Chapter Four

Third Person Point of View

Dalawang araw na ang nagdaan ngunit hindi pa rin nagigising ang dalagang tahimik na nakahimlay sa silid ni Hendrix. Dalawang araw na rin na walang tulog ang mafia boss dahil sa walang humpay na pag-aalala sa dalaga, na kahit sa gitna ng pagkakahimbing ay palaging lumuluha at humihikbi. Hindi maiwasan nina Blue at Gray na maawa sa kalagayan nito; halatang-halata ang matinding trauma na dala ng sinapit nito.

Simula nang mapunta sa puder nila ang kanilang tinatawag na anghel, hindi na kailanman nakarinig ng kahit na anong ingay sa buong mansyon. Para silang nakatira sa sementeryo dahil sa sobrang katahimikan ng paligid. Wala ni isa sa mga tauhan ang nagtangkang gumawa ng gulo o ingay na maaaring makagising sa galit ng dragon.

Maski ang mga operasyon nila sa underground world ay pansamantalang natigil. Masyadong naging abala ang kanilang boss sa pagbabantay at pag-aalaga sa anghel na mistulang estatwang nakahiga sa kanyang malaking kama.

"Boss?" lakas-loob na tawag ni Gray kay Hendrix, na sa mga sandaling iyon ay paulit-ulit at marahang hinahalikan ang kamay ng dalaga.

Gustong-gusto nang tawanan ni Gray ang kanyang amo dahil para itong timang na nawalan ng wisyo, pero syempre, pinigilan niya ang sarili. Takot na lamang niyang mapatay sa isang pitik lang ng binata.

"Siguraduhin mong mahalaga iyan, Gray," babala ni Hendrix nang hindi man lang inaalis ang tingin sa mukha ng babae.

"May balita na kay Rolando, boss," doon lamang tuluyang naagaw ni Gray ang atensyon ng lalaki.

"Nasaan siya ngayon? Siguraduhin ninyong hindi na makakatakas ang hayop na 'yan. Dahil kapag nakawala pa 'yan, kayong dalawa ang malalagot sa akin."

"Hindi na siya makakawala, boss, dahil nilumpo na siya ni Gray," singit naman ni Blue na kapapasok lang. "Pero tungkol naman sa mga underground whereabouts natin, anong gagawin ko? Masyado nang nag-iingay ang ibang mga grupo dahil hindi ka na nakikita roon. Ang akala nila ay nabuwag na ang organisasyon natin, kaya mas lumakas ang loob nilang kalabanin tayo."

"How about our weapons business? Ang droga? Ang human trafficking? Lahat ba ng mga iyan ay nasa maayos na sistema? Ayokong maski ang mga iyan ay problemahin ko pa ngayon."

"Maayos ang lahat ng iyan, boss, at walang naging problema. Pero ang kumpanya mo ay nasa hindi magandang sitwasyon ngayon dahil may isang traydor na nagnakaw ng pera mo," ulat muli ni Blue.

Doon ay tuluyan nang napabitaw si Hendrix sa kamay ng dalaga na mahimbing pa ring natutulog. Hindi niya talaga maiwan ng tingin ang mukha ng kanyang anghel. Kahit puno ito ng mga pasa at galos, hindi pa rin nababawasan ang pambihirang kagandahan nito. Ngunit sa tuwing nakikita niya ang kalagayan nito, hindi niya mapigilan ang pagngangalit ng kanyang bagang. Gusto niyang hukayin mula sa impyerno ang mga taong may gawa nito.

"Tungkol sa sinasabi nilang Dominguez... nahanap niyo na?"

"Oo, boss. Nasa dungeon na siya ngayon at kasalukuyang pinaparusahan ni Ashton."

"Good."

"Pero boss, kailangan ka talaga doon sa underground. Hindi na makontrol ang buong transaksyon at marami na rin sa mga tauhan natin ang sugatan dahil sa mga nagtatangkang sumakop sa teritoryo natin," pag-aalala pa ni Blue.

Isa ito sa mga mabibigat na iniisip niya—ang unt-unting pagbagsak ng underground empire ng kanilang boss. Kailangan na nila itong maayos bago pa tuluyang magkagulo at maglaban-laban ang iba't ibang pangkatin.

"Kailangan bang ako pa mismo ang pumunta para lang maayos ang gusot diyan? Hindi mo ba kayang solusyonan ang problemang iyan, Blue?"

"Boss, hindi ko na kayang kontrolin ang galit ng mga kalaban. Kailangan ka talaga doon upang magpakita ng pwersa."

