EP.8 เผชิญหน้า

พี่แฮซูมาส่งฉันถึงบ้านก่อนจะแยกกัน ฉันขอร้องให้เขากลับไปก่อนเพราะเรื่องทั้งหมดนี้ ฉันต้องจัดการด้วยตัวเอง มันเกิดขึ้นเพราะฉันและฉันต้องเป็นคนรับมันให้ได้

ฉันเดินเข้าไปในบ้าน เห็นพ่อนั่งอยู่ที่โซฟา มือยังถือหนังสือเล่มโปรด หัวใจเต้นแรงทุกย่างก้าว ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเขา

“พ่อ…” เสียงฉันแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “หนูมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยค่ะ”

พ่อเงยหน้าขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ วางหนังสือลง “มีอะไรเหรอลูก”

คำถามธรรมดา แต่กลับทำให้ฉันแทบยืนไม่อยู่ คำพูดติดค้างอยู่ที่ลำคอ น้ำตาเอ่อขึ้นมาทันที

“หนู…” ฉันมองหน้าพ่อได้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เข่าจะทรุดลงอย่างหมดแรง “หนูท้อง…ฮือ…”

ความเงียบปกคลุม ไม่มีเสียงตำหนิ ไม่มีคำถาม มีเพียงมือทั้งสองข้างที่ยื่นมาพยุงฉันให้ลุกขึ้น และอ้อมแขนที่โอบกอดฉันไว้แน่นอย่างที่ไม่เคยเปลี่ยน น้ำตาฉันไหลออกมาไม่หยุด เหมือนทุกอย่างที่แบกไว้พังทลายลงในอ้อมกอดนั้น

“หนูขอโทษนะพ่อ…ฮือ…ขอโทษ…”

“ไม่เป็นไรหรอกลูก” เสียงพ่อเรียบ อบอุ่น มือใหญ่ลูบหลังฉันเบา ๆ เพื่อปลอบโยน

“หนูทำให้พ่อผิดหวัง…” ฉันพูดทั้งสะอื้น “หนูขอโทษจริง ๆ”

พ่อค่อย ๆ ดึงฉันออก มองหน้าที่เปื้อนน้ำตาอย่างจริงจัง “พ่อยอมรับนะ ว่าพ่อผิดหวัง” หัวใจฉันหล่นวูบ

“แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว” พ่อพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “เราแก้ไขอดีตไม่ได้ สิ่งที่ต้องทำคือเดินหน้าต่อ ไม่ใช่จมอยู่กับความรู้สึกผิด”

ฉันพยักหน้าช้า ๆ

“แล้วหนูคิดยังไงต่อกับชีวิตตัวเอง”

“หนู…ยังไม่รู้เลยค่ะ” ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตา

พ่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม “แล้วพ่อของเด็กรู้เรื่องหรือยัง”

“รู้แล้วค่ะ”

“แล้วเขาว่ายังไง”

ฉันสูดหายใจลึก “หนูไม่อยากให้เขามารับผิดชอบค่ะ…หนูไม่อยากให้เขามายุ่งกับชีวิตหนูอีก”

พ่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ลูกเขยพ่อเลวขนาดนั้นเลยเหรอ”

ฉันส่ายหน้า “ไม่เลวค่ะ…แต่ก็ไม่ใช่คนดี แล้วพ่อก็อย่าเรียกคนนั้นแบบนี้อีกนะคะ”

พ่อพยักหน้าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง “อืม…งั้นก็แล้วแต่การตัดสินใจของเรา แต่อย่าลืมนะ มีอะไรบอกพ่อได้เสมอ”

น้ำตาฉันไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความกลัว

“ขอบคุณนะคะพ่อ…ขอบคุณที่เข้าใจหนู” ฉันก้าวเข้าไปกอดพ่อแน่นอีกครั้ง อ้อมกอดเดิม…ที่ยังคงเป็นที่ปลอดภัยของฉันเสมอ

ZANE TALK

ผมนอนลืมตาอยู่บนเตียงทั้งคืน ภาพของอันนาและคำว่า ท้อง วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด สิ่งแรกที่ผมต้องทำคือบอกพ่อแม่ ไม่กลับบ้านมานาน พอกลับไปอีกที…ดันมีหลานให้พวกท่านซะแล้ว

