วิศวะกลรัก :: CHAPTER 5 ไร้ตัวตน [100%]

“ฟ้ากลัวจัง ตอนที่ถึงช่วงเวลานั้น” น้ำเสียงแผ่วเบาของปลายฟ้าทำให้ฉันถอนหายใจและเอื้อมมือไปเกี่ยวเส้นผมสีดำสนิทออกจากใบหน้า ฉันกับน้องมีใบหน้าที่ละหม้ายคล้ายกันมาก “ฟ้าจะไม่ตายใช่ไหม”

“ห้ามพูดคำว่าตาย” สั่งเสียงเข้มทำให้ปลายฟ้าพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ฟ้าจะต้องปลอดภัยและหายดี”

“อืม”

“เราจะได้ให้เจ๊นัตตี้พาเราไปเที่ยวทะเลเป็นอาทิตย์ ถลุงเงินเจ๊ให้หมด” หัวเราะออกมาเบาๆ จนปลายหัวอมยิ้ม

“แล้วฟ้าก็จะอ้อนให้เจ๊นัตตี้พาขึ้นบานาน่าโบ๊ท เอาให้เจ๊กระเด็กตกทะเลไปเลย ฮ่าๆ”

เสียงหัวเราะของปลายฟ้าทำให้ฉันยิ้มขำกับความคิดของเด็กน้อย ปลายฟ้าพูดออกมาหมดทุกอย่างว่าอยากทำอะไรบ้างหลังจากที่ตัวเองหายและผ่าตัดสำเร็จ ฉันจะทำให้ฝันของน้องสาวเป็นจริง ทั้งเรื่องของการที่ปลายฟ้าอยากกลับไปเรียนอีกครั้ง อยากจะเจอกับเพื่อนใหม่ สำคัญเลยปลายฟ้าฝันอยากเป็นนักกีฬาแบดมินตัน

ความฝันของน้องจะต้องเป็นจริงแน่... ฉันสัญญาว่าจะทำให้ปลายฟ้าหายและได้รักษาจากแพทย์เฉพาะทาง

“ฟ้าต้องเข้มแข็งนะ พี่เองก็จะไม่ยอมแพ้”

“พี่หยา” ปลายฟ้าลุกขึ้นนั่งก่อนจะเซล้มลงนอนบนตัก “ฟ้าสัญญานะ ถ้าฟ้าหายฟ้าจะเก่งและจะทำงาน หาเงินมาให้พี่หยา ถึงตอนนั้นพี่หยาต้องพักแล้วให้ฟ้าเลี้ยงพี่บ้างนะ”

“โอเคจ้า พี่จะรอวันนั้นเลย”

ลูบศีรษะปลายฟ้าที่หยิบขนมมากินพลางฉีกยิ้มให้กับฉัน จากนั้นเราสองคนพี่น้องก็นั่งเล่นจนปลายฟ้าผล็อยหลับไปจนถึงเย็น ฉันไม่ได้ปลุกน้องหรอกนะให้นอนตักจนตะคริวกินเกือบจะเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ พอกลับมาถึงร้านเจ๊นัตตี้น้องสาวก็มีอากาศเหนื่อยหอบเล็กน้อย จึงรีบพาน้องขึ้นไปพักก่อนจะไปฉันก็จูบหน้าผากปลายฟ้าเพื่อขอกำลังใจ

P’Khram : พี่เพิ่งกลับถึงห้อง เมื่อคืนทำรายงานทั้งคืนเลย

Punya : ไม่เป็นไรค่ะ นอนพักผ่อนเถอะ แค่เห็นว่าพี่ไม่เป็นอะไรหนูก็สบายใจ

P’Khram : รักหนูนะ

ฉันเก็บมือลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังและจัดการเอาของมาเติมสต็อกในตู้แช่ เช่นเบียร์กับพวกน้ำที่ดูเหมือนจะหมดเยอะมาก ดังนั้นจึงต้องคอยเติมของอยู่ตลอดรวมไปถึงเช็กอาหารที่สามารถเวฟแล้วกินได้เลยว่าหมดอายุวันไหนบ้าง เจ้าของร้านใจดีมากให้เอากลับไปกินได้ตลอดนั่นแหละ แต่ไม่เคยถึงท้องฉันเพราะก่อนจะหมดอายุก็หมดตลอดเลย ด้วยราคาที่จะติดป้ายเหลืองมันโดนใจลูกค้าหลายคนยังไงล่ะ