Hindi na nagsalita pa si Hendrix. Tahimik at may pag-aalinlangan niyang tiningnan ang babae. Nagdadalawang-isip siya kung iiwan ba niya ang kanyang anghel, ngunit wala siyang magagawa kundi ang umalis muna upang isalba ang kanyang imperyo. Kailangan niya itong panatilihin, lalo na ngayong may bago na siyang iniingatan. Kailangan niya ng higit na kapangyarihan at salapi para sa kanyang anghel.

"Let's go. Sabihan mo ang mga tauhan dito na huwag na huwag gambalahin ang anghel ko, or else... malilintikan silang lahat sa akin."

"Hahayaan lang ba natin siya sa silid mo, boss? Paano kung bigla itong magising? Anong gagawin namin?" tanong ni Blue. Baka kasi bigla itong magwala at hindi nila alam ang gagawin, lalo pa't bawal nilang hawakan ang babae dahil paniguradong katapusan na nila.

"Call me."

Ngunit kasalukuyan pa lamang naglalakad sa hallway sina Blue at Hendrix nang biglang isang matinis, malakas, at puno ng takot na sigaw ang nagpa-estatwa sa kanilang dalawa. Sa lakas ng hiyaw ay umalingawngaw iyon sa bawat sulok ng malawak na mansyon.

"Putangina!" tarantang sigaw ni Hendrix. Mabilis siyang lumingon at patakbong bumalik sa kanyang silid kung saan niya iniwan ang anghel.

"Aaahhh!"

Kanina lang, nagising ang dalaga dahil sa malamig na bagay na dumadampi sa kanyang mukha. Nagulat siya nang makitang isang babaeng katulong ang may hawak na basahan at pinupunasan siya. Subalit hindi iyon ang nagpasindak sa kanya, kundi ang isang maliit ngunit matalim na kutsilyo na biglang kinuha ng katulong mula sa ilalim ng blusa nito! Mabuti na lamang at mabilis ang kanyang reflexes kaya nagawa niyang makailag nang akmang sasaksakin siya nito sa dibdib.

"Nooooo! Leave me alone!" malakas na sigaw ng dalaga habang pilit na sumisiksik sa headboard ng kama.

"Uminahon ka nga, madam! Nandito lang ako para hilamusan ka," namumutlang sabi ng katulong habang tinitingnan ang pintuan, tila natataranta rin sa ginagawa.

Sa kabilang banda, hindi na mabilang ni Hendrix kung ilang beses siya nakapagmura sa kanyang isip habang mabilis na tinutungo ang kanyang silid. Nang marahas niyang itulak ang pinto, nadatnan niya ang kanyang anghel na nasa sulok ng kama, takot na takot, nanginginig, at umiiyak nang histerikal habang ang katulong ay nakatayo sa gilid.

"Shhhh... baby..." malambing at nag-aalalang alo ni Hendrix habang dahan-dahang lumalapit sa dalagang patuloy pa rin sa pagtili.

Nakaramdam ng matinding habag si Blue sa nasasaksihan. Ito ang unang pagkakataon na nakita niyang ganito ka-helpless ang kanilang malupit na boss habang pilit na pinapakalma ang isang babae.

"Hey, it's okay. I'm here... no one can hurt you. Please, please, I'm begging you, calm down..." pagsusumamo pa ni Hendrix na tila ba hihinto ang mundo kapag hindi tumigil ang iyak ng dalaga.

Napansin naman ni Blue ang katulong na biglang nakayuko at nanginginig na sa takot. Mabilis niya itong nilapitan, marahas na hinaklit ang braso nito, at pinanlisikan ng mata. "Anong ginagawa mo rito?! Hindi ba ang malinaw na utos ay walang sinumang papasok sa loob ng silid na ito?!"

"S-Sir..."

"What the fuck are you doing here?! Hindi mo ba alam ang patakarang sinabi ko?!" si Hendrix na ngayon ang nagsalita, at ang lamig at bagsik ng boses nito ay sapat na upang halos maihi sa takot ang katulong.

"P-Patawarin niyo po ako... nais ko lamang pong hilamusan ang reyna..."

"Sinong nagsabi sa'yo na pwede mo siyang hawakan, ha?! Anong ginawa mo sa kanya?!" Buhat na ngayon ni Hendrix ang dalaga na mahigpit na nakayakap sa kanyang leeg. Takot na takot at parang nakakita ng multo ang buong katawan nito.

"Umamin ka na kung ayaw mong hindi na sisikan ng araw bukas!" pagbabanta ni Blue sa katulong, ngunit nanatiling tikom ang bibig nito at umiiyak lang.

"Nooo! Please! Nooo!" muling nagwala ang anghel sa bisig ni Hendrix, pilit itong itinutulak palayo dahil sa labis na takot sa paligid.

"Baby, calm down! Please! I'm here!"

