Chapter Five

Third Person Point of View

"What the fuck is wrong with her, Ryan?! Bakit tulog pa rin siya!" sigaw ni Hendrix sa kaawa-awang doktor na pinsan nina Blue.

Kasabay ng sigaw na iyon ay isang malakas na suntok ang dapo sa mukha ni Ryan na naging sanhi ng pagputok ng labi nito. Hindi na mabilang nina Blue at Gray—na tahimik lang na nakatunghay sa sahig sa isang sulok—kung ilang suntok na ba ang natamo ng kanilang pinsan.

Paano ba naman, nangako si Ryan noong isang araw na gigising na ang dalaga, subalit hanggang ngayon ay tulog pa rin ito. Ang labis na ikinagagalit ni Hendrix ay ang hinalang baka naparami ang pampatulog o sedative na tinurok nito kay Cassandra.

"Tangina, Blue. Pang-ilang suntok na ba ngayon ang natamo ni Ryan?" bulong ni Gray sa kakambal.

"Panglima na ata," sagot naman ni Blue sa parehong mahinang tono.

"Kapag ako nakawala rito, humanda talaga kayong dalawa sa akin," pagbabanta ni Ryan sa dalawa habang padarang na pinupunasan ang dugo sa kanyang labi gamit ang likod ng kanyang kamay.

"Gumawa ka ng paraan, Ryan. Dahil kapag hindi nagising ang anghel ko, sisiguraduhin kong isasama kita sa hukay at paulit-ulit kitang papatayin!" galit na asik ni Hendrix.

"Boss, okay ang physical condition ng babae mo. Sadyang pagod lang ang katawan niya gawa ng mga pasa at bugbog. Natural lamang na matulog siya nang matagal upang makabawi ng lakas ang sistema niya," katwiran ni Ryan habang pilit na pinapanatili ang kanyang propesyonalismo sa kabila ng takot.

"Siguraduhin mo lang, dahil hindi lang 'yan ang mapapala mo sa akin kapag nagkamali ka," banta ni Hendrix bago muling umupo sa gilid ng kama upang pagmasdan ang natutulog na dalaga.

"Boss, paano pala ang kumpanya mo sa siyudad? Ilang araw na kasi akong ginugulo ng secretary mo dahil hindi ka na raw pumasok o sumasagot sa mga tawag," untag ni Blue.

"Don't fucking mind her."

"Boss, gwapo lang ako pero hindi ko kayang humawak ng limang kumpanya nang sabay-sabay. Maawa ka naman sa akin dahil isang taon na akong hindi nakakapagbakasyon. Isang taon na rin akong walang bakbakan sa kama," reklamo ni Blue. Simula kasi nang magkaroon ng sunod-sunod na gulo sa underground ay hindi na siya nagkaroon ng oras para sa sarili, lalo na ngayon na dinala rito ang babae.

"Kill her."

"Boss, wala na tayong nagagawang trabah—"

BANG! BANG!

Sabay-sabay na napayuko ang tatlo nang paulanan sila ng bala ni Hendrix sa dingding sa itaas ng kanilang mga ulo. "I said, kill her para hindi ka na niya ginugulo!"

"H-Hindi naman mabiro, boss," agad na bawi ni Blue bago mabilis na sumibat papalabas ng pinto kasunod si Gray.

Dahil sa pagiging abala ni Hendrix sa pag-aalaga sa dalaga, wala ring nagagawang maayos na trabaho ang kambal sa nakalipas na limang araw at puro pambibwisit na lang ang nagagawa. Limang araw na rin nilang pinagtitiisan ang dumobleng sama ng ugali ng kanilang boss. Mas lumala pa ito ngayon kumpara rito noong mga nakaraang buwan; kaunting tingin o maling lapit lang sa babaeng nakahiga sa kama ay agad na nagkakasa ng baril ang lalaki. Kaya nga sa tuwing papasok sila sa silid ay sa lapag lang sila nakatitig.

Hindi akalain ni Hendrix na magiging ganito siya ka-possessive sa babaeng iyon. Nag-iinit ang kanyang dugo tuwing may ibang tumitingin dito. Gusto niyang pumatay sa tuwing may nagtatangkang lumapit kay Cassandra. Para siyang mababaliw sa tuwing naalala na may ibang lalaking nakakita sa nakakabighaning ganda nito. Kahit dulo ng buhok ng kanyang anghel ay walang pwedeng humawak—iyan ang pinangako niya sa kanyang sarili.

Alam ni Hendrix na ang pagkakaroon ng emosyon sa isang babae ay nangangahulugan ng pagkakaroon ng kahinaan sa kanyang posisyon, kaya naman sinisiguro niyang poprotektahan niya si Cassandra sa abot ng kanyang makakaya.

Makalipas ang ilang oras, lumabas si Hendrix ng silid upang kausapin ang magkapatid sa malawak na pasilyo. Doon lamang nakahinga nang maluwag sina Blue at Gray nang tuluyang makalabas sa silid na tila silid ng impyerno.

