Partager

บทที่ 3-1

Auteur: SUNISAYOK
last update Date de publication: 2025-03-23 15:12:19

มหาวิทยาลัยอาร์เธอร์

โรงอาหารเย็น คณะวิทยาศาสตร์ ภาคอินเตอร์

            แท่นแท๊นน!!! แน่นอนว่าฉันไม่ยอมแพ้หรอกย่ะ ฉันแอบชอบพี่เขามาตั้งกี่ปีแล้ว ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าพี่เขาหยิ่งมากแค่ไหน ถ้าผู้ชายด้วยกันมองคงคิดว่าพี่เขาขี้เก๊กแน่นอน (อันนี้คือฉันได้ยินจากกลุ่มแก๊งพวกผู้ชายคุยกันนะ)

พี่เขาน่ะฮอตจะตาย แถมยังฉลาดเป็นกรด สาวในมหา’ลัยต่างพากันปลื้มพี่เขากันจะตาย นอกจากจะหล่อ ฉลาด แล้วยังมีดีกรีเป็นลูกของเจ้าของมหา’ลัยแห่งนี้อีก

และที่ฉันบอกว่าไม่ยอมแพ้ก็เพราะฉันมาทานอาหารที่โรงอาหารเย็นของพวกคณะพี่เขานะสิ เวลานี้เป็นเวลาที่พวกพี่เขาพักแล้วนี่นา จากที่ฉันไปดังด้นสืบมา  แต่เอ๋...ทำไมฉันถึงไม่เห็นวี่แววของพี่เขาเลยนะ

“อยู่ไหนของพี่เขา” ฉันบ่นพร้อมกับสายตายังคงทำงาน กรอกลูกตาไปมาเพื่อมองหาเป้าหมายที่ฉันจะจู่โจม

“เอ๊ะ นั่นไง!” เมื่อเจอเป้าหมายแล้วฉันก็จัดการก้าวขาเล็ก ๆ ของตัวเองตรงดิ่งไปยังพี่โลคาอย่างไว เหมือนโชคชะตาจะเป็นใจเพราะว่าพี่เขานั่งอยู่คนเดียว ถึงแม้พี่เขาจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเพราะพี่เขากำลังเล่นมือถืออยู่ก็เถอะ แต่ฉันก็จำได้ว่าต้องเป็นพี่เขาอย่างแน่นอน ไม่เสียแรงเลยจริง ๆ ที่แอบชอบมาตั้งหลายปี ^o^

แต่ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปทางโต๊ะที่พี่โลคานั่งอยู่ ก็โดนใครบางคนเข้ามากระชากแขนไว้ซะก่อน “เอ๊ะ!”

“มึงมานี่ได้ไงไอ้เน่?” ฉันมองหน้าไอ้พี่แบล็คอย่างเอือมระอาซะเต็มประดา มีไหมสักครั้งที่ฉันจะสามารถเข้าไปหาว่าที่สามีในอนาคตของตัวเองได้อย่างสบายอกสบายใจ โดยไม่มีหน้าไอ้พี่บ้านี่เข้ามาขวาง

“มากินข้าวนะสิถามโง่ ๆ” ฉันพูดไปก็พลางชะเง้อคอมองที่โลคาไปด้วย แค่วินาทีเดียวฉันก็ไม่อยากคลาดสายตาจากพี่เขาเลยให้ตายสิ >////<

“มาแดกห่าไรที่คณะกู คณะตัวเองไม่มีให้แดกไงวะ” อ้อ! ฉันลืมบอกไปเลยว่าพี่แบล็คนางก็เรียนที่คณะนี้เหมือนกันนะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าอันธพาลแบบพี่เขาจะมีมันสมองที่ดีมากเว่อร์ พี่แบล็คเรียนเก่งมากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่แค่พี่เขาชอบทำตัวอย่างกับนักเลงหัวไม้ คนอื่นเลยชอบเข้าใจผิดว่าพี่เขาดีแต่ใช้กำลังและไม่มีมันสมอง

แต่จะบอกเลยนะว่าคนเหล่านั้นคิดผิดมาก พี่แบล็คนะเรียนโคตรจะเก่ง น่าจะเก่งพอ ๆ กับพี่โลคาเลยจะบอกให้

