บทที่ 3-1

มหาวิทยาลัยอาร์เธอร์

โรงอาหารเย็น คณะวิทยาศาสตร์ ภาคอินเตอร์

            แท่นแท๊นน!!! แน่นอนว่าฉันไม่ยอมแพ้หรอกย่ะ ฉันแอบชอบพี่เขามาตั้งกี่ปีแล้ว ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าพี่เขาหยิ่งมากแค่ไหน ถ้าผู้ชายด้วยกันมองคงคิดว่าพี่เขาขี้เก๊กแน่นอน (อันนี้คือฉันได้ยินจากกลุ่มแก๊งพวกผู้ชายคุยกันนะ)

พี่เขาน่ะฮอตจะตาย แถมยังฉลาดเป็นกรด สาวในมหา’ลัยต่างพากันปลื้มพี่เขากันจะตาย นอกจากจะหล่อ ฉลาด แล้วยังมีดีกรีเป็นลูกของเจ้าของมหา’ลัยแห่งนี้อีก

และที่ฉันบอกว่าไม่ยอมแพ้ก็เพราะฉันมาทานอาหารที่โรงอาหารเย็นของพวกคณะพี่เขานะสิ เวลานี้เป็นเวลาที่พวกพี่เขาพักแล้วนี่นา จากที่ฉันไปดังด้นสืบมา  แต่เอ๋...ทำไมฉันถึงไม่เห็นวี่แววของพี่เขาเลยนะ

“อยู่ไหนของพี่เขา” ฉันบ่นพร้อมกับสายตายังคงทำงาน กรอกลูกตาไปมาเพื่อมองหาเป้าหมายที่ฉันจะจู่โจม

“เอ๊ะ นั่นไง!” เมื่อเจอเป้าหมายแล้วฉันก็จัดการก้าวขาเล็ก ๆ ของตัวเองตรงดิ่งไปยังพี่โลคาอย่างไว เหมือนโชคชะตาจะเป็นใจเพราะว่าพี่เขานั่งอยู่คนเดียว ถึงแม้พี่เขาจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเพราะพี่เขากำลังเล่นมือถืออยู่ก็เถอะ แต่ฉันก็จำได้ว่าต้องเป็นพี่เขาอย่างแน่นอน ไม่เสียแรงเลยจริง ๆ ที่แอบชอบมาตั้งหลายปี ^o^

แต่ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปทางโต๊ะที่พี่โลคานั่งอยู่ ก็โดนใครบางคนเข้ามากระชากแขนไว้ซะก่อน “เอ๊ะ!”

“มึงมานี่ได้ไงไอ้เน่?” ฉันมองหน้าไอ้พี่แบล็คอย่างเอือมระอาซะเต็มประดา มีไหมสักครั้งที่ฉันจะสามารถเข้าไปหาว่าที่สามีในอนาคตของตัวเองได้อย่างสบายอกสบายใจ โดยไม่มีหน้าไอ้พี่บ้านี่เข้ามาขวาง

“มากินข้าวนะสิถามโง่ ๆ” ฉันพูดไปก็พลางชะเง้อคอมองที่โลคาไปด้วย แค่วินาทีเดียวฉันก็ไม่อยากคลาดสายตาจากพี่เขาเลยให้ตายสิ >////<

“มาแดกห่าไรที่คณะกู คณะตัวเองไม่มีให้แดกไงวะ” อ้อ! ฉันลืมบอกไปเลยว่าพี่แบล็คนางก็เรียนที่คณะนี้เหมือนกันนะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าอันธพาลแบบพี่เขาจะมีมันสมองที่ดีมากเว่อร์ พี่แบล็คเรียนเก่งมากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่แค่พี่เขาชอบทำตัวอย่างกับนักเลงหัวไม้ คนอื่นเลยชอบเข้าใจผิดว่าพี่เขาดีแต่ใช้กำลังและไม่มีมันสมอง

แต่จะบอกเลยนะว่าคนเหล่านั้นคิดผิดมาก พี่แบล็คนะเรียนโคตรจะเก่ง น่าจะเก่งพอ ๆ กับพี่โลคาเลยจะบอกให้

“พี่อย่าเพิ่งมากวนได้ปะ หลบ!” ฉันว่าจบก็ออกแรงผลักพี่แบล็คแรง ๆ โดยไม่สนใจสายตาคนอื่นเลยว่ากำลังมองมาทางฉันกับพี่แบล็คอยู่ เพราะฉันมัวแต่มองไปทางพี่โลคาอย่างเดียวนะสิ

จนฉันได้ยินเสียงผู้หญิงอีกโต๊ะที่พูดขึ้นมา ฉันถึงได้สติกลับมาสนใจรอบข้าง

“แกดูยัยคนนั้นดิ นางกล้ามากเลยเนอะผลักพี่แบล็คแบบนั้น เป็นฉันนะคงไม่กล้าทำแบบนั้นแน่นอน” เป็นเสียงของผู้หญิงที่ทาปากแดงนั่งอยู่ตรงโต๊ะข้างฉันที่กำลังยืนอยู่ แต่หูฉันมันดีดันไปได้ยินเข้าเลยทำให้ฉันหันกลับมาสนใจรอบข้างตัวเอง ที่มีผู้หญิงในชุดเสื้อคลุมของพวกนักวิทยาศาสตร์กำลังใช้สายตาตกใจมองมาทางฉันกันอยู่

