีปากอวบอิ่ม และก่อนจะลุกจากไปเขาเลื่อมไปจูบหน้าผากมนของเธอ

“ฝันดีนะ”

คิรินเดินโซเซออกจากห้องไปแล้ว แต่เกลยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง เธอตาค้างจนถึงเช้า ไม่สามารถข่มตาหลับได้อีกเลย ความรู้สึกหลากหลายตีกันยุ่งเหยิงในใจ ทั้งความหวานจากจูบเมื่อครู่และความโกรธที่คิรินฉวยโอกาสเธอ

เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง เกลก็ลุกขึ้นแต่งตัวด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด ในหัวของเธอมีแต่ความคิดว่า คิรินฉวยโอกาส! เมาแล้วหื่น!

เมื่อเกลเดินออกมาจากห้องนอน เดย์ ไนท์ และวิน ก็กลับไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงคิรินที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์

คิรินเงยหน้าขึ้นมามองเกล “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ เกล” คิรินกลับทำตัวเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

“อืม” เกลตอบห้วน ๆ แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ครัวเพื่อชงกาแฟเอง เธอไม่ยอมสบตาเขาเลยแม้แต่น้อย

คิรินเห็นอาการแปลกๆ ของเกล แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เกลรีบไปเรียนคาบเช้าทันทีโดยไม่แม้แต่จะรอคิริน

ตั้งแต่ยัยอ้วนของเขาไม่ยอมตอบไลน์ที่คิรินส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว จนกระทั่งเลิกเรียนตอนเย็น

“สามีมารับแล้วค่ะ!” ข้าวฟ่างแซวเสียงดัง เมื่อเห็นรถออดี้สีดำของคิรินจอดรออยู่ เกลหันไปมองเพื่อนๆตาเขียว ด้วยความที่โกรธคิรินเป็นทุนเดิม ยิ่งโดนแซว มันก็ยิ่งทำให้เธอยิ่งโมโหเข้าไปอีก

 “ไม่ใช่” เธอปฏิเสธเสียงดังทันที ก่อนจะรีบเดินขึ้นรถไป คิรินเห็นสีหน้าที่งอนจนแก้มป่องของเกล ก็ไม่ได้ถามอะไร เขาขับรถไปเงียบ ๆ ตลอดทาง พยายามปล่อยให้เกลได้สงบสติอารมณ์

เมื่อกลับมาถึงคอนโด เกลรีบเดินเข้าห้องนอนทันที เธอปิดประตูใส่หน้าคิริน ไม่เปิดโอกาสให้คิรินถามอะไรเลย

คิรินนั่งคิดอยู่ที่โซฟาได้ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าต้องเข้าไปคุยให้รู้เรื่อง เขาเดินไปเปิดประตูห้องนอนของเกลอย่างช้าๆ แล้วเดินเข้าไป ภาพที่คิรินเห็นคือ เกลนั่งอยู่บนพื้นพิงเตียง น้ำตาซึมอยู่ เกลโมโหมากๆ จนร้องไห้ออกมาเพราะจัดการกับความรู้สึกไม่ได้

คิรินตกใจมาก เขารีบเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กทันที ยกตัวเกลขึ้นมานั่งบนตัก ก่อนจะกอดเอาไว้แน่น

“โกรธอะไรคิน เกลบอกได้มั้ย” คิรินพูดเสียงแผ่ว พลางใช้มือลูบหลังเกลเบา ๆ

เกลส่ายหน้าและร้องไห้หนักขึ้น เธอไม่ยอมตอบ!

“เรื่องจูบเมื่อคืนเหรอ” คิรินถามตรง ๆ

เกลชะงักทันที ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามองสบตาคิริน ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น

คิรินมองใบหน้าของเกลอย่างอ่อนโยน เขาเข้าใจแล้วว่าเกลไม่ได้โกรธที่ถูกจูบ แต่โกรธที่เขาไม่พูดถึงมันเลยต่างหาก

คิรินก้มลงหอมหน้าผากของเกลอย่างนุ่มนวล

“ที่ไม่พูดถึงไม่ใช่อะไร” คิรินกระซิบ “แค่กลัวว่าเกลจะเขินจะทำตัวไม่ถูก”

“คินไม่เคยเล่นๆ กับเกลเลย ก็ใครใช้ให้เธอน่ารักเกินไปละยัยอ้วน” คิรินกระซิบเสียงทุ้ม

เกลที่ได้ยินคำพูดของเขา ก็รู้สึกว่ากำแพงความโกรธพังทลายลงและถูกแทนด้วยความเขินอาย น้ำตาของเธอค่อยๆ หยุดไหล เธอซุกหน้าลงกับอกแกร่งของคิรินเพื่อปิดใบหน้าแดงก่ำของตัวเอง

คิรินโอบกอดเกลไว้แน่น เขารับรู้ได้ถึงการตอบสนองของเธอ และเขาก็รู้ว่าเธอเชื่อใจเขา

“อยากลองใหม่ไหม” คิรินสบตาสีน้ำตาลอ่อนของเกล มันเหมือนมีมนต์สะกด

“จูลฉันสิ เกล” คิรินกระซิบบอกก่อนที่เขาจะใช้มือข้างหนึ่งเชยคางของเกลขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขามองสบตากับเธออย่างอ่อนหวาน

ก่อนที่เกลจะทันได้ตอบ คิรินก็ก้มลงจูบเกลอีกครั้ง ครั้งนี้ต่างจากจูบเมื่อคืน จูบนี้ไม่ได้นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนเมื่อคืน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันทั้งเอาแต่ใจและเต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกเก็บซ่อนมานาน

ริมฝีปากของคิรินบดเบียดเข้ากับริมฝีปากของเกลอย่างเร่าร้อน เขาโอบกอดเกลไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

เกลหายใจไม่ทัน เธอไม่เคยถูกจูบแบบนี้มาก่อน เธอรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง

คิรินรู้ได้ว่าเกลยังไม่เคยจูบ เขาจึงค่อยๆ ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ก่อนจะใช้ริมฝีปากของเขา ค่อยๆ สอน เกลอย่างช้าๆเขาสอนให้เธอตอบรับจูบของเขาอย่างอ่อนโยน สอนให้เธอหายใจไปพร้อมกับจังหวะของเขา

เกลเริ่มเรียนรู้การจูบจากเขาอย่างรวดเร็ว มือเล็กๆ ของเธอค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบคอของคิรินอย่างแผ่วเบา และในไม่ช้า เกลก็เริ่มจูบตอบกลับเขาด้วยความพอใจ

จูบนั้นดำเนินต่อไปอย่างเนิ่นนานในห้องนอนของเกล เหมือนเธอโดนเขาครอบนำอยู่ เหมือนโดนเขาหลอกหล่อ แล้วแบบนี้เธอจะควบคุมหัวใจของตัวเองได้ยังไง