ตอนที่ 18 บทสี่ Future Detective ภาคกลาง

ชินภัทรตอบกลับพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่จินเจตเริ่มเปิดสงครามน้ำลาย เขาเองก็พร้อมสู้รบเสมอ ยังไงเพื่อนอีกสองคนก็ไม่คิดจะเข้าร่วมสังเวียนแต่แรก

            “ตามตัวเจอแล้วไอ้เวร รีบกลับกันเร็วมีเรื่องต้องกลับไปรายงาน” จินเจตวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความรีบร้อน

            “ไม่ต้องรีบร้อน บอกไอ้คุณกับไอ้เจตว่าไม่ต้องทำ ทุกอย่างฉันจัดการหมดแล้ว” ชินภัทรบอกพลางตบไหล่เพื่อนสนิทให้ใจเย็นลงด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

            “จริงดิ พวกเราไม่ต้องอดตาหลับขับตานอนแล้วใช่ไหม”

            “จริงแท้แน่นอน เรื่องงานใครจะมาหลอกมึง จะโง่ก็ให้มันพอประมาณได้ป่ะ”

            “แหมพอฉลาดกว่ากูเข้าหน่อยทำเป็นอวดเชียวนะมึง อย่าถึงทีมึงโง่บ้างแล้วกัน”

            “มันคงยากหน่อยนะ เพราะมึงแพ้กูทุกนัดที่ท้าแข่ง”

            “โอ๊ย มึงเลิกกวนส้นตีนก่อนดิไอ้ชิน ตกลงที่พูดคือจริงนะ วันนี้กูจะได้นอนพักเต็มตาสักที ง่วงจะตายห่าอยู่แล้ว”

            “ใช่ วันนี้มึงกลับไปนอนตายได้เลย รับรองได้หลับเป็นสิบชั่วโมง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่กู”

            “นานๆ ทีความฉลาดของมึงก็เหมือนจะมีประโยชน์เหมือนกันนะ ค่อยโล่งอกหน่อย”

            “ไอ้จินเอ๊ย มันก็จะใช้ประโยชน์กันเกินไปไหม”

            ระหว่างการสนทนาที่เหมือนเข้าใจกันอยู่สองคนยังคงดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ ทางด้านเลขาส่วนตัวของคุณชายทั้งสองต่างพากันเขียนข้อความบอกแขกตรงหน้าว่าปล่อยให้พวกเขาเถียงกันไปสักพัก เดี๋ยวก็น่าจะจบ

            “ขออภัยที่ปล่อยให้คุณรอนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนต้องคุยกับมันนิดหน่อย เลยทำให้รอนานไปหน่อย เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟเป็นการตอบแทนทั้งคุณและบอดี้การ์ดที่รอด้านนอกเองครับ”

            จินเจตบอกพลางกระดิกนิ้วเรียกเลขาส่วนตัวแล้วยื่นใบเสร็จการสั่งซื้อที่แอบหยิบออกมาด้วยความชำนาญส่งต่ออย่างรวดเร็ว

            “ขอบคุณครับ” บีระพัฒน์ตอบรับด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เจ้าเด็กพวกนี้มันตัวแสบชัดๆ อัจฉริยะนี่มันมาพร้อมกับความสติไม่ดีรวมอยู่ด้วยสินะ

            ทำเอาสมองตึงเครียดมากกว่าเดิม ถึงจะเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน แต่ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ากำลังพูดอะไรอยู่

            “เฮ้อ...ทะเล้นให้มันพอประมาณเถอะ สักวันจะโดนกระทืบตายซะก่อน ไม่ได้เป็นห่วงนะเว้ย แค่ขี้เกียจใส่ซองงานศพ ด้วยฐานะของฉันต้องใส่เยอะซะด้วย มันเปลืองเงิน” ชินภัทรหันไปแขวะเพื่อนสนิทพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา

            “ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับ รุ่นพี่ หมอนี่ชื่อจินเจต ชื่อเล่นจิน อายุเท่ากับผม แต่สติปัญญาและท่าทางก็เป็นแบบที่เห็นแหละครับ คงไม่ต้องอธิบายกันเยอะ”

            ชินภัทรพยายามพูดให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย ซึ่งย้ำว่าแค่เล็กน้อยจริงๆ เพราะปกติตนเองไม่ค่อยได้พูดคุยกับใครเท่าไหร่

            ไม่รู้ถึงความหนักเบาต่อการคุยกับคนนอก นี่ถือว่าเป็นการอธิบายแบบมีจิตสำนึกมากที่สุดเท่าที่จะทำไหว

            “ไอ้จิน นี่คือรุ่นพี่โรงเรียนเรา เขาชื่อบีระพัฒน์ วรวงศ์ เรียกเขาพี่บีไปก่อนก็ได้”

            เขาไม่ลืมเปลี่ยนบรรยากาศมาคุให้กลายเป็นประเด็นการแนะนำตัวผ่านตนเองที่เป็นคนกลาง

            “ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นพี่บี”

            “ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นน้องจิน”

ถึงคำพูดจะเป็นไปด้วยความสุภาพและทางการ แต่สายตาแทบจะฟาดฟันกันอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะมีเรื่องกันไหมนะ เพราะขนาดต่อหน้าเขายังทะเลาะกันเปิดเผยขนาดนี้

            “อย่าชวนเขาตีนะเว้ยเฮ้ย รุ่นพี่เขาเป็นลูกคุณชายธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่พวกเราที่ถูกอบรมมาเพื่อเป็นแนวหน้าในการปกป้องประเทศและประชาชนนะ”

            “ขืนมึงตีเขาขึ้นมาเรื่องใหญ่เลยนะ กูอนุญาตให้มึงจินตนาการได้ แต่อย่าหาเรื่องเขาแบบนั้นล่ะ รู้ป่ะเนี่ย” ชินภัทรพูดตักเตือนเพื่อนสนิทอย่างตรงไปตรงมาเพียงแต่ลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน

            “ไอ้ชิน ปกติมึงเห็นกูเป็นคนยังไงวะเนี่ย จะบ้าตาย!” จินเจตโวยวายออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เจ้าบ้านี่มันจินตนาการอะไรกันแน่

            “เป็นคนไม่คิดหน้าคิดหลัง ร่างกายไปไวกว่าสมองไงล่ะ” ชินภัทรหันมาแหวกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ หน้าตาออกขนาดนั้นจะไม่ให้ห้ามปรามได้ยังไง

            ถึงคนอื่นจะมองไม่ออกเพราะไอ้บ้านี่มันหน้าตายตลอดเวลา แต่สายตาเหมือนสงสารคนอื่นผสมกับมองคนนอกเหมือนปลาตายแบบนั้นมันดูทุเรศชอบกล

            “ก็คิดจริงๆ แหละ แต่คงไม่ทำหรอก”