“พี่อย่าเพิ่งมากวนได้ปะ หลบ!” ฉันว่าจบก็ออกแรงผลักพี่แบล็คแรง ๆ โดยไม่สนใจสายตาคนอื่นเลยว่ากำลังมองมาทางฉันกับพี่แบล็คอยู่ เพราะฉันมัวแต่มองไปทางพี่โลคาอย่างเดียวนะสิ

จนฉันได้ยินเสียงผู้หญิงอีกโต๊ะที่พูดขึ้นมา ฉันถึงได้สติกลับมาสนใจรอบข้าง

“แกดูยัยคนนั้นดิ นางกล้ามากเลยเนอะผลักพี่แบล็คแบบนั้น เป็นฉันนะคงไม่กล้าทำแบบนั้นแน่นอน” เป็นเสียงของผู้หญิงที่ทาปากแดงนั่งอยู่ตรงโต๊ะข้างฉันที่กำลังยืนอยู่ แต่หูฉันมันดีดันไปได้ยินเข้าเลยทำให้ฉันหันกลับมาสนใจรอบข้างตัวเอง ที่มีผู้หญิงในชุดเสื้อคลุมของพวกนักวิทยาศาสตร์กำลังใช้สายตาตกใจมองมาทางฉันกันอยู่

ฉันกำลังจะหันกลับไปสนใจพี่โลคาต่อแต่ก็โดนไอ้พี่แบล็คจับล็อกคอลากออกไปจากตรงนี้ซะแล้ว แถมหางตาฉันก็ดันไปเห็นว่ายัยด้ากำลังจะถือจานข้าวไปนั่งกับพี่โลคาอีกด้วย

“โวะ! อะไรของพี่วะเนี่ย ฉันจะไปหายัยด้านะโว้ย!” ฉันโวยวายขึ้นอีกรอบเมื่อพี่แบล็คลากฉันมานั่งที่โต๊ะอีกมุมหนึ่งแทน โดยฉันไม่ได้สังเกตุเห็นเลยว่าไม่ได้มีแค่ฉันกับพี่แบล็คนั่งอยู่

“เอ่อ...คือว่า...” เสียงเล็กของผู้หญิงใส่แว่นหนาพูดขึ้นเบา ๆ เธอมีลักษณะที่ดูอย่างไรก็ต้องเป็นเด็กเรียนเรียบร้อยอย่างแน่นอน บนใบหน้าเธอไม่ได้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอะไรเลย ผมเธอถูกมัดรวบเป็นหางม้าเก็บผมอย่างเรียบร้อย ลุคของเธอก็ดูเป็นลูกคุณสุด ๆ

ถึงแม้เธอจะไม่ได้แต่งหน้า แต่ฉันก็รู้โดยทันทีว่าถ้ายัยคนนี้ถอดแว่นแต่งหน้านิดหน่อย จะต้องออกมาสวยและน่ารักมากอย่างแน่นอน ผิวเธอก็โคตรจะขาว และยิ่งโดนแสงแดดตอนเที่ยงสาดเข้ามาแบบนี้ยิ่งทำให้เธอคนนี้ดูมีออร่ามาก

ว่าแต่เธอเป็นใครละเนี่ย ไอ้พี่แบล็คมันลากฉันมานั่งผิดโต๊ะแน่เลย ไม่มีทางผู้หญิงดี ๆ แบบนี้จะมารู้จักกับไอ้พี่แบล็คหรอก

“อะ” ฉันกำลังจะเอ่ยปากขอโทษผู้หญิงคนนี้ที่มานั่งโดยไม่ได้ขออนุญาต แต่ก็ต้องหุบปากไว้ดังเดิมเมื่อเห็นว่าพี่แบล็คมันยื่นขวดน้ำที่ซื้อมาให้กับผู้หญิงคนนี้ อ่าวนี่อย่าบอกนะว่า

โลคา Talk

            “เอ๊ะ นั่นมันยัยเน่นิคะ” เสียงเล็กของน้องด้าเอ่ยขึ้นมา ผมไม่รู้ว่าเธอมานั่งกับผมเมื่อไหร่เพราะผมไม่ได้สนใจรอบข้างเลย ผมเบื่อที่จะต้องนั่งมองสายตาของผู้หญิงที่พยายามส่งสายตายั่วยวนนั้นมาให้ผม แต่พอน้องด้าพูดถึงชื่อใครบางคนขึ้นมา ก็อดที่จะทำให้ผมอดมองตามสายตาของน้องด้าไม่ได้