แม่คงไม่เท่าไหร่ แต่พ่อ…ผมเดาได้เลยว่าคงด่าผมเละไม่เหลือชิ้นดี

“เฮ้อ…” ผมถอนหายใจยาว เครียดฉิบหาย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมลุกไปเปิดทันที คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือชาร์ล ลูกน้องคนสนิท ในมือเต็มไปด้วยเอกสารหนาเตอะ “ผมได้ประวัติของอันนามาแล้วครับ นายน้อย”

“ดีมาก เข้ามาก่อน” ผมเปิดทางให้มันเข้ามา ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาด้วยกัน

ชาร์ลเปิดแฟ้มเอกสารทีละแผ่น พร้อมอธิบายอย่างเป็นระบบ “ชื่อ ‘ลี อันนา’ ครับ อายุสิบเก้าปี ได้ทุนการศึกษา เรียนอยู่มหาวิทยาลัยวิทยา K ผลการเรียนดีมาตลอด ตั้งแต่ประถม ไม่มีพี่น้อง แม่เสียชีวิตตั้งแต่เธออายุหกขวบ ปัจจุบันอาศัยอยู่กับพ่อ เปิดร้านบะหมี่เล็ก ๆ ครับ ถ้านายน้อยอยากรู้อะไรเพิ่มเติม รายละเอียดอยู่ในเอกสารทั้งหมด”

ผมหยิบแฟ้มขึ้นมา พลิกดูช้า ๆ “ขอบใจมากชาร์ล”

“ไม่เป็นไรครับ ยังไงนายน้อยก็ต้องจ่ายเงินเดือนผมอยู่แล้ว”

“เออ ๆ รู้แล้ว” ผมตบไหล่มันแรงพอเป็นพิธี “เดือนนี้เพิ่มให้”

ชาร์ลยิ้มกว้าง รีบลุกขึ้นก้มคำนับ “ขอบคุณครับนาย งั้นผมขอตัวก่อน”

“อืม ไปได้” ผมสะบัดมือเป็นเชิงไล่ ก่อนจะกลับมามองเอกสารในมืออีกครั้ง

เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้รวย ไม่มีเส้น ไม่มีชื่อเสียง แต่ฉลาด เรียนเก่ง และมีอนาคต ผมเอนหลังพิงโซฟา สายตาจ้องกระดาษในมือแน่น

หรือจริง ๆ แล้ว… ผมเป็นคนไปทำลายอนาคตของเธอ?

คำถามนั้นหนักกว่าที่คิด และครั้งแรกที่ผมไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ ผมหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ถึงเวลาแล้วสินะ ที่ผมต้องกลับไปสารภาพความผิดกับพ่อแม่ตัวเอง

คฤหาสน์โซซัน

ผมก้าวเข้าไปในบ้านด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด เสียงโซเฟียกับไอ้แซ็คทะเลาะกันดังลั่นตามปกติ ทำให้บ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบ ทันทีที่ผมเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นสายตาของพ่อ แม่ และน้องทั้งสองก็หันมามองผมเป็นตาเดียว คงเพราะผมแทบไม่เคยกลับมาที่นี่

“พ่อครับ แม่ครับ” ผมเอ่ยเสียงหนัก “ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”

พ่อวางถ้วยกาแฟลงช้า ๆ “มีอะไรก็พูดมาตรงนี้แหละ บ้านนี้ก็มีแต่คนในครอบครัว”

ผมสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดออกไปตรง ๆ “ผมทำผู้หญิงท้องครับ”

“ฮะ!?” เสียงพ่อกับแม่ดังขึ้นพร้อมกัน โซเฟียกับแซ็คเบิกตากว้างแทบถลน

“ครับ…” ผมก้มหน้าลง ยอมรับความผิดโดยไม่แก้ตัว

พ่อถอนหายใจแรง มือยกขึ้นกุมขมับ ก่อนจะหันไปมองน้องทั้งสองคน“พวกแกออกไปก่อน”

“ครับ/ค่ะ” ทั้งคู่ไม่พูดอะไร รีบลุกออกจากห้องทันที เหลือเพียงผมกับพ่อแม่ ผมเดินไปนั่งลงตรงข้ามอย่างสงบ

พ่อเปิดฉากด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้?”