"Gray, anong balita kay Pink?" tanong ni Hendrix habang naglalakad na parang hari sa pasilyo ng mansyon.

"Nakalapag na ang private plane sa Pinas, boss. Baka mamaya lang ay narito na siya sa mansyon," tugon ni Gray.

"How 'bout those fuckers?" tanong muli ng mafia boss, tinutukoy ang katulong na nagtangkang sumaksak sa dalaga.

"Nasa dungeon pa rin, boss. Naghihingalo na dahil sa parusa."

"And those pork chops?" tukoy naman ni Hendrix sa limang lalaking pinagtataga niya noong nakaraang araw.

"Nakauwi na sila sa kani-kanilang bahay, boss... na naghihingalo na rin," sagot muli ni Gray.

"Nasupresa ba ang mga pamilya nila?" tanong ni Hendrix habang sumisilay ang isang nakapangingilabot na ngisi sa kanyang labi, walang bakas ng kahit na anong pagsisisi sa kanyang mga mata.

"Yes, boss."

Tahimik nilang binaybay ang pasilyo pababa sa living area kung saan nagtitipon ang iba pang mga tauhan ng mafia. Naghihintay ang lahat ng utos mula kay Hendrix, ngunit dahil naging abala ito sa pagbabantay sa babae ay tila nawala na sa isip ng binata na may tinutugis pa silang mas malalaking kaaway. Maski ang mga legal na negosyo nito ay hindi na rin maasikaso dahil mulat ito magdamag sa tabi ng kama ni Cassandra, na tila ba isang adik na hindi mapakali.

Bago pa man makapagsalita si Hendrix, biglang lumapit ang isa sa mga tauhan mula sa basement. May sariwang sugat ito sa kanang pisngi at hingal na hingal sa takot.

"B-Boss!"

"Anong kailangan mo?" malamig na tanong ni Hendrix. Maikli ang kanyang pasensya ngayon lalo pa't wala siya sa mood dahil hindi pa rin nagigising ang dalaga.

"P-Pasensya na, boss... nakawala kasi ang isa sa mga nakakulong sa dungeon sa baba—"

BANG!

Hindi pa natatapos ng tauhan ang kanyang sasabihin nang bigla itong bumulagta sa sahig, may butas na ang bungo dahil sa mabilis na pagbunot at pagbaril ni Hendrix. Walang kumilos o kumislot man lang sa ibang mga tauhang nakasaksi sa mabilis na pagpaslang. Lahat sila ay nanatiling nakayuko, tahimik na nagdarasal na huwag silang isunod ng nagngangalit na pinuno.

"Ilang beses ko pa bang sasabihin sa inyo na ayaw ko ng tatanga-tanga at walang utak na tauhan, ha?!" hiyaw ni Hendrix sa buong silid. "Ilang beses ko pa bang sasabihin sa inyo na ayusin niyo ang trabaho niyo kung ayaw ninyong matulad sa bobong lalaking ito!"

Humarap siya sa lahat na may nanlilisik na mga mata. "Hindi ko kayo binabayaran para lamang pumalpak. Buhay niyo ang nakataya rito, kaya naman kung ayaw ninyong ako mismo ang maghatid sa inyo sa impyerno, ayusin niyo ang mga desisyon niyo sa buhay!"

Maski sina Gray at Ryan ay hindi na nagulat sa eksenang iyon. Sa isip ni Ryan, napakaswerte niya pa pala dahil mukha lang niya ang nabugbog ng lalaki kumpara sa mga tauhang agad na binabawian ng hininga.

"Gray, maiwan ka rito para magbantay sa itaas. Ashton, sumama ka sa akin... may baboy tayong papatayin," utos ni Hendrix nang hindi man lang nililingon ang mga ito, bago marahas na tinapakan ang duguang katawan ng napatay na tauhan habang naglalakad palabas.

Bago pa man tuluyang makalabas si Hendrix sa main door, isa na namang tauhan ang humahangos na lumapit sa kanya upang ibalita na ang nakawalang bilanggo ay tuluyan nang nakalabas ng dungeon area.

Nagtagis ang mga bagang ni Hendrix sa galit. "Mga bobo!" sigaw niya sabay sipa sa isang malapit na mamahaling vase na agad na nadurog sa sahig.

Dumagundong ang kanyang boses sa buong Montenegro estate nang utusan niya ang lahat ng armadong tauhan na galugarin ang buong paligid. Alam ng binata na hindi ito basta makakalabas ng teritoryo dahil ang mansyon ay matatagpuan sa pinakadulo ng isang masukal na kagubatan, malayo sa siyudad o sa kahit na anong bayan. Walang sibilyan ang nangangahas na pumasok dito dahil alam ng lahat na kamatayan ang parusa kapag pumasok ka sa teritoryo ng mga Montenegro.

Sa gitna ng paghahanap sa masukal na bakuran, isang tauhan ang nagmagaling at binaril ang papalayong pigura ng nakawalang katulong upang mapatunayan ang sarili kay Hendrix. Subalit bago pa man ito makasigaw sa tagumpay—BANG!—bumulagta rin ito na may butas na sa kanang mata dahil sa bala ni Hendrix.

