ตอนที่ 21 บทห้า Future Detective ภาคต้น

“อีกสองสัปดาห์จะมาครับ ให้พวกเราทำเรื่องเทียบเชิญแบบไม่เป็นทางการส่งไปให้ตระกูลภูทนินทร์ รวมถึงจัดการชื่อเสียงในแวดวงสังคมให้เรียบร้อย”

            “ไม่ให้ถูกมองว่ากลายเป็นรวมพรรคพวกคนละฝั่ง เรื่องพวกนี้ผมจะให้คนช่วยดำเนินการให้ เพราะตอนนี้ถือว่าผมอยู่มานานที่สุดในกลุ่ม”

            “ผมคิดว่าเรื่องทำเอกสารเทียบเชิญและการประกาศข่าวคราวในแวดวงสังคมนั้น รุ่นพี่น่าจะสามารถทำได้โดยไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากผม”

            ชินภัทรบอกคำตอบที่น่าพึงพอใจให้กับอีกฝ่าย ถึงไม่รู้ว่าตนเองแสดงออกไปแบบไหน แต่คิดว่านี่คือมารยาทพื้นฐานมากพอแล้วสำหรับนายจ้างและลูกจ้าง

            “ขอบใจนะ ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”

            “นายวางใจเถอะ”

            “เห็นแบบนี้ฉันเองก็ถึงคุณชายเลยนะ”

            บีระพัฒน์พูดพลางกอดอกด้วยความภาคภูมิใจในสายเลือดของตนเองที่ยังคงสืบทอดต่อมาแม้จะหลงเหลือเพียงน้อยนิดก็ตาม

            เป็นตามคำพูดของคุณชายน้อยลำดับสามตระกูลวรวงศ์ การส่งเทียบเชิญกึ่งทางการและการประกาศในแวดวงสังคมทุกอย่างล้วนเป็นไปในทิศทางบวก

            ไม่ส่งผลเสียแต่ฝ่ายใดทั้งสิ้น เพราะผู้สอนเป็นผู้สืบทอดลำดับสอง ผู้เรียนเป็นผู้สืบทอดลำดับสาม ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับทายาทหลักของตระกูล

            จึงไม่ถูกเพ่งเล็งไปโดยปริยาย ราบรื่นไร้กังวล

            ณ ห้องรับแขกของตระกูลวรวงศ์

            “ขอบคุณที่ตอบรับคำเชิญของผมนะครับ ผมได้รับคำแนะนำจากชินภัทรว่าให้เชิญคุณนภัทรมาเป็นที่ปรึกษาเหมาะสมกว่า รวมถึงเรื่องๆ ก็สามารถให้คำแนะนำได้มากกว่า”

            “หวังว่าจะช่วยให้ผมขัดเกลาฝีมือได้มากขึ้นนะครับ มีหลายเรื่องที่ยังบกพร่องอยู่มาก รบกวนช่วยใจเย็นกับผมหน่อย เพราะผมเป็นลูกคนเล็กของบ้านอาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง”

            บีระพัฒน์บอกพลางกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น เพราะอีกฝ่ายเองก็ถือว่าสูงศักดิ์เช่นกัน เป็นถึงตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ดที่มีส่วนค้ำจุนประเทศ

            ความรู้ ความสามารถ ล้วนเก่งกาจหลากหลายด้านไม่แพ้ผู้สืบทอดคนปัจจุบันเลยสักนิด แถมยังมีคู่หมั้นที่เก่งกาจเข้าร่วมตระกูลแบบนี้ ต่อไปตระกูลคงจะมีชื่อเสียงมากกว่าเดิม

            “คุณบีระพัฒน์ค่อนข้างมีหลายสิ่งที่ติดตัวมาแต่เกิดแบบคุณชาย ยังไงคุณก็เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ ปัจจุบันเชื้อพระวงศ์มีสายเลือดส่วนน้อยถึงจะเป็นส่วนน้อยยังไงก็ยังเป็นเลือดอยู่ดี”

