ตอนที่ 19 บทสี่ Future Detective ภาคปลาย

“กูว่าแล้วไง” ชินภัทรพูดพลางถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย แต่ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะปกติคนนอกไม่เข้าใจพวกเราอยู่แล้ว

            บทสนทนาที่มีเพียงสองคนเข้าใจเท่านั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง ทำเอาบีระพัฒน์กุมขมับด้วยความปวดหัว

            ณ ห้องทำงานของชินภัทร

            “มาหาผมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” ชินภัทรถามพลางอ่านเอกสารต่อไปโดยไม่ได้หันไปมองเลยสักนิด เพราะในบ้านหลังนี้คนที่จะก้าวเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อนมีไม่กี่คนหรอก

            นอกจากเจ้าของบ้านหรือนายจ้างชั่วคราวที่มีสัญญาเป็นปีอย่างบีระพัฒน์ วรวงศ์หรอก จากการมาอยู่อาศัยร่วมเดือน ผลงานล่าสุดคือการกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ที่อยู่ใกล้ตัวภายในคฤหาสน์ไปได้

            ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะจบ น้ำที่นี่ลึกกว่าที่คิด ย่อมมีใครอีกหลายคนที่จำเป็นต้องตรวจสอบ ผลสรุปมันออกมาเร็วเกินไป ต้องมีใครซุกซ่อนอยู่ที่นี่

            “ฉันมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย นายว่างหรือเปล่า” บีระพัฒน์ถามด้วยความระมัดระวัง เนื่องจากตนเองเป็นลูกคนเล็ก ค่อนข้างเอาแต่ใจพอสมควร

            ตลอดหนึ่งเดือนมานี้พยายามปรับตัวอยู่ตลอด

นอกเหนือจากเรื่องที่คนอายุน้อยกว่าเป็นรักแรกของตนเอง บีระพัฒน์ไม่ค่อยได้คุยกับฝั่งขั้วอำนาจอื่นเท่าไหร่ ไม่รู้จะวางตัวยังไง เพราะปกติทำอะไรก็ไม่มีใครดุด่าสักคน

            ความที่ไอคิวมาตรฐานจึงได้รับการดูแลแบบทั่วไป ไม่เคร่งเครียดแถมยังเอาอกเอาใจมากกว่าทายาทสายตรงสองคนที่มีไอคิวมากกว่าเจ้าตัวด้วยซ้ำ

            “พูดธุระมาเลยครับ ตอนนี้เหลือแค่ปั๊มเอกสารให้เสร็จครบห้ากล่อง ไม่ต้องใช้สมองคิด สามารถทำไปคุยไปได้ครับ ไม่เสียเวลาอะไร”

            “ผมรับรู้มาตลอดว่าพี่พยายามปรับตัวให้เข้ากับผม ผมเองก็สัมผัสได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นถึงพวกเราจะทำสัญญาจ้างทั้งงานและเป็นแฟนมาหลอกคนอื่น”

            “ถึงจะเป็นแค่ในนามก็ต้องทำให้ครบถ้วน จากนี้ไปสามารถเข้าออกทั้งห้องทำงาน ห้องนอน ทุกอย่างได้ตามสะดวกทั้งหมด ยกเว้นกล่องเอกสารที่มีการล็อคกุญแจ”

            “พวกนั้นเป็นเอกสารอันตรายที่เกี่ยวข้องกับการปกป้องตระกูลและมีงานเสี่ยงอันตรายถึงชีวิต พี่บีบีไม่ได้เดินเส้นทางเดียวกัน อย่าเปิดดูครับ”

            เด็กหนุ่มตัดสินใจอธิบายอย่างละเอียด เพราะเหลือบมองรุ่นพี่ตรงหน้ายืนถามตัวเกร็งมาสักพักใหญ่

จึงเลือกพูดให้เข้าใจตรงกันดีกว่าเข้าใจผิดไปใกล้ ถึงปกติจะไม่ใช่คนชอบพูดมากสักเท่าไหร่ ถึงยังไงอีกฝ่ายเป็นนายจ้าง ทำตัวเอาแต่ใจมากไปคงไม่ดีเท่าไหร่

            “ฉันคิดว่าเอกสารการดูแลคฤหาสน์หลังนี้มีความยากเกินไป นอกจากสถานที่ใหญ่และยังมีหลายส่วนต้องจัดการ ทำให้ไม่รู้ว่าควรเริ่มตรงไหนก่อน”

            “นายหรือเพื่อนนายสามารถสอนฉันได้ไหม เดี๋ยวให้ค่าจ้างแยกต่างหากกับเงินส่วนแรกได้ไหม ในเมื่อตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงตนเอง”

            “ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าของดูแลชั่วคราว ควรรับหน้าที่ดูแลควบคุมต่อจากหัวหน้าพ่อบ้านและหัวหน้าแม่บ้าน รวมถึงหัวหน้าบอดี้การ์ดของตระกูลมาด้วย”

            “หนึ่งในพวกนายสี่คน มีใครที่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้บ้าง”

“ฉันคิดว่าเอกสารการดูแลคฤหาสน์หลังนี้มีความยากเกินไป นอกจากสถานที่ใหญ่และยังมีหลายส่วนต้องจัดการ ทำให้ไม่รู้ว่าควรเริ่มตรงไหนก่อน”

            “นายหรือเพื่อนนายสามารถสอนฉันได้ไหม เดี๋ยวให้ค่าจ้างแยกต่างหากกับเงินส่วนแรกได้ไหม ในเมื่อตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงตนเอง”

            “ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าของดูแลชั่วคราว ควรรับหน้าที่ดูแลควบคุมต่อจากหัวหน้าพ่อบ้านและหัวหน้าแม่บ้าน รวมถึงหัวหน้าบอดี้การ์ดของตระกูลมาด้วย”

            “หนึ่งในพวกนายสี่คน มีใครที่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้บ้าง”

            บีระพัฒน์สอบถามอย่างละเอียด เรื่องเหล่านี้ควรมีการแก้ไขโดยด่วน ไม่งั้นต่อไปอาจจะเป็นปัญหาในอนาคต เวลานี้เหมาะสมสำหรับการเรียนรู้

            “อืม...ผมคิดว่าเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยเหมาะสมกับพวกเราเท่าไหร่ ทั้งผมและไอ้สามตัวที่เหลือที่มักทำงานอยู่ข้างนอกมากกว่าอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลภูทนินทร์”

            “ผมคิดว่าผมจะลองขอให้คุณชายเล็กมาช่วยดีกว่า เพราะยังไงนายท่านคนเล็กมีความชำนาญเฉพาะทาง”