ตอนที่ 15 บทสาม Future Detective ภาคปลาย

“คุณชายเล็กเมื่อเติบโตขึ้นก็มาล้างอันดับด้วยคะแนนที่สูงกว่าทั้งหมด”

            “ผมไม่ได้รู้สึกว่าการเป็นหนึ่งในสิบแข็งแกร่งหรอกครับ พอดีเห็นอะไรแบบนี้อยู่ทุกวัน ผมปลงกับอันดับเหล่านี้ไปหมดแล้ว”

            ชินภัทรตอบพลางถอนหายใจด้วยความห่อเหี่ยว สมัยก่อนยังไร้เดียงสานัก คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าพี่น้องในบ้าน แปลว่าแข็งแกร่งที่สุด เมื่อออกมาโลกภายนอกถึงรู้ว่ายังมีผู้แข็งแกร่งกว่ามากมาย

            “บางเรื่องคุณดูโตกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก สมแล้วที่ได้รับการสั่งสอนมาจากตระกูลภูทนินทร์ แต่สรุปแล้วคือไปบ้านฉันสักหนึ่งปีนะ ตกลงไหม”

            “ไม่ต้องห่วงว่าผมจะเอาเปรียบคุณ ทั้งค่าใช้จ่ายในการเรียนอบรมและค่าจ้างบอดี้การ์ด ผมจะเป็นคนออกให้ทั้งหมด มีอะไรขัดข้องตรงไหน” บีระพัฒน์ถามกึ่งบังคับเพราะมีเหตุจำเป็นเร่งด่วนจึงอยากได้อีกคนมาไว้ข้างกาย

          ถือเป็นการทดสอบว่าอีกคนมีความรู้ ความเข้าใจต่อโลกภายนอกมากแค่ไหน บางครั้งการรู้แต่ภายในอย่างเดียว อาจไม่ส่งผลลัพธ์ที่ดีนัก

            อยากลองท้าทายขีดจำกัดของคนตรงหน้า

“ไปร้านอาหารแล้วพูดคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวเถอะครับ ผมคิดว่าที่นี่คงไม่สะดวกเท่าไหร่ แล้วผมจะพิจารณาเองว่าจะตอบรับข้อเสนอของคุณหรือเปล่า”

            ชินภัทรตอบกลับแบบแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะฝ่ายที่ร้อนรนจนอยากได้ตัวไม่ใช่เขาสักหน่อย

            ณ ร้านกาแฟภายในมหาวิทยาลัย

            บีระพัฒน์ตัดสินใจเช่าสถานที่ประชุมขนาดเล็กในร้านกาแฟแทนร้านอาหาร เพราะเขายังไม่รู้สึกหิวสักเท่าไหร่ แต่เหมือนฝ่ายตรงข้ามจะสั่งข้าวปลาอาหาร รวมถึงของหวานเสร็จสรรพ ไม่ได้ถามเลยสักนิดว่าเขาหิวหรือไม่

          ถึงจะรู้ว่าชาติตระกูลเป็นแบบไหนก็ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ถือว่ามีความมั่นใจอยู่พอสมควร รวมถึงรู้ว่าตนเองอยู่ในฐานะอะไร และจะไม่มีใครกล้าลงโทษอย่างเปิดเผย

            ในเวลานี้ บรรดาลูกหลานในตระกูลรับใช้นายของฝั่งเอกชน มีเพียงบุตรคนโตตระกูลภูทนินทร์ที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเสมือนเป็นเจ้าตระกูลก่อนวัยอันควร

            ใครที่กล้าหาเรื่องเด็กที่ได้รับการสนับสนุน ถือเป็นการไม่ให้เกียรติหนึ่งในตระกูลใหญ่ฝ่ายเอกชนอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่มีการหนุนหลังอย่างยิ่งใหญ่

            ความสามารถเฉพาะตัวก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน

“จะมองผมทำไมครับ ถ้าคุณอยากกินอะไรก็สั่งสิ พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นสักหน่อย ค่าใช้จ่ายพวกนี้ผมเป็นคนออกเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณครับ”

            “อย่าเห็นว่าผมเด็กกว่าคุณแล้วจะยอมรับข้อเสนอโดยไม่ไตร่ตรองหรอกนะ แถมการยื่นไมตรีจิตรอย่างไม่คิดอะไรก็ไม่ใช่แนวคิดของผมด้วย”

            “ถึงตอนนี้ผมจะตัวคนเดียวแต่ไม่กลัวคุณที่ยกบอดี้การ์ดมาหลายคนหรอกนะ อย่ามาทำให้ผมรู้ว่าในใจของคุณคิดอะไรเลยครับ คิดจนดังออกมาทางสีหน้าแล้ว”

            “ในกระดานจัดอันดับความเฉลียวฉลาด ผมรู้นะครับว่ารายชื่อของคุณอยู่ในเกณฑ์ปกติ ไม่ใช่ระดับสูงแถมยังไม่ได้เข้าขั้นอัจฉริยะด้วย”

            “ควรมีใครสักคนเตือนคุณหน่อยนะ ว่าเวลาอยู่ต่อหน้าพวกอัจฉริยะอย่าแสดงสีหน้า ท่าทางอะไรแบบนี้ออกมา ถึงไม่พูดออกไปแต่กลุ่มคนเหล่านี้เขารู้ว่าคุณคิดอะไร”

            ชินภัทรรู้สึกไม่พอใจตั้งแต่แรกที่จะมาพาตัวเขาไปอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงดูยังกับเหมือนเลี้ยงหมาเลี้ยงแมว แถมยังพูดจาเหมือนตัวเองใหญ่โตมากมาย

ตอนแรกพยายามทำเป็นไม่สนใจเพราะเห็นแก่ภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาจากเจ้านายตนเองเท่านั้น

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่มีความเกรงใจกันบ้างหรือไง ยังไงฉันก็อายุมากกว่านายตั้งสองปีนะ ทำตัวยังกับไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา”

          บีระพัฒน์โวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็อายุน้อยกว่า กล้าพูดแบบนี้กับตนได้ยังไง ไม่มีใครความเกรงใจกันเลยสักนิด

            ดูจากบัตรนักเรียนที่ใช้สมัครสอบก็รู้ว่ามาจากสถาบันเดียวกัน จะไม่ไว้หน้ากันบ้าง ทำไมพูดแบบนี้ต่อหน้าบอดี้การ์ด

            เขาพยายามใช้น้ำเสียง ท่าทาง สายตาอย่างเต็มที่ ทำให้เรื่องราวใหญ่โตเข้าไปอีก อยากรู้ว่าจะถูกต่อต้านยังไง หากไม่ผ่านการทดสอบนี้

            หวังพึ่งพาเขาไปก็ไร้ความหมาย หากไม่มีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมพอจะต่อกรกับขั้วอำนาจอื่น