พอลุกขึ้นยืนก็เห็นศีรษะของผู้ชายคนหนึ่ง แน่นอนว่าฉันจำเขาได้แม่นและจะยืนอยู่ตรงล็อกไหนไม่ได้ถ้าไม่ใช่ล็อกพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เสมองนาฬิกาดิจิตอลก็อมยิ้มเพราะเวลาเดิมเป๊ะจริงๆ ฉันชะโงกไปมองร่างสูงที่ยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกง มือขวาหยิบถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป วันนี้แต่งตัวดีเหมือนเดิมเลยสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีด ทุกอย่างบนตัวคือดูดีไปหมด

“พี่เกียร์ไม่เบื่อรสหมูสับเหรอคะ” ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองฉัน พลางยักไหล่ “กินไม่เบื่อเหรอ กินทุกวันเลย”

“ไม่เบื่อ” ตอบฉันพลางวางถ้วยบะหมี่รสหมูสับไว้ตามเดิม “แนะนำสิ”

“จะลองกินรสอื่นใช่ไหมคะ” เขาพยักหน้าฉันจึงมองหารสที่น่าจะถูกปากพี่เกียร์ “แล้วพี่เกียร์กินเผ็ดได้ไหม”

“ได้”

“ต้มยำกุ้ง หนูชอบกินมากรสนี้” หยิบถ้วยบะหมี่รสต้มยำกุ้งชูให้เขาดู พี่เกียร์มีสีหน้าที่เรียบนิ่งและมองหน้าฉัน “วันนี้มีข้าวปั้นโรลกุ้งกับไข่ม้วน สนใจไหมคะ”

“อือ” ไม่มีปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น ก่อนจะเดินสวนฉันไปเปิดตู้หยิบเบียร์มาสองกระป๋องและเดินเอาไปวางไว้หน้าเคาน์เตอร์ วันนี้พี่เกียร์ซื้อบุหรี่ด้วยพอจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ก็ยืนทำบะหมี่ให้เขาซึ่งมันเป็นตู้คล้ายกับตู้ของเกาหลี ที่แบบเติมน้ำร้อนเสร็จจะเดือดเองโดยอัตโนมัติ นี่คือเหตุผลที่ร้านให้พนักงานต้มให้ ไม่อย่างนั้นเหรอวุ่นวายสุดๆ ฉันตอกไข่ไก่ลงไปพร้อมกะหล่ำปลี,ไส้กรอกและปูอัด หยิบข้าวปั้นโรลหั่นเป็นชิ้นพอดีคำออกมาเสิร์ฟให้กับพี่เกียร์

ลอบมองเขาซึ่งมือขวาคีบบุหรี่เข้าปาก ทว่ามือซ้ายของพี่เกียร์แลดูเหมือนเจ็บนะ พอดูท่าทางที่เขาหมุนข้อมือตัวเองและคิ้วเรียวที่ขมวดเล็กน้อย

“เจ็บข้อมือเหรอคะ” พี่เกียร์ไม่ตอบ

“รถชน”

“คะ! ชะ ชนเหรอ” ตกใจจนเผลอตะโกนใส่หน้าพี่เกียร์ เป็นอะไรมากไหมเนี่ย ทว่าดูเหมือนเขาก็ปกติดีนี่นา

“แข่งรถชน” คำตอบของเขาทำให้ฉันมึนงงมากกว่าเดิม ก็นะถามเองต้องมาแปลเองไง มีวุ้นแปลภาษาให้ฉันไหมล่ะ ถ้าไม่มีก็ช่วยอธิบายให้เยอะๆ หน่อยก็ไม่ได้ ให้คิดเองก็คือคิดไม่ออกหรอก “ข้อมือกระแทก”

