ตอนที่ 17 บทสี่ Future Detective ภาคต้น

เพราะข้อมูลที่อ่านมาก่อนสอบนั้นเป็นเพียงการคาดเดา และความเป็นไปได้ถึงสี่ครอบครัวที่กำลังมีภัย

            บุคคลตรงหน้าคือเป้าหมายคนปัจจุบันที่มีความเสี่ยงมากที่สุดในตอนนี้ แบบนี้คงไม่ต้องไปสืบหาที่ไหน เพราะภารกิจอยู่ตรงหน้าแล้วไงล่ะ

            “ไม่ทราบว่าพอจะช่วยฉันได้หรือเปล่า” บีระพัฒน์เห็นอีกฝ่ายเงียบไปหลายนาทีจึงเกิดความร้อนใจ เลยพยายามถามอีกครั้งเพื่อต้องการคำตอบ

          กลืนศักดิ์ศรีของราชวงศ์เศษเสี้ยวอันน้อยนิดไปหมดสิ้น ตอนนี้หน้าตามันจะไปสำคัญอะไร หากไม่มีชีวิตอยู่ เกียรติยศมันก็ไม่มีความจำเป็นหรอก

            “เอาเป็นว่าผมจะช่วยคุณแล้วกันครับ ในฐานะพี่น้องร่วมสถาบันเดียวกัน แต่ว่าเรื่องค่าใช้จ่ายคงจะสูงกว่าที่คิด เพราะเรื่องนี้มันใหญ่เกินกว่าที่ผมจะโอบไว้”

            “มีความจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรบุคคล และอะไรหลายอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลและการสันนิษฐานของคุณว่าถูกต้องหรือไม่ เพราะฉะนั้นเรามาคุยกันเรื่องค่าใช้จ่ายให้ชัดเจน”

“ผมจะอยู่กับคุณตลอดหนึ่งปีอย่างที่ต้องการ ค่าจ้างเดือนละหนึ่งร้อยล้านบาท วางมัดจำตอนนี้เลยยี่สิบล้านบาท และภายในสองชั่วโมงผมจะไปบ้านของคุณ”

            “และนับจากนี้ไปตลอดหนึ่งปีหลังจากร่างสัญญาอย่างเป็นทางการ ผมคือแฟนกำมะลอของคุณครับ”

            เด็กหนุ่มบอกพลางยื่นกระดาษที่เขียนถึงรายละเอียดของเงื่อนไขแบบชั่วคราวออกมาให้อีกฝ่ายอ่าน หากสามารถยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้

            เขาเองก็พร้อมกระโจนลงสนามนี้เพื่อทำงานทันที แถมยังจะได้ความดีความชอบเป็นคนแรก และน่าจะได้เงินรางวัลจากคุณชายใหญ่เป็นจำนวนมากอีกด้วย

            เรียกว่าได้ทั้งเงินและทองไปพร้อมกัน จะมีใครที่ได้รับค่าตอบแทนจำนวนมหาศาลขนาดนี้บ้าง คงมีเพียงชินภัทรเท่านั้นที่สามารถหาเงินจำนวนเหล่านี้ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี

            “ฉันตกลง ยอมรับทุกเงื่อนไข”

            “ขอเพียงทำให้ตระกูลวรวงศ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม”

            “ข้อเสนอทุกอย่างล้วนยอมรับได้”

               “โอเคครับ ถ้างั้นเริ่มมาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ”

            “ผมจะเป็นแฟนในนามของคุณตลอดหนึ่งปี เวลาออกไปข้างนอกจะอยู่กับคุณตลอดยกเว้นเวลาเรียนกับฝึกซ้อม”

            “ส่วนเวลาอยู่บ้านคุณจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะต้องเอาเวลาไปค้นหาอะไรหลายอย่างที่คุณต้องการ ไม่ทราบว่าที่บ้านมีพี่น้องหรือเปล่า ถ้าต้องระวังอะไรก็ควรบอกแต่เนิ่น ๆ ”

            “และระยะเวลาในการเตรียมตัวก่อนไปอยู่ด้วยคือหนึ่งสัปดาห์ไม่ใช่ภายในไม่กี่ชั่วโมง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผมจำเป็นต้องวางแผนกับพรรคพวก”

            ชินภัทรอธิบายอย่างละเอียดและเสียงดังฟังชัด เนื่องจากเวลาปกติอยู่กับคนฉลาดหรือบางคนก็ฉลาดมากกว่ามาตลอด เวลาคุยกับคนทั่วไปมักจะพูดมากเป็นพิเศษ

            “ไม่มีปัญหา ถึงผมจะไม่ใช่คนที่ฉลาดล้ำเท่าคุณ แต่เรื่องพวกนี้ผมเข้าใจอยู่แล้ว ขอบคุณที่อธิบายอย่างละเอียด อย่างน้อยก็ใส่ใจคนทั่วไปมาก ถ้าเทียบกับคนอื่น”

            บีระพัฒน์บอกพลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเพิ่งเคยเจอคนแบบนี้เป็นครั้งแรก เรื่องความฉลาดและไม่ฉลาดถูกเป็นหัวข้อวิพากย์วิจาณ์สำหรับยุคนี้

            ทรัพย์สมบัติไม่ใช่ทุกอย่างเสมอไป พวกเขาก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกัน ย่อมมีส่วนที่บกพร่องเช่นกัน และยังทำให้รับรู้ถึงคนที่มีความสามารถมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่าอีกต่างหาก

            ตรู๊ด... ตรู๊ด...

            (จินเจต)

            “อยู่ไหนเนี่ย จะตายแล้วเหรอ โทรตั้งนานไม่รู้จักรับ” จินเจตไม่รอให้เพื่อนสนิททันตั้งตัว

            “แล้วจะรีบไปตายที่ไหนล่ะ เพิ่งจะก้าวออกจากห้องสอบไม่ถึงชั่วโมงเลย หรือจะให้ฉันโทรจองโลงศพให้แกเป็นคนแรกดีไหม ปากดีนัก ไอ้เวรนี่” ชินภัทรรับสายปุ๊บก็เปิดปากด่าทันที

            “ตกลงอยู่ไหนเนี่ย คนอื่นเขาตามหากันให้วุ่น เดี๋ยวต้องกลับไปฟังงานจากคุณชายใหญ่อีก”

            “อยู่ไหนก็ได้ โตแล้ว”

            “โอ๊ย ตอบมาแบบจริงจังดิวะ มันใช่เวลาเล่นไหมเนี่ย”

            “ร้านกาแฟในมหาลัยขนาดกลางใต้ตึกที่ฉันมาสอบ ใช้ขายาวๆ นั่นเดินมาให้ว่อง อย่าทำให้คนอื่นรอได้ป่ะ”

            “ไอ้...” เด็กหนุ่มไม่รอให้เพื่อนสนิทด่าต่อกดวางสายทันทีด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไร

            “คุณทำให้ผมประหลาดใจเหมือนกัน รุ่นน้อง” บีระพัฒน์เอ่ยแซวด้วยท่าทีสนใจอย่างเปิดเผย

            “เพื่อนสนิทผมเองครับ มันโทรมาเพราะมีเรื่องต้องกลับไปทำงานด้วยกัน เราด่ากันมาตั้งแต่เด็กแล้ว ถ้าวันไหนไม่ได้ทะเลาะกันน่าจะเหงาปากไม่น้อย”