"No! Please, no!"

Sa gitna ng kaguluhan, mabilis na pumasok si Ryan—ang doktor na pinsan nina Blue at Gray—na may tangan na isang maliit na syringe. Maingat ngunit mabilis siyang lumapit sa nagwawalang dalaga at itinurok ang sedative sa braso nito. Ilang saglit lang ay unti-unti nang huminahon ang anghel hanggang sa tuluyan itong makatulog muli.

"What the fvck is happening to her?! Kapag hindi ito naging maayos, Ryan, titiyakin kong pipilipitin ko ang leeg mo!" sigaw ni Hendrix matapos mawalan ng malay ang dalaga sa kanyang bisig.

Nangatog sa takot si Ryan dahil sa nakamamatay na tingin ng kanyang pinsan. He cleared his throat before he spoke, pilit na pinapakalma ang sariling nerbyos. "Mukhang may matindi siyang kinatatakutan... o may nag-trigger ng trauma niya."

"What?" Marahas na lumingon si Hendrix sa katulong na kasalukuyan pa ring nakayuko at humihikbi.

Naglakad siya lapit dito at walang pag-aalinlangang binigwasan ito ng isang malutong na sampal. Lumagapak ang katulong sa sahig, agad na nabasag ang labi at dumugo.

"What the fuck did you do?! Anong ginagawa mo sa silid ko, ha?!"

"M-Maawa po kayo sa akin, boss..."

"Maawa?! Nakita mo ba kung anong ginawa mo sa anghel ko?! Nakita mo?!" malakas na hiyaw ni Hendrix na yumanig sa buong kwarto.

Oo, may mahigpit na batas si Hendrix sa mansyon—bawal saktan ang mga katulong na babae. Ngunit ibang usapan na kapag ang sarili niyang anghel ang ginalaw at tinangka nitong saktan. Para sa kanya, kamatayan lang ang nararapat na parusa sa lapastanganang ito.

"Uulitin ko ang tanong ko. Anong ginawa mo?"

"W-Wala po, boss... gusto ko lang talaga siyang hilamusin upang gumaan ang pakiramdam niya..."

"Do you think I'm stupid enough to believe your lies?! Baka nakakalimutan mo kung sino ako. Ako ang diyos sa lugar na ito. Ako ang may hawak ng buhay mo!"

"Boss, wala po talaga... nagulat lamang po siya sa dala kong patalim dahil nais ko lang na—"

"Dalhin niyo siya sa dungeon," malamig na anunsyo ni Hendrix, na mas lalong nagpaputla sa katulong. Nagsisisigaw man ito at nagmamakaawa, wala na siyang nagawa nang kaladkarin siya ng mga armadong tauhan patungo sa madilim na silid sa ilalim ng lupa.

"Kumusta siya?" baling muli ni Hendrix kay Ryan habang maingat na inaayos ang higit ng dalaga sa kama.

"She's physically stable sa ngayon. Wala namang problema maliban sa mga pasa at sugat niya na unti-unti nang naghihilom. Pero malalaman lang natin ang totoong kalagayan ng mental health niya kapag nagising siya at nagkaroon ng pagkakataong makausap," seryosong sagot ng doktor.

"Siguraduhin mo lang, dahil personal kitang papatayin kapag may nangyaring masama sa kanya," banta ni Hendrix.

Alam nina Blue, Gray, at Ryan na hindi biro ang mga banta ng lalaki. Kahit pagsama-samahin pa ang kanilang tapang at lakas, wala silang binatbat kay Hendrix Montenegro. Noong nakaraang mga taon, wala silang nagawa at hindi sila nagreklamo nang paslangin ni Hendrix ang mismong pamilya nilang dalawa ng magkapatid.

Dahil alam nilang nararapat lamang iyon. Kung hindi kasi tinraydor ng pamilya nina Blue ang pamilyang Montenegro, hindi sana sasapitin ng bunsong kapatid at ng nobya ni Hendrix ang isang napakalagim at malupit na kamatayan. Pawis, luha, at dugo ang inalay ni Hendrix upang muling itayo at palakasin ang mafia group na ito. Marahil ay isa siyang walang puso at malupit na pinuno, ngunit ginagawa niya iyon upang mapanatili ang kaayusan at proteksyon ng mga natitirang tauhan matapos wasakin ng isang traydor ang kanilang buhay.

"Magiging maayos din siya, boss... basta siguraduhin lang natin na hindi siya magugulat o mabibigla sa paligid niya," dagdag pa ni Ryan.