“หาหมอไหมคะ เผื่อกระดูกหัก”

“ไม่จำเป็น” ถามจริง รถชนตอนแข่งน่ะเหรอยังมีหน้ามาบอกว่า ‘ไม่จำเป็น’ ดีนะที่เป็นข้อมือถ้าเป็นหัวเขาจะมานั่งพูดแบบนี้ไหมอะ ฉันไม่รู้จะทำยังไงจึงตรงเข้าไปมินิมาร์ท หลังร้านจำได้ว่ามีกล่องอุปกรณ์ทำแผลนี่นา หากแต่ว่าพอเปิดก็มีเพียงแค่ผ้าพันแผล ยาทาจำต้องซื้อในร้านนี่ล่ะ ฉันจึงเสียเงินซื้อยาทาแก้ปวดมาหนึ่งหลอด

“ถ้าไม่ไปหาหมอ พี่เกียร์ต้องพันข้อมือไว้ก่อน จะได้รู้ว่าเจ็บอยู่” ฉันวางผ้าพันลงบนโต๊ะและนั่งยองๆ ตรงหน้าเขาซึ่งพี่เกียร์นั่งตวัดขาไขว่ห้างกินบะหมี่ ฉันจับมือซ้ายของเขาวางบนตักของเขาเอง พี่เกียร์หันมามองพลางทำหน้านิ่งเฉย ฉันจึงชูหลอดยาทาให้ “ยาทาค่ะ นวดให้ยาซึมก็น่าจะใช้ได้”

“...” เขาจ้องหน้าฉันพลางหันกลับไปกินบะหมี่ต่อ

“ปวดตรงไหนคะ หนูจะได้นวดได้ถูก” ไม่ต้องให้เขาชี้ก็พอจะเห็นนะว่ามันเขียวช้ำตรงข้อมือพอดิบพอดี ฉันแกะหลอดยาและอ่านรายละเอียด จากนั้นก็บีบยาขนาดพอดีทาบนผิวเนื้อของพี่เกียร์ ฝ่ามือหนาใหญ่กว่ามือฉันมากเลยนะเนี่ย “หนูกดตรงนี้พี่เจ็บไหมคะ”

“เจ็บ” คำตอบของเขาทำให้ฉันยั้งแรงกดไว้ให้เพียงแค่ทายาให้ซึมเข้าไปเป็นพอ ยาตัวนี้ทาแล้วจะรู้สึกเย็นบรรเทาอาการปวดได้ชั่วคราวละนะ พอทายาให้พี่เกียร์เรียบร้อยฉันก็เอามือรองฝ่ามือหนาเพื่อเอาผ้าพันสีดำพันรอบตั้งแต่ฝ่ามือมาถึงข้อมือให้มันไม่แน่นและไม่หลวมจนเกินไป

“เรียบร้อยค่ะ” พันได้สวยงามมากเลยนะ พอพันผ้าให้พี่เกียร์ฉันก็จับมือหนาพลิกดูกระทั่งวางมือลงบนฝ่ามือหนา กำลังจะดึงมือตัวเองกลับแต่ก็ถูกพี่เกียร์บีบมือเอาไว้แปบหนึ่ง จากนั้นพอรู้ตัวเขาก็ปล่อยพลางใช้ตะเกียบคีบข้าวปั้นโรลกิน

“นิ้วกระตุก” คำตอบของเขาทำให้ฉันยิ้มบางๆ พลางคิดในใจ ‘นิ้วกระตุกยังไงให้เหมือนจับมือฉันเนี่ยนะ’ “จริง”

“หนูรู้ค่ะ อาจจะเพราะเป็นผลจากที่พี่เจ็บข้อมือ” ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและวางหลอดยาลงบนโต๊ะ “พี่เกียร์ต้องทายาทุกวันนะคะ จะได้หายเร็วๆ”

“อือ”