“ผมพลาดเองครับพ่อ” ผมพูดตามตรง “วันนั้นผมไม่ได้ป้องกัน”

แม่ขมวดคิ้วทันที “แล้วลูกทำใครท้อง มาเบลเหรอเซน?”

“ไม่ใช่ครับ”

สายตาของพ่อกับแม่เปลี่ยนไปทันที “อ้าว…แล้วใครล่ะ?”

“เธอชื่ออันนาครับ อายุสิบเก้า” ผมเล่าเท่าที่รู้ “บ้านเปิดร้านบะหมี่”

แม่ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองพ่อ “แปลว่าเพิ่งเข้าเรียนมหาลัย…”

แล้วหันกลับมาถามผม “พ่อแม่เขารู้เรื่องหรือยัง?”

“น่าจะรู้แล้วครับ” ผมตอบเสียงต่ำ “หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้คุยกับเธออีกเลย”

แววตาแม่เต็มไปด้วยความกังวล “แล้วเราจะเอายังไงต่อ?”

ผมเงยหน้าขึ้น “ผมยังไม่รู้ครับ แต่ยังไง…ผมจะเอาลูกมาอยู่กับผมให้ได้”

“ยังไงพ่อก็ต้องไปคุยกับครอบครัวเขาก่อน” พ่อพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะถามต่อเสียงเข้ม “เด็กอายุครรภ์กี่เดือนแล้ว?”

“ประมาณเดือนหนึ่งครับ”

พ่อพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมานิ่ง ๆ แต่หนักหน่วง “ก็ดี จะได้แต่งงานไม่ดูน่าเกลียดนัก”

ผมเงยหน้าขึ้นขวับ หัวใจเต้นแรง “ฮะ!? แต่งงาน?”

ปัง!

มือพ่อทุบโต๊ะเสียงดัง สายตาคมกริบจ้องมาที่ผม “ทำผู้หญิงท้องแล้วแกจะไม่แต่งกับเขารึไง?”

“แต่ผมไม่ได้รักเขา!” ผมสวนกลับทันที “แล้วผมก็มีมาเบลเป็นแฟนอยู่แล้วด้วย!”

“ใช่ แกมีแฟนอยู่แล้ว” พ่อพูดช้า ๆ แต่เสียงเย็นจัด “แต่แกก็ยังไปเอากับผู้หญิงคนอื่นจนเขาท้อง เป็นผู้ชายเที่ยวไปไข่เรี่ยราด แล้วไม่รับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้”

น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดจนห้องทั้งห้องเงียบงัน “ยังไงแกก็ต้องแต่งงาน!”

“แม่เห็นด้วยกับพ่อนะเซน” แม่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ไม่แข็งกร้าว “เราจะยอมรับลูก แต่ไม่ยอมรับแม่ของเด็กไม่ได้หรอก ในฐานะที่แม่เป็นผู้หญิง แม่รู้ดีว่าถ้าทำแบบนี้ ยังไงเขาก็ไม่ยอมแน่”

คำพูดนั้นทำให้ผมเงียบไป เหมือนถูกตัดทางถอยทีละนิด

“เธออาจจะตั้งใจท้องเพื่อจับผมก็ได้…” ผมพึมพำเสียงเบา เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าคนอื่น

พ่อหันมามองผมทันที สายตานิ่งแต่เด็ดขาด “เซน ต่อให้แกจะคิดยังไง เด็กในท้องก็เป็นลูกของแก เป็นลูกผู้ชาย กล้าทำ ก็ต้องกล้ารับผิดชอบ”

ผมกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

“วันนี้พ่อกับแม่จะไปคุยกับครอบครัวของหนูคนนั้น” พ่อพูดเหมือนตัดสินคดีเสร็จแล้ว ก่อนจะหันมามองผมอีกครั้ง “แล้วแกก็ต้องไปด้วย”

“…ครับ” ผมกัดฟัน แค่นเสียงตอบออกไปอย่างไม่เต็มใจ แต่ในใจรู้ดี ครั้งนี้ ผมหนีไม่ได้จริง ๆ