"Ang sabi ko, hulihin! Hindi ko sinabing patayin niyo! Mga walang utak ba talaga kayo?! Hindi niyo ba alam umunawa ng utos?!" muling sumigaw si Hendrix.

Si Ashton naman ay lihim na napapailing sa tabi habang hawak ang kanyang baril. Mahirap kasama si Hendrix kapag ganito ang sitwasyon dahil palaging sumisigaw na akala mo ay bingi ang mga kausap. Hindi rin uso rito ang pagpapakitang-gilas; kapag nagpabayani ka at pinatay ang hindi naman niya iniutos na parangalan, ikaw ang susunod na paglalamayan.

Si Hendrix na mismo ang nanguna sa paggalugad sa likod ng mansyon. Alam niya ang bawat pasikot-sikot ng Montenegro estate, kaya alam niyang hindi makakatakas ang babaeng iyon.

"Mga tanga! Kakalabanin niyo na lang ako, galingan niyo naman!" malakas na sigaw ni Hendrix bago kumuha ng dalawang baril at sabay na kinasa ang mga ito.

Nakarating siya sa makapal na bahagi ng kagubatan sa likod ng mansyon—ang tanging daan na alam niyang maaaring labasan ng takas. Ngunit bago pa man siya makahakbang pasulong, isang matalim na kutsilyo ang biglang sumulpot mula sa kanyang gilid, mabilis na sumasaksak patungo sa kanyang leeg.

Dahil sa kanyang mabilis na reflexes, nagawa ni Hendrix na maiwasan ang nakamamatay na talim, bagamat bahagya nitong nadaplisan ang kanyang braso. Sa tindi ng pwersa ng pag-ilag ay nabitawan niya ang kanyang mga baril, ngunit hindi niya kailangan ng armas upang tapusin ang isang naghihingalong katulong.

"Hindi ko hahayaan na mapatay mo ako, Montenegro!" matapang na sigaw ng katulong, na duguan na ang damit dahil sa mga naunang parusa sa dungeon.

"Really? Handa ka na bang makasama ang mga magulang mo sa kabilang buhay?" malamig na tugon ni Hendrix, tila mas ginaganahan pang makipaglaro sa kanyang biktima.

"Hayop ka talaga! Kung hindi dahil sa'yo, hindi ako mawawalan ng pamilya! Papatayin kita! Pasalamat ka at hindi ko tuluyang napaslang ang binu-buntunan mong babae sa itaas!" sigaw ng babae sabay muling sumugod nang marahas.

Nagsimula silang magbuno sa madilim na bahagi ng gubat. Hawak ng katulong ang kutsilyo at pilit itong itinusok sa dibdib ng binata, ngunit bago pa man tumama ang talim sa katawan ni Hendrix—BANG!—isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw.

Bumulagta ang katulong sa damuhan, may malaking butas na sa dibdib at tuluyan nang binawian ng buhay.

Marahang ibinaba ni Blue ang kanyang baril habang naglalakad patungo sa kinaroroonan ng kanyang boss.

"Anong sinabi ko sa'yo, Blue?" may malalim na pagbabanta sa boses ni Hendrix habang nakatitig sa duguang bangkay ng babae.

"Boss! Hindi ko naman sinasadya! Sadyang may kailangan ka lang malaman kaya ko siya binaril... nagising na ang babae mo sa itaas!" mabilis na depensa ni Blue.

Nagpintig ang tainga ni Hendrix sa narinig na balita. Subalit sa halip na magpasalamat ay bigla nitong binuhat ang isa sa mga nahulog na baril at walang pasabi nitong pinaulanan ng bala ang direksyon ni Blue.

"Putangina mo, Hendrix!" malutong na mura ni Blue habang mabilis at maliksing tumatalon patungo sa likod ng isang malaking puno upang magtago sa mga nagliliparang bala ng kanyang boss.

"Did you say she's awake?!" sigaw ni Hendrix habang patuloy pa rin ang pag-alingawngaw ng mga putok ng baril sa gubat.

"K-Kasasabi ko lang... b-bingi ka ba?!" huli na nang mapagtanto ni Blue ang kanyang isinagot sa lalaki. Napakagat siya sa kanyang labi sa tindi ng nerbyos.

Nagtagis ang bagang ni Hendrix nang makumpirmang gising na nga si Cassandra. Bagamat galit na galit siya kanina dahil sa kapalpakan ng mga tauhan, biglang nabawasan ang init ng kanyang ulo dahil sa magandang balita. Ibinaba niya ang hawak na baril at mabilis na tumalikod patungo sa mansyon upang balikan ang kanyang anghel.

"T-Tama na, boss! Baka mapatay mo na ako rito!" garalgal at pasigaw na pakiusap pa rin ni Blue mula sa likod ng puno, takot na takot na baka hindi na siya sisikan ng araw bukas dahil sa kanyang naging sagot.