            “นี่ด้าก็เชียร์คู่นี้ตลอดเลยนะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะคบกันตอนไหน” คำพูดของน้องด้าเล่นเอาผมอยากจะกระตุกยิ้มสมเพชขึ้นมาเลย หึ เมื่อวานยัยเด็กนั้นยังมาบอกชอบผมอยู่เลย แต่พอมาอีกวันกลับมาอยู่กับเพื่อนของผมเฉย ดูแค่นี้ผมก็รู้แล้วละครับ เธอก็คงไม่ต่างจากพวกผู้หญิงที่พยายามส่งสายตายั่วยวนมาให้กับผมหรอก

            เห็นตอนแรกแอ๊บใส ๆ ที่ไหนได้ หึ!

            “ว่าแต่เย็นนี้เห็นอาจารย์เรียกทั้งคณะและทุกชั้นปีมาประชุมเหรอคะพี่คา” ผมพยักหน้าตอบน้องมันไป ผมเองก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน  ไม่รู้ว่าพวกอาจารย์มีเรื่องอะไรถึงได้เรียกประชุมเป็นคณะ แถมยังรวมทุกชั้นปีอีก ซึ่งมีน้อยครั้งมากที่อาจารย์จะเรียกมาครบแบบนี้

            “งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ” ผมบอกน้องมันไปก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง และลุกออกไปโดยไม่ได้รอคำตอบจากน้องด้าเลยสักนิด ทำไมผมถึงจะไม่รู้ละว่าน้องด้าชอบผม เธอไม่ได้คิดกับผมแค่พี่ชาย แต่สำหรับผมมันคงเป็นสถานะอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนอกจากน้องสาว

            ผมเลยไม่ค่อยอยากจะอยู่กับน้องสองต่อสองเท่าไหร่ ผมไม่อยากปฎิเสธเธอ ผมไม่อยากทำให้น้องมันเสียใจ เพราะอย่างไรแม่เธอกับแม่ผมก็เป็นเพื่อนที่สนิทกัน และแน่นอนว่าพวกผู้ใหญ่เองก็กำลังเล่นเกมจับคู่ให้ผมกับน้องเช่นกัน  และเพื่อหลีกเลี่ยงอะไรที่น่าอึดอัดแบบนั้นผมจึงออกมาอยู่คนเดียว และพยายามออกห่างน้องด้าด้วย แต่น้องด้ากลับไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 30 END-3

    “พี่หิวไหมคะ เดี๋ยวเน่จะได้ไปจัดโต๊ะให้” ฉันเดินเข้าช่วยพี่โลคาถอดเสื้อนอกออก จากนั้นก็ถือเสื้อนอกไว้ในมือตัวเอง พลางถามคนตรงหน้าที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานเหนื่อย ๆพี่โลคาตอนนี้ขึ้นทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแทนแม่พี่เขาแล้ว พ่วงด้วยดูแลมหา’ลัยแยกอีก แต่ดีที่การดูแลมหา’ลัยไม่ได้ลำบากมากนัก เพราะการเป็นอธิการบดีไม่จำเป็นต้องเข้าไปดูแลทุกวันเหมือนกับโรงพยาบาล จึงไม่ใช่งานหนักอะไรพี่โลคาของฉันไม่ได้จบปริญาโทเท่านั้น แต่พี่โลคาใฝ่เรียนจนจบเด็กเตอร์เหมือนกับพ่อแม่ของตัวเองได้ในอายุที่ยังน้อย ส่วนฉันจบตรีได้ก็ถือว่าบุญมากแล้ว T^T“ครับ มานี่ก่อนเร็ว” ฉันเดินเข้าไปหาพี่โลคาด้วยสีหน้ายิ้ม ทุกครั้งที่พี่เขากลับมักจะอ้อนแบบนี้ตลอด ฉันรู้ดีว่าพี่เขาจะทำอะไร เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาพี่เขาก็มักจะทำแบบนี้เสมอเวลาที่กลับมาบ้านหรือว่าจะออกไปทำงานฟอด~ “หายเหนื่อยเลยครับ” ปากหวานตลอด ฉันไม่อยากจะบอกเลยว่ายิ่งอยู่กับพี่โลคานานขึ้นพี่โลคาก็มักจะทำอะไรที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะชอบชมฉัน ชอบเซอร์ไพรส์ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดหรือวันครบรอบ เอาเป็นว่าพี่เขาโรแมนติกมากขึ้นเรื่อย ๆ เล

