BMSBK 2

LILY'S P O V~

Hindi ko alam kung paano ko natapos ang orientation nang hindi tuluyang bumigay ang tuhod ko.

Paglabas ko ng Padilla Legal Group, saka lang ako nakahinga nang maluwag.

Sa unang araw pa lang, agad kong naranasan kung gaano kataas ang standards ni Attorney Rex Padilla.

Hindi man siya palaging nagbibigay ng papuri, alam kong kapag sinabi niyang ‘Good’, ibig sabihin ay maayos ang ginawa ko.

At iyon ang sapat na para sa akin.

Kinuha ko ang cellphone ko para tingnan ang oras. Bago pa man ako makasakay, nag-vibrate ang cellphone ko.

May isang bagong message.

Apartment Application Update.

Napakunot ang noo ko.

Agad ko iyong binuksan.

Congratulations! Your application has been approved.

Nanlaki ang mga mata ko.

Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

Ilang araw ko ring hinihintay ang sagot na iyon. Malapit ang apartment sa trabaho kaya hindi ko na kailangang magbiyahe nang matagal araw-araw.

Sa dami ng nangyari ngayong araw, ito lang ang magandang balita na kailangan ko.

May trabaho na ako.

At may matitirhan na rin ako.

Napatingin ako sa gusali ng Padilla Legal Group.

Napailing ako.

"At least sa apartment, wala siya."

Napangiti ako sa sarili ko.

Umuwi muna ako sa bahay para kunin ang ilan sa mga gamit kong kailangan.

Ang importante ay ang mga damit, personal na gamit, ilang libro, at mga bagay na kakailanganin ko habang nagsisimula ako sa bagong lugar.

Pagdating ko sa apartment, agad kong inilabas ang mga gamit ko at pumasok sa loob.

Tahimik ang buong lugar.

“Finally,” bulong ko habang inilapag ang bag ko.

Isa-isa kong inayos ang mga damit at personal na gamit. Nang matapos ako, umupo muna ako sa gilid ng kama.

Sa wakas, mayroon na akong lugar na matatawag kong akin. Ilang minuto pa lang akong nagpapahinga nang marinig ko ang pagbukas ng p***o.

Napahinto ako.

Napalingon ako sa may pintuan, at doon ako natigilan.

Si Rex.

“Boss?”

Saglit siyang natigilan nang makita ako.

“Ms. Cruz?”

Tiningnan ko ang hawak niyang bag, pagkatapos ay ang loob ng apartment.

“Dito ka nakatira?”

Bahagyang itinaas niya ang isang kilay.

“Mukhang pareho tayo ng tanong.”

Napatingin ako sa hawak niyang susi. Tumingin ako sa apartment, tapos sa kanya.

"Wait."

Kinuha ko agad ang cellphone ko at binuksan ang message mula sa management.

Pareho.

Napatingin ako sa kanya.

"Roommate kita?"

Tumango siya.

"Looks like it."

Napapikit ako sandali.

"Seriously, Boss?"

Bahagya siyang ngumiti.

"May problema ba?"

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o mai-stress.

Tapos ngayon, kailangan ko pa siyang makasama sa bahay?

Mas nakakabahala iyon.

Kinuha niya ang mga gamit niya at naglakad papunta sa kabilang kuwarto.

“Since we'll be living together, let's keep things simple.”

“Simple?”

“Respect each other's privacy. Keep the apartment clean.”

Tumango ako.

"Fine."

Bago siya tuluyang pumasok sa kuwarto, napatingin siya sa akin.

Sandali kaming nagkatitigan.

Mabilis akong umiwas.

Lumipas ang ilang oras.

Tahimik ang apartment.

Pagkatapos kong maligo at magpalit ng damit, lumabas ako ng kuwarto para kumuha ng tubig.

Pagdating ko sa kusina, sakto namang lumabas si Rex mula sa kabilang kuwarto.

Wala na ang suit niya. Naka-long sleeves na lamang siya na bahagyang nakatiklop ang manggas hanggang siko.