“หนูไปทำงานก่อนนะคะ ใกล้หมดกะแล้ว” กำลังจะหมุนตัวกลับไปเตรียมตัวออกกะ ด้วยความสงสัยจึงหันไปมองพี่เกียร์ที่ยกถ้วยบะหมี่ซดน้ำจนหมดและตามด้วยข้าวปั้นโรลที่เหลืออีกประมาณห้าชิ้น “พี่เกียร์ หนูขอถามเรื่องส่วนตัวหน่อยได้ไหมคะ คือหนูไม่ได้ละลาบละล้วงนะคะ หนูแค่สงสัย”

“อะไร” โทนเสียงแลดูไม่สบอารมณ์ทำให้ฉันไม่กล้าถามเลยแหะ “ว่ามา”

พอพี่เกียร์อนุญาตฉันจึงกล้าที่จะถามทั้งที่เมื่อกี้ลังเล “พี่เกียร์ไปไหนมาคะ ทำไมกลับเวลานี้ตลอด”

“พัทยา”

“ขับรถไปเหรอคะ” กี่ชั่วโมงละเนี่ย ประเด็นคือไปทุกวันเลยหรือยังไงกัน ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้ารับพลางกระดกเบียร์กระป๋องสุดท้าย พอได้รับคำตอบที่ต้องการก็พอจะเข้าใจทำไมพี่เกียร์แวะมาที่มินิมาร์ท บางทีที่พักเขาอาจจะอยู่แถวนี้ก็ได้ ช่างเถอะ ไปพัทยาแทบจะทุกวันเลยเหรอ แค่ฉันคิดว่าตัวเองต้องนั่งรถไปกลับก็เหนื่อยแย่ แต่พี่เกียร์ขับรถไปกลับคืออาจจะต้องใช้เวลา 2-3 ชม.เลย

ถึงเวลาเปลี่ยนกะฉันก็เข้ามาหลังร้านหยิบของส่วนตัวและกระเป๋าสะพายบ่า มองพี่แตนที่เหลือบมองออกไปนอกร้านพลางกวักมือเรียกฉันก่อนจะได้ร่ำลา “ลูกค้าหล่อๆ คนนั้นแปลกนะ”

“แปลกยังไงคะ” มองออกไปถึงได้เห็นว่าพี่เกียร์ยังนั่งสูบบุหรี่อยู่เลย ปกติเขาจะไปหลังกินเสร็จนี่นา ทำไมยังนั่งอยู่

“วันก่อนหยาไม่ได้มาทำงานใช่ปะ เขาถามหาหยาบอกว่าต้องการให้หยาต้มบะหมี่ให้เขากิน”

“หา?!” ใบหน้าของฉันแสดงออกแบบพี่แตนเป๊ะคือ... พี่เกียร์ติดใจอะไรถึงให้ฉันต้มบะหมี่ให้เขากิน ทั้งที่บะหมี่ก็เหมือนกันหมด ไม่ได้เป็นอาหารที่ทำเองสักหน่อยจะมาติดใจฝีมือ

“พอพี่บอกว่าหยาลา ต้มให้กินใช่ปะ กินไปแค่คำเดียวเขาบอกไม่อร่อย”

“...”

“พี่ก็แบบอะไรวะ แค่ต้มบะหมี่มันก็เหมือนกันปะ หล่อนะ แต่แปลกคนเป็นบ้า” พี่แตนบ่นยับจนฉันได้แต่ยิ้มแห้งให้พี่เขา ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าพี่เกียร์ทำแบบนั้นไปทำไม “เหลือต้องทิ้งเลยนะ บอกไม่อร่อยปุ๊บลุกขึ้นกลับไปเลย”

“หนูก็ว่าพี่เขาแปลกจริงๆ นั่นแหละค่ะ”

“ถ้าจะบ้านะ เสียดายความหล่อ”

ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ... พี่เกียร์นอกจากจะเป็นพวกมนุษสัมพันธ์แย่ พูดน้อยแล้ว การกระทำบางอย่างของเขาก็ช่างแสนจะเข้าใจยากซะเหลือเกิน มันมีหลายเรื่องนะที่ฉันไม่ได้รับคำตอบหรือต่อให้ได้รับ มันก็คงไม่ได้ทำให้ฉันเข้าใจในตัวตนของพี่เกียร์มากขึ้นหรอก

*-------------------------------------------------*