ฉันกำลังจะหันกลับไปสนใจพี่โลคาต่อแต่ก็โดนไอ้พี่แบล็คจับล็อกคอลากออกไปจากตรงนี้ซะแล้ว แถมหางตาฉันก็ดันไปเห็นว่ายัยด้ากำลังจะถือจานข้าวไปนั่งกับพี่โลคาอีกด้วย

“โวะ! อะไรของพี่วะเนี่ย ฉันจะไปหายัยด้านะโว้ย!” ฉันโวยวายขึ้นอีกรอบเมื่อพี่แบล็คลากฉันมานั่งที่โต๊ะอีกมุมหนึ่งแทน โดยฉันไม่ได้สังเกตุเห็นเลยว่าไม่ได้มีแค่ฉันกับพี่แบล็คนั่งอยู่

“เอ่อ...คือว่า...” เสียงเล็กของผู้หญิงใส่แว่นหนาพูดขึ้นเบา ๆ เธอมีลักษณะที่ดูอย่างไรก็ต้องเป็นเด็กเรียนเรียบร้อยอย่างแน่นอน บนใบหน้าเธอไม่ได้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอะไรเลย ผมเธอถูกมัดรวบเป็นหางม้าเก็บผมอย่างเรียบร้อย ลุคของเธอก็ดูเป็นลูกคุณสุด ๆ

ถึงแม้เธอจะไม่ได้แต่งหน้า แต่ฉันก็รู้โดยทันทีว่าถ้ายัยคนนี้ถอดแว่นแต่งหน้านิดหน่อย จะต้องออกมาสวยและน่ารักมากอย่างแน่นอน ผิวเธอก็โคตรจะขาว และยิ่งโดนแสงแดดตอนเที่ยงสาดเข้ามาแบบนี้ยิ่งทำให้เธอคนนี้ดูมีออร่ามาก

ว่าแต่เธอเป็นใครละเนี่ย ไอ้พี่แบล็คมันลากฉันมานั่งผิดโต๊ะแน่เลย ไม่มีทางผู้หญิงดี ๆ แบบนี้จะมารู้จักกับไอ้พี่แบล็คหรอก

“อะ” ฉันกำลังจะเอ่ยปากขอโทษผู้หญิงคนนี้ที่มานั่งโดยไม่ได้ขออนุญาต แต่ก็ต้องหุบปากไว้ดังเดิมเมื่อเห็นว่าพี่แบล็คมันยื่นขวดน้ำที่ซื้อมาให้กับผู้หญิงคนนี้ อ่าวนี่อย่าบอกนะว่า

โลคา Talk

            “เอ๊ะ นั่นมันยัยเน่นิคะ” เสียงเล็กของน้องด้าเอ่ยขึ้นมา ผมไม่รู้ว่าเธอมานั่งกับผมเมื่อไหร่เพราะผมไม่ได้สนใจรอบข้างเลย ผมเบื่อที่จะต้องนั่งมองสายตาของผู้หญิงที่พยายามส่งสายตายั่วยวนนั้นมาให้ผม แต่พอน้องด้าพูดถึงชื่อใครบางคนขึ้นมา ก็อดที่จะทำให้ผมอดมองตามสายตาของน้องด้าไม่ได้

            “นี่ด้าก็เชียร์คู่นี้ตลอดเลยนะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะคบกันตอนไหน” คำพูดของน้องด้าเล่นเอาผมอยากจะกระตุกยิ้มสมเพชขึ้นมาเลย หึ เมื่อวานยัยเด็กนั้นยังมาบอกชอบผมอยู่เลย แต่พอมาอีกวันกลับมาอยู่กับเพื่อนของผมเฉย ดูแค่นี้ผมก็รู้แล้วละครับ เธอก็คงไม่ต่างจากพวกผู้หญิงที่พยายามส่งสายตายั่วยวนมาให้กับผมหรอก

            เห็นตอนแรกแอ๊บใส ๆ ที่ไหนได้ หึ!

            “ว่าแต่เย็นนี้เห็นอาจารย์เรียกทั้งคณะและทุกชั้นปีมาประชุมเหรอคะพี่คา” ผมพยักหน้าตอบน้องมันไป ผมเองก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน  ไม่รู้ว่าพวกอาจารย์มีเรื่องอะไรถึงได้เรียกประชุมเป็นคณะ แถมยังรวมทุกชั้นปีอีก ซึ่งมีน้อยครั้งมากที่อาจารย์จะเรียกมาครบแบบนี้

            “งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ” ผมบอกน้องมันไปก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง และลุกออกไปโดยไม่ได้รอคำตอบจากน้องด้าเลยสักนิด ทำไมผมถึงจะไม่รู้ละว่าน้องด้าชอบผม เธอไม่ได้คิดกับผมแค่พี่ชาย แต่สำหรับผมมันคงเป็นสถานะอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนอกจากน้องสาว

            ผมเลยไม่ค่อยอยากจะอยู่กับน้องสองต่อสองเท่าไหร่ ผมไม่อยากปฎิเสธเธอ ผมไม่อยากทำให้น้องมันเสียใจ เพราะอย่างไรแม่เธอกับแม่ผมก็เป็นเพื่อนที่สนิทกัน และแน่นอนว่าพวกผู้ใหญ่เองก็กำลังเล่นเกมจับคู่ให้ผมกับน้องเช่นกัน  และเพื่อหลีกเลี่ยงอะไรที่น่าอึดอัดแบบนั้นผมจึงออกมาอยู่คนเดียว และพยายามออกห่างน้องด้าด้วย แต่น้องด้ากลับไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด