EP.9 สู่ขอแต่งงาน

ANNA TALK

และแล้วฉันก็ผ่านอีกหนึ่งวันที่หนักหน่วงมาได้อย่างทุลักทุเล ฉันต้องขอบคุณพ่อ…ที่ยังคงอ้าแขนรับฉันกลับเข้าไปในอ้อมกอด โดยไม่ตั้งคำถาม ไม่ซักไซ้ ไม่ตัดสิน ต่อจากนี้ฉันคงต้องดูแลตัวเองให้มากกว่าที่เคย ไม่ใช่เพื่อตัวฉันอีกแล้ว…แต่เพื่อลูก

ฝ่ามือบางยกขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังไม่ปรากฏความเปลี่ยนแปลงใด ๆ แต่ฉันรับรู้ได้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตอยู่ตรงนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย

“อันนา ลงมาข้างล่างหน่อยลูก มีคนอยากคุยด้วย” เสียงพ่อดังมาจากนอกห้อง น้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ

“ใครคะ?” ฉันถามพลางเดินไปเปิดประตู

พ่อไม่ได้ตอบทันที สีหน้าท่านเคร่งขรึมจนฉันเริ่มใจไม่ดี “ลงไปดูเองเถอะลูก”

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ ฉันเดินตามพ่อไปยังชั้นล่าง และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ฉันชะงักเท้าแทบไม่ทัน

เขา… และชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งที่ดูภูมิฐาน สง่างาม เกินกว่าจะเป็นคนธรรมดา ไม่แปลกเลยว่าทำไมลูกชายของพวกเขาถึงมีหน้าตาดีและบุคลิกที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบนั้น

ฉันหันไปมองพ่อด้วยสายตางุนงง พ่อเพียงส่ายหน้าเบา ๆ แสดงให้เห็นว่าแม้แต่ท่านเองก็ไม่รู้ว่าการมาเยือนครั้งนี้หมายถึงอะไร

“หนูอันนา มานั่งคุยกันก่อนสิ” ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มสุภาพ

“ค่ะ” ฉันตอบรับอย่างเสียมารยาทไม่ได้ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างพ่อ ก่อนก้มตัวคำนับทั้งสองท่านอย่างนอบน้อม แล้วค่อย ๆ นั่งลง

“ผมกับภรรยาทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว ว่าลูกชายของผมก่อเรื่องอะไรไว้” น้ำเสียงเขานิ่ง หนักแน่น ก่อนจะหันไปมองลูกชาย “เซน ขอโทษคุณลุงเขาสิ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ผมขอโทษครับคุณลุง”

น้ำเสียงนั้น…ไม่เต็มใจเอาเสียเลย ฉันเผลอเหลือบไปมองเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบหลบสายตา

“เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ทางเราก็อยากรับผิดชอบ” ชายวัยกลางคนพูดต่อ ก่อนจะสบตาฉันโดยตรง “ผมกับภรรยาเลยอยากให้ทั้งสองคนแต่งงานกัน คุณจะว่ายังไงครับ?”

แต่งงาน…? หัวใจฉันเหมือนถูกบีบแน่น ดวงตาเบิกกว้างอย่างห้ามไม่อยู่

“ผมเองไม่ขัดอะไรหรอกครับ” พ่อเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “แต่ต้องถามอันนาว่าเขายอมไหม”

ทุกสายตาหันมาที่ฉัน เหมือนฉันถูกดันขึ้นไปยืนกลางเวที โดยไม่มีทางถอย

“ว่าไงหนูอันนา” หญิงวัยกลางคนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หนูไม่ต้องการให้รับผิดชอบค่ะ” ฉันตอบเสียงแข็งกว่าที่คิด

“ผมบอกแล้ว…” เสียงพึมพำของเขาลอยมาแผ่วเบา

หญิงวัยกลางคนหันไปเอ็ดลูกชาย ก่อนจะกลับมามองฉันอีกครั้ง แววตานั้นเต็มไปด้วยความเว้าวอน “แต่เราตั้งใจจะรับผิดชอบหนูจริง ๆ นะ อย่างน้อย…เราก็เป็นแม่คนเหมือนกัน”