            “ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นเกินไปหรอกครับ เรื่องความเอาแต่ใจของคุณไม่จำเป็นต้องกังวลเหมือนกัน ถ้าเทียบกับพี่ชายของผมแล้ว...คุณน่าจะปกติกว่าเยอะเลย”

            “เรื่องค่าใช้จ่ายไม่จำเป็นต้องมีเอกสารเซ็นสัญญาจ้างหรอกครับ การบ่มเพาะบุคคลมีความสามารถระดับแนวหน้ามีความจำเป็นอย่างยิ่ง”

            “ต้อนรับอาหาร เสื้อผ้าและที่พักก็เพียงพอ จะให้คนบอกไซส์เสื้อผ้าให้ครับ ผมจะอยู่ที่นี่ชั่วคราวประมาณสามเดือน หลังจากนั้นจะมาค้างสามวันต่อสัปดาห์จนกว่าจะครบสามปี”

            “ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น มีตระกูลภูทนินทร์ค้ำจุนอยู่คุณจะปลอดภัยและสบายตลอดสามปี พยายามยืนหยัดให้ได้ก็เพียงพอแล้วครับ”

            คำพูดของนภัทรทำเอาน้ำตาของบีระพัฒน์ไหลอาบแก้มด้วยความซาบซึ้งใจ อาการป่วยของแม่ สายลับในบ้าน พ่อลำบากในหน้าที่การงาน พี่สาวสองคนติดต่อกลับมานานกว่าที่คิด ทุกอย่างกลายเป็นความอันตรายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อีกฝ่ายอยู่ขั้วตรงข้ามด้วยซ้ำกับพูดจาน่าฟังกว่าคนฝั่งเดียวกัน

            “ขอบคุณมากครับ คุณทำให้ผมรู้สึกซึ้งใจมากๆ ทั้งคุณนภัทร ทั้งชินภัทรต่างก็อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับทำให้รู้สึกปลอดภัยมากกว่าคนฝั่งเดียวกันซะอีก”

          บีระพัฒน์เอ่ยขอบคุณพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย ไม่รู้สึกอับอายกับสภาพของตนเองเลยสักนิด เพราะนี่คือคำพูดที่อยากได้ยินมานานแสนนาน

            ถึงแม้จะให้ชินภัทรมาคอยช่วยเหลือตลอดเป็นเวลาเดือนกว่า แต่ความกังวลเหล่านั้นไม่ได้หายไปทั้งหมด ยังคงรู้สึกแย่อยู่เสมอราวกับว่าทุกอย่างจะพังทลายได้ทุกเมื่อ

            “คุณอาจจะคิดมากเกินไปจนลังเลที่จะต้องการความช่วยเหลือจากใคร ผมรู้มาว่าคุณมีเพื่อนสนิทอีกสามคน บางทีลองปรึกษาเพื่อนดูบ้างอาจจะมีอะไรมากกว่าที่เห็น”

            “เท่าที่ผมทราบมา เพื่อนของคุณทั้งสามคนค่อนข้างดีกับคุณมากและเป็นมิตรมากกว่าที่คิด เรื่องราวไม่ได้เลวร้ายไปซะหมดหรอก ยังมีเรื่องราวดีๆ อีกมากมายรอคอยอยู่”

            “บทเรียนแรกสำหรับสัปดาห์นี้ ให้คุณพูดคุยระบายความในใจให้เด็กคนนี้ฟังและเรียกทั้งสามคนออกมาคุยเปิดอก พูดเรื่องภายในตระกูลแบบไม่ปิดบัง”

            “เดี๋ยวผมต้องไปจัดการเรียนที่สถาบัน ไหนจะเรื่องคู่หมั้นอีก เจอกันอีกทีสัปดาห์หน้าจะมาด้วยกันสองคน”