EP.7 สารภาพ

ฉันก้าวออกมาจากคอนโดของเขาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด มันไม่ใช่แค่ความเสียใจ แต่คือความโง่ของตัวเอง ถ้าฉันไม่ไปที่นั่น ทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น ฉันไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ผู้ชายแบบเขา…ไม่มีวันเป็นพ่อคนได้ สิ่งเดียวที่ฉันกลัวไม่ใช่อนาคต แต่คือสายตาของพ่อ ในวันที่ฉันต้องบอกความจริงว่า ฉันท้อง เสียงสะอื้นหลุดออกมาท่ามกลางทางเดินที่ผู้คนเดินสวนกันไปมา สายตาแปลกหน้าจับจ้องอย่างไม่เข้าใจ ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง ช่างน่าสมเพชสิ้นดี

ทำไมชีวิตฉันต้องพังขนาดนี้ด้วยนะ…

“อันนา” เสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคยทำให้ฉันชะงัก

ฉันหันไปมองผ่านม่านน้ำตา และเห็นผู้ชายร่างสูง ผมสีน้ำตาล ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาอบอุ่นคู่นั้นมองฉันด้วยความเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง

“พี่แฮซู…” เสียงฉันสั่นเครือ ก่อนจะโผเข้ากอดเขาแทบจะทันที อ้อมแขนของพี่แฮซูโอบรับฉันไว้แน่น มือใหญ่ลูบหลังอย่างแผ่วเบา เหมือนต้องการบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งอยู่คนเดียว น้ำตาไหลเปื้อนเสื้อเขา เสียงสะอื้นขาดห้วงจนหายใจแทบไม่ทัน “ฮือ…”

“ใครทำอะไรอันนา บอกพี่มา” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอดกลั้น

“จะทำยังไงดี…” ฉันส่ายหน้า ร้องไห้หนักกว่าเดิม

พี่แฮซูค่อย ๆ คลายอ้อมกอด จับไหล่ฉันให้เงยหน้าขึ้น “เราเป็นอะไร?”

“หนูท้อง” คำสั้น ๆ แต่หนักอึ้ง

เขานิ่งไป แววตาฉงนวูบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงเหมือนกำลังตั้งสติ “คนนั้นเขารู้แล้วใช่ไหม”

“รู้แล้วค่ะ…แต่หนูไม่อยากยุ่งกับเขาอีกแล้ว” เสียงฉันแตกพร่า

“ไม่ต้องกลัวนะ” มืออุ่นลูบศีรษะฉันเบา ๆ “พี่จะช่วยเราเอง”

ฉันเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้นมองเขา “ช่วยยังไงคะ?”

“ไปคุยกันในรถพี่ก่อน เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้าน” เขาเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน

ฉันนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ ก้มหน้ามองมือตัวเอง ในหัวว่างเปล่า ไม่รู้เลยว่าชีวิตหลังจากนี้ควรเดินไปทางไหน

“อันนา…ให้พี่เป็นพ่อของเด็กในท้องเถอะนะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น ราวกับตัดสินใจมาแล้วเรียบร้อย

“พี่แฮซู!” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างพี่แฮซูจะเลือกช่วยฉัน…ด้วยวิธีนี้

“พี่พูดจริง” เขาย้ำอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้ “บอกคุณลุงว่าพี่เป็นพ่อของเด็กในท้องเถอะ”

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาเอ่อขึ้นมาจนมองอะไรพร่าไปหมด “หนูยอมให้พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ…พี่แฮซูจะมารับผิดชอบในสิ่งที่พี่ไม่ได้ทำไม่ได้”

“แต่พี่เต็มใจ” น้ำเสียงเขานุ่มลง แต่แววตากลับจริงจังยิ่งกว่าเดิม

“ไม่ได้จริง ๆ…” น้ำตาฉันไหลลงมาอีกครั้ง ถ้าพ่อแม่ของพี่แฮซูรู้เรื่องนี้ พวกเขาคงเจ็บปวดไม่ต่างจากพ่อของฉัน ฉันจะเห็นแก่ตัว เอาอนาคตของคนดี ๆ มาทำลายไม่ได้

“พี่ชอบอันนา”

ประโยคนั้นทำให้ฉันนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจสั่นไหว แต่ไม่ใช่เพราะความรัก เป็นเพราะความรู้สึกผิด ฉันมองเขาด้วยสายตาที่หนักอึ้ง