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 30 END-2

    “รับผิดชอบยัยหนูด้วยการหมั้นไงละครับ” หมั้นอย่างนั้นเหรอ! “หา! หมะ...หมั้นเหรอคะ!” ฉันมองแม่พี่โลคากับพี่โลคาสลับกันไปมาด้วยความตกใจ “เรียนจบเมื่อไหร่แม่สัญญาว่าจะรีบจัดงานแต่งงานให้ไวที่สุดเลย เพราะงั้นหนูเลเน่รีบเรียนให้จบไว ๆ นะลูก ส่วนเรื่องมหา’ลัยถ้าหนูอยากกลับมาเรียนที่เดิมก็ไม่เป็นปัญหา แม่จะไปคุยกับพ่อพี่เขาให้เอง” เรื่องหมั้นฉันยังตกใจไม่หาย นี่มาเรื่องเรียนจบแล้วแต่งงานอีก ให้ตายเถอะ “เอ่อ...คือว่า เรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่ หนูคงต้องขอคุยกับแม่ก่อนค่ะ” ฉันพูดออกไปด้วยความนอบน้อม เรื่องหมั้นเรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก แถมวันนี้แม่ฉันก็ไม่ได้มานั่งฟังด้วย เพราะงั้นฉันต้องไปเล่าให้แม่ฟังก่อน “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเลย เดี๋ยวแม่จะไปคุยกับพราวเองจ้ะ” ฉันยิ้มให้แม่พี่โลคา แต่ภายในใจก็รู้สึกกังวลกลัวว่าแม่ฉันจะไม่ยอม เอาจริงแล้วฉันดีใจมากที่จะได้หมั้นกับพี่โลคา แต่แค่กลัวว่าที่พี่เขาทำแบบนี้มันจะเป็นเพราะโดนบังคับให้ทำหรือเปล่า พี่เขาเต็มใจใช่ไหม...เวลา 13.23 น. “พี่โลคาแน่ใจแล้วเหรอคะว่าอยากจะหมั้นกับเน่จริ

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 30 END-1

    ผลั๊ก! เสียงกระชากเปิดประตูของฉันดังขึ้น เรียกความสนใจให้สองแม่ลูกที่นั่งอยู่ตรงโซฟาต่างหันมามองที่ฉันเป็นทางเดียว ฉันพยายามใช้มือลูบผมที่กำลังยุ่งให้ดูเรียบร้อยขึ้นแล้วเดินไปยกมือไหว้แม่พี่โลคาด้วยท่าทางเกร็ง แม่พี่โลคาเองก็พยักหน้ารับไหว้ฉันเหมือนกัน “หนะ...หนูอธิบายได้นะคะ ท่านกำลังเข้าใจผิด” ฉันพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก รีบเดินไปทางแม่พี่โลคาเพื่อจะอธิบายเรื่องนี้ไปในทางที่ดี แม้ฉันจะต้องโกหกท่านก็เถอะ แต่เพื่ออนาคตพี่เขาแล้วฉันจะทำตัวน่าสงสัยแบบนี้ไม่ได้ “ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น เห็นเต็มสองตาขนาดนี้ยังจะแก้ตัวอะไรได้อีก” แม่พี่โลคาพูดในขณะที่สายตายังคงจ้องหน้าลูกชายตัวเองด้วยความโมโห “ท่านคะ! เป็นความผิดหนูเองค่ะ คือ...คือหนูอะ...อ่อยพี่เขาค่ะ! หนูสัญญาค่ะว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก” ฉันวิ่งเข้าไปนั่งกอดขาแม่พี่โลคาพลางพูดรัวพูดมั่วไปหมด คิดอะไรได้ก็พูดเพื่อให้พี่โลคาไม่ซวย “ยัยหนู!/หนูเลเน่!” ฉันมองทั้งสองคนด้วยความงุนงง เนื่องจากทั้งสองต่างพากันเข้ามาจับฉันให้ยืนขึ้น “เลเน่ ทำไมหนูทำแบบนี้ละลูก” ฉันมึนเ

