ตอนที่ 20 บทสี่ Future Detective ภาคสุดท้าย

“แถมท่านยังเริ่มทำงานนี้มาตั้งแต่อายุสิบเจ็ด จนตอนนี้อายุยี่สิบแล้ว ไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักอย่าง ทำได้ดีกว่าตอนอยู่ในมือของคุณชายใหญ่อีก”

            “ผมจะโทรถามให้ตอนนี้เลยครับ” ชินภัทรอธิบายอย่างละเอียดพลางกดมือถือโทรหาเจ้านายทันที ไม่ได้รอฟังคำพูดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

            เพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าคำพูดของรุ่นพี่ร่วมสถาบันไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ทั้งนั้น มีเพียงคำตอบของผู้เป็นนายต่างหากถึงจะเอ่ยปากได้ถูกต้อง

            ตรู๊ด... ตรู๊ด...

            (นภัทร ภูทนินทร์)

            “ฮัลโหลครับ คุณชายเล็ก ผมมีเรื่องจะเรียนให้ทราบ ไม่ทราบว่าท่านสะดวกหรือไม่กับการถูกจ้างงานสอนการดูแลจัดการคฤหาสน์หลังใหญ่”

            “และคอยควบคุมดูแลทุกเรื่องทั้งคฤหาสน์ บอดี้การ์ด พ่อบ้านทั้งหมด แม่บ้านทั้งหมด รวมถึงคนรับใช้ทั้งหมดด้วยครับ พอดีงานของผมมีความเกี่ยวข้องกับรุ่นพี่ร่วมสถาบัน”

            “เป็นขั้วอำนาจฝ่ายเชื้อพระวงศ์ตระกูลวรวงศ์ที่ผมรับภารกิจอยู่ครับ ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง” ชินภัทรถามอย่างละเอียดในทีเดียว ทำหรือไม่ทำให้อีกฝ่ายตัดสินใจ

            “อีกสองสัปดาห์จะเดินทางไปยังที่นั่น ทำเรื่องเทียบเชิญอย่างกึ่งทางการมายังตระกูลภูทนินทร์ให้เสร็จสิ้น ก่อนที่ฉันจะเดินทางไป”

            “เรื่องราวหลังจากนั้นค่อยคุยตอนไปถึงแล้วกัน ขอฉันจัดการเรื่องทางนี้ก่อน” นภัทรตอบกลับอย่างละเอียดเช่นกัน เจ้าเด็กคนนี้ทำเหมือนถามแบบมีมารยาท

            ความจริงต้องการคำตอบให้ตกลงอย่างเดียวมากกว่า การเข้าไปสอนขั้วอำนาจฝ่ายตรงข้ามที่เป็นเชื้อพระวงศ์ไม่ขาดทุนเลยสักอย่าง

            ได้ทั้งชื่อเสียงว่าถูกเชิญมาอบรมสั่งสอนบุตรชายลำดับสาม มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลวรวงศ์ ดีทั้งในแง่วงศ์ตระกูลและการทำธุรกิจ กำไรทุกทาง ไม่ขัดผลประโยชน์กับใคร

            “รับทราบครับ คุณชายเล็ก”

            “ผมจะส่งคนไปดำเนินการให้เร็วที่สุดครับ” ชินภัทรตอบรับด้วยน้ำเสียงสุภาพพลางกดวางสาย

            “นายกล้าโทรไปถามแบบนั้นด้วยเหรอ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่มากเหรอกับการติดต่อเจ้านายระดับสูงโดยตรงแบบนั้น ถึงแม้ว่านายจะเป็นลูกคนมีชาติตระกูลก็เถอะ”

            “แต่ระดับมันก็ต่างกันไม่ใช่เหรอ นายทำฉันขวัญผวาหมดแล้ว จิตใจของฉันไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น”

            บีระพัฒน์บ่นอุบพลางทุบอกตนเองเบาๆ เรียกขวัญที่หายไปกลับมา ไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรบุ่มบ่ามขนาดนี้มาก่อน ไม่คิดถึงจิตใจของคนอื่นบ้างเลยหรือไง

            นี่เป็นคนธรรมดานะเฟ้ย คิดถึงจิตใจคนปกติกันบ้าง ไอ้พวกอัจฉริยะสภาพจิตใจแปลกประหลาดทั้งหลายเอ๊ย!

            “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตกใจ แต่เรื่องที่โทรไปหาคุณชายเล็กเป็นความตั้งใจล้วนๆ เพราะยังไงสุดท้ายผมเป็นลูกน้องที่ขึ้นตรงกับคุณชายใหญ่”

            “เป็นตำแหน่งระดับสูงที่ฟังคำสั่งผู้บัญชาการสองคนคือคุณชายใหญ่และคุณชายเล็ก บุคคลที่กำลังจะกลายเป็นนายคนต่อไปของตระกูลภูทนินทร์”

            “ลำพังการตัดสินใจของเราสองคน ไม่สามารถพูดได้ว่าควรทำยังไง เพราะผมเรียนมาแต่ไม่ได้มีความเชี่ยวชาญ คนเราไม่สามารถเก่งได้ทั้งหมด ย่อมมีส่วนที่ไม่เก่งนะครับ”

            “แถมเจ้านายทั้งสองคนของผมไม่ค่อยตอบโซเชี่ยล ทำแต่งานเป็นหลัก การกดโทรหาคือเส้นทางเดียวที่ได้คำตอบไวที่สุด ภารกิจในการจัดการเรื่องของคุณ”

            “ผมต้องให้ความสำคัญลำดับแรกนอกจากเรื่องเรียน และการทำงานให้ตระกูลภูทนินทร์” ชินภัทรอธิบายให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง

            แม้เขาจะไม่ชอบพูดมากก็ตาม แต่ไม่ใช่กับคนธรรมดาทั่วไป หากรับรู้ว่าอีกฝ่ายมีความสามารถเท่าไหร่ จะพยายามปรับตัวให้เข้ากัน

            ไม่ทำตัวเป็นคุณชายกวนประสาทใคร หรือเป็นอันธพาลให้ใครดูเล่น เรื่องแบบนั้นปล่อยให้คนสติไม่ดีแบบคุณชายใหญ่ทำไปก็พอแล้ว มันออกจะเข้ากับนิสัยของเจ้านายเขาสุดๆ

            “แล้วตกลงเจ้านายของนายว่ายังไงบ้างล่ะ” บีระพัฒน์เอ่ยถามอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น สองมือกำมัดแน่นด้วยความตึงเครียด เพราะเวลานี้ไว้ใจใครไม่มากนัก

            จะจ้างคนนอกก็กลัวว่าจะเกิดปัญหาขึ้นมาอีก คนในเป็นทางออกดีที่สุด ณ ตอนนี้

            “อีกสองสัปดาห์จะมาครับ ให้พวกเราทำเรื่องเทียบเชิญแบบไม่เป็นทางการส่งไปให้ตระกูลภูทนินทร์ รวมถึงจัดการชื่อเสียงในแวดวงสังคมให้เรียบร้อย”

            “ไม่ให้ถูกมองว่ากลายเป็นรวมพรรคพวกคนละฝั่ง เรื่องพวกนี้ผมจะให้คนช่วยดำเนินการให้ เพราะตอนนี้ถือว่าผมอยู่มานานที่สุดในกลุ่ม”