Hindi na siya pinansin ni Hendrix. Ibinalik ng mafia boss ang kanyang paningin sa dilag na payapa na namang natutulog. Sa kabila ng mga galos sa mukha nito, hindi pa rin nababawasan ang pambihirang ganda na taglay nito—eksaktong kagandahan na nakita niya noong gabing iyon sa parke. Matagal nang nawalan ng interes si Hendrix sa kahit sinong babae matapos mamatay ang kanyang nobya dahil sa trahedya, ngunit tila nagbago ang lahat nang makilala niya ang anghel na ito.

Sa gitna ng katahimikan, pumasok si Gray sa loob ng silid matapos makita ang kanyang kakambal at pinsan.

"Boss, nakuha ko na ang impormasyon tungkol sa babae mo. Nasa loob ng envelope na ito ang lahat ng detalye na gusto mong malaman," ani Gray sabay abot ng isang makapal na brown envelope.

Malugod itong tinanggap ni Hendrix, ngunit bago pa niya ito mabuksan ay bastos itong inagaw ni Ryan upang siya na ang magbasa ng medikal at personal na background. Hindi kumibo si Hendrix at hinayaan na lang ang doktor na gawin ang trabaho nito.

"Cassandra San Deval ang totoo niyang pangalan," panimula ni Ryan.

Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa labi ni Hendrix nang marinig ang pangalan ng kanyang anghel. Napangiwi naman sina Blue at Gray sa bihirang emosyong ipinapakita ng kanilang malupit na boss.

"Labing-walong taong gulang at..." Biglang naputol ang sasabihin ni Ryan, na ikinataka nina Gray at Hendrix.

"Anong itutuloy mo?" mariing tanong ni Hendrix.

"She's deaf, boss... at dahil sa kapansanan niya, hindi siya kailanman nakapag-aral, kaya hindi siya marunong bumasa at magsulat."

"What do you mean?"

"Sa edad niyang labing-walo, blangko ang kaalaman niya sa pagsusulat at pagbabasa dahil itinago at pinabayaan siya ng kanyang pamilya gawa ng kanyang kondisyon," napatahimik ang buong silid nang bitawan ni Ryan ang balitang iyon.

Nakaramdam silang lahat ng matinding habag sa dalaga; hindi nila akalain na may mas mapait at mas malalim pa pala itong pinagdadaanan bukod sa pambubugbog nina Dominguez. Nasaktan si Hendrix sa natuklasan. Hindi niya lubos maisip na ang isang napakagandang nilalang ay dumanas ng ganoong kalupit na kapalaran. Kaya ba lumuluha ito noong gabing iyon sa parke? Dahil sa tindi ng pang-aabuso at kalungkutan?

"Boss, mukhang hindi lang physical healing ang kailangan niya," untag muli ng doktor. Humanga na naman si Gray sa lakas ng loob ng pinsan nitong magsalita nang diretsahan sa harap ng demonyo.

"Diretsuhin mo ako, Ryan," utos ni Hendrix habang pinagpapatuloy ang marahang paghaplos sa kamay ni Cassandra.

Maaaring magaling na doktor si Ryan sa mga sugat at pisikal na karamdaman, ngunit alam niyang hindi sapat ang kanyang kaalaman pagdating sa pinsala sa isip. At sa ipinapakitang takot ng dalaga, malinaw na malalim ang sugat sa sikolohiya nito.

"She needs a psychiatrist, boss. Base sa naging reaksyon niya kanina, at sa paulit-ulit niyang pag-iyak habang natutulog, nakaranas siya ng severe trauma. Kailangan niya ng espesyalista para sa mental health niya."

"What the fvck!" hindi napigilang magmura ni Hendrix dahil sa galit at pag-aalala sa kalagayan ng babae. "Pauwiin ninyo si Pink bukas na bukas din," deklara niya sa malamig na tinig.

Hindi na nakatanggi pa ang magkapatid at agad na sumunod sa utos. Si Pink ay ang nakababatang kapatid nina Blue at Gray sa ibang ina. Hindi nila ganoon kagusto ang babae dahil kung demonyo na silang magkapatid, doble ang kademonyohan at kabaliwan nito pagdating sa propesyon nito bilang isang tanyag na psychiatrist sa underground world. Baliw na baliw din ito kay Hendrix noon, kaya nga napilitan ang mafia boss na ipadala ito sa ibang bansa upang hindi manggulo. Pero ngayon, wala silang pagpipilian.

Nilisan nina Gray at Ryan ang silid na iyon upang ihanda ang pagdating ng kanilang kapatid. Hindi na rin muna nila binuksan ang tungkol sa pagpaparusa sa kaaway nitong si Rolando o Dominguez. Alam nilang sa mga sandaling ito, mas kailangan ng nagwawalang dragon na manatili sa tabi ng kanyang natutulog na anghel.