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 29 NC-2

    “อ๊า” ฉันนอนหอบหายใจเมื่อตัวเองได้ปลดปล่อยบางอย่างออกมา ฉันรู้สึกโล่งตัวอย่างบอกไม่ถูก แต่เพียงแค่แป๊บเดียวเท่านั้น เพราะตอนนี้ฉันกำลังจะกลับมาเกร็งอีกรอบเมื่อเห็นว่าพี่โลคาขยับตัวลงมานั่งติดกับส่วนนั้นของฉัน “พะ...พี่โลคา” ฉันพูดด้วยเสียงหอบหมายจะห้ามพี่เขา แต่ทำไมเหมือนกับว่าตรงส่วนนั้นมันขยายใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมได้ล่ะ แถมมัยยังกระตุกขยับไปมาเล็กน้อยอีกด้วย “รู้ตัวไหมเวลาที่ยัยหนูนอนพูดด้วยสีหน้าแบบนั้นมันทำให้พี่มีอารมณ์มากขึ้นแค่ไหน” พี่โลคาชักรูดส่วนนั้นของตัวเองพลางมองหน้าฉันไปด้วย ไม่นานพี่โลคาก็ใช้แขนมาค้ำยันลงที่ข้างหูฉัน อีกมือก็จัดการจับเจ้าส่วนนั้นของพี่โลคามาถูที่น้องสาวสุดหวงของฉันไปด้วย “อือ ดะ...เดี๋ยวสิคะ” แม้ฉันจะร้องห้ามแต่ขาทั้งสองข้างของตัวเองกลับขยับออกห่างเองโดยอัตโนมัติ เพื่อให้สิ่งนั้นถูไถได้ง่ายขึ้น “ชอบเหรอครับ” พี่โลคายิ้มมุมปาก พลางก้มหน้าจ้องมองฉันที่กำลังใช้มือปิดปากตัวเองไว้เพราะไม่อยากส่งเสียงน่าเกลียดออกมา แต่ภายในใจจริง ๆ ก็กำลังก่นด่าตัวเองด้วยที่ดันไปขยับขาออกเพื่อรับสัมผัสอย่างน่าอับอาย “ส

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 29 NC-1

    “ปล่อย” ฉันพูดด้วยเสียงนิ่งและจริงจังเพื่อให้อีกคนรับรู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น ส่วนพี่โลคานางก็เลิกยุกยิกกับฉันเลยเมื่อเห็นว่าฉันเริ่มจะไม่มีท่าทีเล่นแล้ว “ยัยหนู...” พี่โลคากอดเอวฉันจากทางด้านหลังไว้หลวม ๆ พลางเกยคางไว้บนไหล่ของฉัน จากนั้นนางก็เริ่มเรียกฉันแบบที่ชอบเรียกด้วยเสียงอ้อน “ออกไป เน่ขอร้อง” เสียงของฉันเริ่มจะสั่นเครือแล้ว ความรู้สึกของฉันมันเริ่มจะไม่เชื่อฟังตัวฉันซะแล้ว ยอมรับเลยว่าวันนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมาก แต่มันเป็นความสุขที่ฉันจะต้องเก็บเอาไว้ภายใต้จิตใจของฉัน ฉันพยายามแสดงออกให้พี่เขาเห็นมากที่สุดว่าฉันไม่ต้องการกลับไปยุ่งกับพี่เขาแล้ว “อย่าไล่พี่ ยัยหนูไม่รักพี่แล้วงั้นเหรอ” ฉันจุกกับคำพูดของพี่เขาจนตัวเองนั่งนิ่งเงียบไป ไม่รักงั้นเหรอ เหอะ! ถ้าฉันไม่รักพี่เขาฉันก็คงไม่ยอมให้ตัวเองมาทรมานแบบนี้หรอก “…” พี่โลคาจับฉันให้นั่งหมุนตัวหันไปตรงหน้าพี่เขา เราสองคนต่างมองตากันด้วยความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าอีกคนคิดอย่างไรกับเรา ใบหน้าพี่เขาเริ่มเลื่อนเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ “คิดถึง” พี่

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 28-2

    กลับไปก็ต้องรีบไปทำควิซอีก เพื่อเก็บคะแนนตรงนี้ให้เป็นคะแนนช่วยเวลาที่คะแนนสอบออกมาได้ไม่ดีอะไรแบบนี้ วิชานี้เป็นวิชาที่ยากมากพอสมควรเลยคอนโดเลเน่ พอฉันเปิดประตูเข้าไป จมูกก็ได้กลิ่นหอมออกมาจากทางห้องครัว ไม่ต้องบอกก็พอเดาได้ว่าใครเข้ามาในห้องของฉันถ้าไม่ใช่พี่โลคา ส่วนที่นางเข้ามาได้อย่างไรอันนี้ฉันคงไม่ต้องไปคิดให้ปวดหัว คงจะใช้อำนาจอีกนั่นแหละ “กลับมาแล้วเหรอครับ หิวไหม?” พี่โลคาหันกลับมามองฉันที่เดินตามกลิ่นหอมยั่วยวนนี้เข้ามาในห้องครัว ฉันแอบตกใจและแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นพี่โลคาในมุมที่ใส่ชุดแบบนี้ พี่เขาสวมผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายสีชมพูของฉันอยู่นะสิ อยากขำนะแต่ต้องเก๊กหน้านิ่งเอาไว้ก่อน “ใครอนุญาตให้พี่เข้ามาทำอาหารในนี้กันคะ” ฉันยืนกอดอกพูดกับพี่เขาด้วยน้ำเสียงเข้มแบบที่พี่เขาเคยทำใส่ฉัน “พี่อนุญาตตัวเอง ไปนั่งรอก่อนจะเสร็จแล้ว” คนหน้ามึนพูดจบก็หันกลับไปทำกับข้าวต่อโดยไม่สนใจเลยว่าฉันยืนจ้องตาเขม็ง สุดท้ายฉันก็ต้องยอมแพ้ออกมานั่งเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อทำควิซแทน “ยากจัง” ฉันนั่งทำควิซมาได้สักพักแล้วแต่ก็ยังไม่เ

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 21 NC-1

    เลเน่ Talk“แกโอเคนะ” ฉันพยักหน้าตอบยัยพิ้ง แล้วยกแก้วที่มีนมร้อนขึ้นดื่มเพื่อดับความหนาวเหน็บภายในร่างกาย ไม่น่าไปนั่งให้ฝนสาดกระเด็นเล่นใส่ตัวเลย เริ่มรู้สึกไม่สบายแล้วละสิถ้าถามว่าฉันมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ยังไง ถ้าต้องเล่าย้อนก็คงเป็นตอนที่ฉันนอนฟุบอยู่แล้วก็มีมือใครไม่รู้มาแตะที่หัวไหล่ของฉัน ตอน

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 20-2

    “เอ๊ะ!” พอฉันใช้มือไปโบกตรงเซนเซอร์ให้ฝาถังขยะมันเปิดออก กลับเห็นเพียงแต่ถุงดำที่ว่างเปล่าไม่มีเศษอาหารใด ๆ อยู่เลย จานชามต่าง ๆ ก็ถูกล้างเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ฉันจึงวิ่งไปเปิดตู้เย็นดูก็เห็นว่าเค้กยังอยู่ดี “อย่าบอกนะว่าท้องโป่ง ๆ ของพี่โลคาที่ฉันเห็นเป็นเพราะ...คิก ๆ” ฉันยกมือขึ้นปิดป

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 18-1

    เวลา 11.56 น. “ปวดหัวชะมัด” ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งในขณะที่ยังคงหลับตาด้วยความมึน และเพื่อหลบแสงแดดที่ส่องเข้ามาแยงตาด้วย แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างก็ไหลออกมาจากส่วนนั้นของฉัน เล่นเอาฉันถึงกับขมวดคิ้วสงสัย “ทำไมรอบนี้ประจำเดือนมาไวจัง จำได้ว่าเพิ่งจะหายเมื่ออาทิตย์ก่อนเองนิ” ฉันจึง

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 13-2

    ฉันมองสำรวจใบหน้าพี่เขาอย่างเปิดเผย เพราะฉันเป็นห่วงพี่เขามากว่าจะได้รับบาดเจ็บไหม แต่เท่าที่ดูแล้วมีเพียงแค่รอยซ้ำและคิ้วที่แตก ดีนะที่เลือดมันซิบเพียงเล็กน้อยและไม่ใช่เลือดสด เพราะท่าทางคงคิ้วแตกมาได้นานพอสมควร ละ...แล้วพวกนั้นละ! ฉันกำลังจะหันหลังกลับไปมองว่าพวกนั้นหนีไปแ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status