“พี่แฮซู…หนูขอบคุณมากนะคะ ที่หวังดีกับหนู” ฉันสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “แต่หนูคิดกับพี่แค่พี่ชายจริง ๆ และหนูไม่ยอมพี่ให้ต้องแบกรับเรื่องนี้แทนหนูแน่ค่ะ”

มืออุ่นค่อย ๆ คลายออกจากมือฉัน ความเงียบปกคลุมในรถ ก่อนที่เขาจะถามเสียงเบา “แล้วเราจะบอกคุณลุงว่ายังไง…”

ฉันหลับตาลง น้ำตาไหลเงียบ ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นและพูดออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว “บอกว่าเด็กในท้อง…ไม่มีพ่อค่ะ”

ZANE TALK

ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาหนาอย่างหมดแรง ความคิดในหัวตีกันมั่วไปหมด แต่มีเรื่องเดียวที่ชัดเจน คือเด็กในท้องของอันนา…เป็นลูกผมแน่นอน

แล้วผมควรทำยังไงวะ?

ทั้งชีวิตไม่เคยคิดเลยว่าจะพลาดถึงขั้นทำผู้หญิงท้อง แต่ต่อให้ยังไง ผมก็ไม่มีวันยอมให้เธอพรากลูกไปจากผมเด็ดขาด

ปัญหาคือ…อันนาเป็นใคร ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ผมรู้จักเธอแค่ชื่อ โคตรเครียด คงต้องให้ชาร์ลจัดการแล้วละ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาลูกน้องคนสนิททันที

“ชาร์ล ฉันมีงานให้แกทำอีก”

[มีอะไรให้ผมรับใช้อีกครับ นายน้อย]

“แกช่วยสืบประวัติอันนาผู้หญิงที่แกพามาให้ฉัน”

[อันนาอีกแล้วเหรอครับ?]

“เออ! อย่าถามมาก” ผมขบกรามแน่น “เอามาให้เร็วที่สุด พรุ่งนี้ได้ยิ่งดี”

[ครับ นายน้อย]

สายตัดไป ผมเอนหลังพิงโซฟา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถ้ามาเบลรู้เรื่องนี้เข้า…เธอคงโกรธผมจนไม่เหลือซากแน่

ตื้ดดด—ตื้ดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ ‘มาร์ช’ ผมกดรับสายอย่างไม่เต็มใจ

“ว่าไงวะ?”

[ออกมาดื่มเป็นเพื่อนกูหน่อยสิวะเซน กูอกหัก…]

“ไม่อกหัก มึงก็แดกเหล้าเป็นประจำอยู่แล้วปะวะ” ผมสวนกลับเสียงประชด

[เออ…นั่นดิ งั้นมึงก็มาเป็นเพื่อนกูหน่อย]

“ไม่ไป” ผมตอบทันควัน “ตอนนี้กูเครียด”

[ยิ่งเครียดยิ่งต้องดื่ม กูรออยู่ร้านเดิมนะ]

“เฮ้ย ไอ้มาร์ช!” สายถูกตัดไปก่อนที่ผมจะทันด่าให้สะใจ

ผมจ้องโทรศัพท์ในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสบถออกมาเบา ๆ

…สรุปคือกูต้องไปใช่ไหมวะ

ช่างแม่ง ถือว่าระบายความเครียดก็แล้วกัน

ผับแห่งหนึ่ง

ผมก้าวเข้ามาในผับท่ามกลางแสงไฟสลัวและเสียงดนตรีกระแทกโสตสายตาของชายหญิงหลายคู่หันมามอง แต่ผมไม่ได้ใส่ใจ เดินตรงไปยังโต๊ะของเพื่อนสนิททันที

“ว่าแล้วมึงต้องมา!” ไอ้มาร์ชทักขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่ผมจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามมัน

“ก็เล่นมึงตัดสายกูไปดื้อ ๆ แบบนั้น กูก็ต้องมาดิ” ผมมองมันด้วยสายตาขุ่น ๆ

“อย่าหัวร้อนน่า” มันหัวเราะ พลางตบไหล่ผมเบา ๆ “กูสั่งเหล้าให้แล้ว”

“เออ…ดี” ผมหยิบแก้วที่เพิ่งชงเสร็จ กระดกเข้าปากโดยไม่คิดมาก

“กูโดนผู้หญิงทิ้งว่ะ” มันเริ่มพล่ามด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ “แล้วรู้ไหม เลิกกับกูไปคบกับทอม แม่ง…เสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชายชิบหาย”

ผมเหลือบมองมันขำ ๆ “แปลว่าเอ็นมึงสู้มือไม่ได้ มึงมันอ่อน”

“เฮ้ย ๆ ๆ ไม่เกี่ยว!” มันรีบโวย “ของกูผู้หญิงคนไหนก็ร้องทั้งนั้น เรื่องบนเตียงกูไม่ได้แพ้มึงหรอกเว้ย!”