เธอหยุดไปเล็กน้อย “หนูคงไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อใช่ไหม สงสารเด็กที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกเถอะนะ”

คำพูดนั้นแทงลึก ลึกจนฉันพูดอะไรไม่ออก เธอพูดถูก… แต่เขามีคนที่เขารักอยู่แล้ว แล้วฉันล่ะ? ฉันควรอยู่ตรงไหนของเรื่องนี้

“พ่อเห็นว่าสมควรนะลูก” พ่อพูดขึ้นเบา ๆ “แต่งไป คนอื่นจะได้ไม่มองเราไม่ดี”

น้ำตาฉันคลอ “หนูไม่อยากให้ใครมองพ่อไม่ดีมากกว่า…”

มืออุ่น ๆ ของหญิงวัยกลางคนเอื้อมมากุมมือฉันไว้ “แต่งเถอะนะหนูอันนา”

ฉันหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมคำตอบที่ฝืนหัวใจที่สุดในชีวิต “ก็ได้ค่ะ…”

ฉันหันไปมองเขา ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจเล็กน้อย ฉันยอม…เพื่อลูกไม่ใช่เพราะคุณ

“งั้นก็ดีเลย” หญิงวัยกลางคนยิ้มโล่งอก “หกโมงเย็นวันนี้ ให้เซนมารับหนูไปทานข้าวที่บ้านนะ จะได้คุยเรื่องงานแต่ง”

น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดเกินกว่าจะปฏิเสธ

แม่…” เขาอุทานอย่างงุนงง

“ค่ะ…” ฉันตอบเพียงสั้น ๆ อย่างไร้อารมณ์

“พวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ” ชายวัยกลางคนพูด

“แต่งตัวสวย ๆ ละหนูอันนา” ทั้งสามคนลุกขึ้นไหว้พ่อ ก่อนจะเดินออกไป

ฉันมองตามไปยังรถหรูหลายคันที่จอดรออยู่ด้านนอก ชายชุดดำยืนเรียงรายราวกับภาพในภาพยนตร์ พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ เมื่อทุกอย่างเงียบลง ฉันหันไปมองพ่อด้วยสายตาสับสน

“หนูทำถูกแล้วใช่ไหมคะพ่อ…”

พ่อยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน “เราตัดสินใจไปแล้ว ก็ต้องเข้มแข็งนะลูก ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องสู้”

“ค่ะ…” ฉันพยักหน้าเบา ๆ ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอะไร ฉันจะอดทนให้ได้เพื่อลูก…และเพื่อตัวฉันเอง ส่วนเขา ฉันไม่จำเป็นต้องสนใจอีกแล้วว่าเขาจะรู้สึกยังไง

17.30 น.

ฉันแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยืนรอเวลาที่จะต้องก้าวออกไปเผชิญกับมื้ออาหาร…และอนาคตที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า

ครอบครัวของเขาจะเป็นยังไงนะ

คำถามนั้นวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ว่าคำตอบจะเป็นแบบไหน ฉันก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

เสียงประตูร้านดังขึ้น ไอ้แจ็คสันเดินเข้ามาพร้อมกับพี่แฮซู ฉันรีบก้มศีรษะทำความเคารพ “สวัสดีค่ะ รุ่นพี่”

“สวัสดีอันนา เป็นยังไงบ้าง?” พี่แฮซูถามด้วยแววตาห่วงใยที่ฉันคุ้นเคยดี

ฉันยิ้มบาง ๆ ให้เขา “ทุกอย่างโอเคแล้วค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

“ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยแปลก ๆ วะ” ไอ้แจ็คสันกวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะกับพี่แฮซู “ลุงครับ เอาเหมือนเดิมนะ / ผมด้วยครับ”

“นี่แกชมฉันหรือด่าฉันกันแน่?” ฉันจ้องมันเขม็ง

“ชมสิวะ แล้วตกลงแต่งตัวสวยทำไม?” มันคาดคั้นไม่เลิก

จังหวะนั้นเองพ่อเดินมาพร้อมชามบะหมี่ “วันนี้อันนามีนัดน่ะแจ็คสัน”

“มีนัดอะไรเหรอครับ?” พี่แฮซูถามทันที สีหน้าฉงน

ฉันเม้มริมฝีปาก ไม่อยากให้เขารู้…แต่ความจริงมันก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

“เขาจะมารับอันนาไปกินข้าวกับครอบครัวฝ่ายนั้น แล้วก็คุยเรื่องแต่งงาน” พ่อพูดเรียบ ๆ “ลูกเขยพ่อชื่ออะไรนะอันนา?”

“เซนค่ะ…” ฉันตอบเสียงเอื่อย

สีหน้าของพี่แฮซูแข็งไปทันที ต่างจากไอ้แจ็คสันที่ตาโตเป็นไฟ

“เฮ้ย!!! แกจะแต่งงานแล้วเหรอวะ?!”

“อื้อ…” ฉันพยักหน้า

“แกก็รู้นี่ว่าฉันไม่มีทางเลือกแล้ว”

ไอ้แจ็ครู้ดีที่สุดว่าท้องในท้องฉันมาจากใคร มันยกมือขึ้นตบหัวฉันเบา ๆ“ก็ดีแล้ว อย่างน้อยมันก็ต้องรับผิดชอบแก”

ฉันไม่ได้ตอบ สายตาหันไปมองรถหรูที่จอดอยู่หน้าร้าน กระจกรถลดลงเซนก้มศีรษะทำความเคารพพ่อฉันอย่างสุภาพ ฉันลุกขึ้นยืน “ฉันไปก่อนนะ แจ็คสัน พี่แฮซู”

“เดี๋ยวก่อน…” มือหนึ่งรั้งแขนฉันไว้ ฉันหันไปมองเจ้าของมือนั้น ดวงตาสีน้ำตาลของเขามองฉันด้วยความรู้สึกที่ฉันไม่อยากตีความ “อันนา…ถ้ามีอะไร โทรหาพี่ได้นะ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับเบา ๆ มือใหญ่ค่อย ๆ คลายออกจากแขนฉัน และฉันก็เดินออกมาจากร้าน โดยไม่หันกลับไปมองอีก ฉันเปิดประตูรถและนั่งลงข้างคนขับ

เซนเหลือบตามามองฉันครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเรียบ “คนที่จับแขนเธอเมื่อกี้ เป็นแฟนเธอหรือไง?”

ฉันหัวเราะในลำคอ “จะเป็นอะไรกัน มันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ?”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะออกรถ “ฉันเป็นผัวเธอ…และเป็นพ่อของลูกด้วย แค่นี้ยังไม่พอเหรอ?”

“แล้วไง?” ฉันตอบกลับเสียงยียวน

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็ไม่แล้วไง เธอก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ”

ฉันยิ้มจาง “ฉันก็ไม่ได้อยากแต่งกับคุณเหมือนกัน ที่ฉันยอมก็เพราะลูก”

เขาหัวเราะเบา ๆ “งั้นเรามาตกลงกัน หลังแต่งงาน เราจะให้อิสระกัน ต่างคนต่างใช้ชีวิต แค่ทำหน้าที่พ่อแม่ของลูกก็พอ”

“โอเค” ฉันตอบทันที โดยไม่ลังเล ในเมื่อไม่มีความรัก อิสรภาพคือสิ่งเดียวที่ฉันต้องการ

เซนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “แต่ถ้าเธอรักฉันก่อนเมื่อไร เธอจะเป็นฝ่ายเจ็บนะ”

ฉันหันไปสบตาเขา “ไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะฉันไม่มีวันรักคุณแน่นอน”