Hindi ko alam kung bakit napatingin ako sa kanya nang ilang segundo.

Agad kong iniwas ang tingin ko.

"Bakit hindi ka pa natutulog?" tanong niya.

"Kukuha lang ako ng tubig."

Tumango siya.

Pareho kaming lumapit sa counter.

At sa parehong oras, sabay kaming umabot sa baso.

Nagkadikit ang mga kamay namin, kaya pareho kaming natigilan.

Saglit na nanahimik ang paligid. Ramdam ko ang init ng kamay niya bago ako agad bumitaw.

"Sorry," mabilis kong sabi.

Agad kong kinuha ang baso.

Pero bago ako tuluyang umatras, napansin kong nakatingin siya sa kamay ko. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mukha ko, at kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

"Kukunin ko na."

"Go ahead."

Lumayo ako nang kaunti at nagsalin ng tubig. Pero kahit nakatalikod ako, ramdam ko pa rin ang presensya niya.

Bakit parang ang awkward?

Nagkadikit lang naman ang mga kamay namin.

Wala naman iyong ibig sabihin.

Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa sa inaasahan ko. Paglabas ko ng kuwarto, nadatnan kong nasa kusina na si Rex. May hawak itong tasa ng kape habang nagbabasa ng ilang dokumento.

Napatingin siya sa akin.

"Morning."

"Good morning, Boss."

Saglit kaming nagkatitigan bago ako dumiretso sa kusina.

Mula noon, nagsimula nang maging normal ang mga umaga namin. Hindi naman palaging tahimik. Minsan, may simpleng pagtatalo.

Katulad nang isang umaga na nakita kong naiwan ni Rex ang isang stack ng documents sa dining table.

"Boss, sabi mo keep the apartment clean."

Hindi siya agad tumingin.

"They're not trash."

"Pero nasa dining table."

"I'll move them later."

"Later means kailan?"

"You're starting to sound like my mother."

Napairap ako.

"At least may nagre-remind sa'yo."

Bahagya siyang ngumiti. "Noted.”

Isang gabi, umuwi akong may dalang ingredients.

Magluluto sana ako ng pasta.

Pagpasok ko sa kusina, nakita kong may niluluto si Rex.

"Boss, anong ginagawa mo?"

"Dinner."

"Alam ko. Pero pasta sana lulutuin ko."

Tumingin siya sa mga dala kong ingredients.

"I was planning to make steak."

"Steak?"

"Yes."

Napatingin ako sa kawali.

"Pwede namang pasta."

"I prefer steak."

"I prefer pasta."

Tahimik kaming nagtitigan.

"Then you cook yours," sabi niya.

"At ikaw ang maghuhugas?"

At sa unang pagkakataon, sabay kaming naghanda ng pagkain sa iisang kusina nang hindi nagtatalo nang tuluyan.

Lumipas ang mga araw nang ganoon.

Minsan nagtatalo kami tungkol sa gamit.

Pero sa pagitan ng mga maliliit na pagtatalo, unti-unti rin kaming nasasanay sa isa't isa. Nasanay ako sa tunog ng pagbukas ng p***o kapag umuuwi siya.

At higit sa lahat, nasanay ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin na minsan ay hindi ko maipaliwanag.

Isang gabi, habang naglalagay ako ng baso sa cabinet, bigla kong naramdaman ang presensya niya sa likuran ko.

"Need help?"

Umiling ako.

"I'm fine."

Inabot niya ang baso sa kamay ko.

Sandali kaming nagkalapit kaya nagtagpo ang mga mata namin.

Pero tulad ng mga nakaraang araw, may kakaibang kaba na muling dumaan sa dibdib ko.

Mabilis akong umatras.

"Good night, Boss."

Bahagya siyang ngumiti.

"Good night, Lily."

Pumasok na ako sa kuwarto ko.

Ngayon lang niya ako tinawag sa pangalan ko.

'Bakit parang iba kapag Lily ang tawag niya sa akin?’