ท่าทางร้อนตัวของมันทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมา มันรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “แล้วมึงล่ะ เครียดเรื่องอะไร?”

ผมวางแก้วลง สูดหายใจเข้าลึก “รู้แล้วมึงอย่าตกใจนะ”

“จะมีอะไรน่าตกใจกว่าเรื่องกูอีกวะ บอกมาเลย”

“กูทำผู้หญิงท้อง”

“อ้อ…ทำผู้หญิงท้อง” มันหัวเราะออกมาเหมือนยังไม่ประมวลผล จู่ ๆ เสียงหัวเราะก็หายไป มันหันขวับมามองผม ตาโตขึ้นทันที “ฮะ!? ทำผู้หญิงท้อง!?”

“เออ…ไหนมึงบอกจะไม่ตกใจไง” ผมยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ

“เรื่องแบบนี้จะไม่ให้กูตกใจได้ยังไงวะ!” มันรีบวางแก้ว “มาเบลเหรอ?”

“ไม่ใช่ว่ะ” ผมทำหน้าเจื่อน ก่อนจะยกเหล้ากระดกอีกครั้ง

“อ้าว! แล้วใครมึงท้องวะ?”

“กูก็ไม่รู้จัก” ผมถอนหายใจ “รู้แค่ว่าเธอชื่ออันนา อายุ…ไม่น่าถึงยี่สิบ”

ไอ้มาร์ชส่ายหัวไปมาอย่างเอือม “ไอ้เซน…มึงซวยแล้วว่ะ”

“ซวยยังไง”

“ถ้าอายุไม่ถึง มึงมีสิทธิ์ติดคุกนะเว้ย แล้วมึงทำยังไงถึงท้องได้วะ?”

“ก็…เอากัน”

“Sh*t เรื่องนั้นกูรู้ครับ!” มันกระแทกเสียง “กูหมายถึงมึงไม่ป้องกันหรือไง!”

“กูพลาดเอง” ผมขบกรามแน่น เสียงผมต่ำลง “ไม่ได้ใส่ถุงยาง จังหวะวันนั้นไอ้แซคน้องกูแม่งเอาไปหมดตู้เลย กูเลยเล่นสดแม่ง…”

ผมยกแก้วเหล้าขึ้นอีกครั้ง รสขมไหลลงคอ

“แล้วมึงจะเอายังไงต่อวะ?” ไอ้มาร์ชถามจริงจังขึ้นเป็นครั้งแรก

“ตอนนี้กูก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” ผมยกแก้วเหล้าหมุนช้า ๆ ในมือ “ต้องคุยกับพ่อแม่ก่อน แต่ไม่ว่ายังไง…ลูกต้องมาอยู่กับกู”

ไอ้มาร์ชขมวดคิ้ว “แล้วแม่เด็กล่ะ มึงจะเอายังไง?”

“ไม่เอาดิ” ผมตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด“กูก็มีมาเบลอยู่แล้ว”

มันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงต่ำ “แล้วเขาจะยอมเหรอวะไอ้เซน ทั้งแม่เด็ก ทั้งมาเบลนั่นแหละ”

ผมยกเหล้ากระดกเข้าปาก รสขมแผ่ซ่าน ก่อนจะวางแก้วลงดัง กึก

“ไม่ยอม…ก็ต้องยอม” น้ำเสียงผมเรียบ แต่แข็งจนไอ้มาร์ชเงยหน้าขึ้นมามอง

“มึงรู้ตัวไหมว่ามึงพูดเหมือนคนใจร้ายฉิบหายเลยว่ะ”

ผมหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่ใช่ขำ แต่เป็นเสียงเย็นเฉียบ “กูไม่ได้เริ่มก่อน”

มันจ้องหน้าผมเขม็ง “หมายความว่ายังไง?”

ผมเอนหลังพิงพนักโซฟา สายตาจ้องแก้วเหล้าในมือ ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ “เพราะเขาใจร้ายกับกูก่อน”