Chapter One: Beginning

Third Person Point of View

Aligagang nagtutulakan sina Blue at Ashton dahil sa matinding kapalpakan ng kanilang mga tauhan.

"Tangina, men! Mukhang maaga tayong bibisita sa impyerno," bulong ni Ashton kay Blue, habang tila ba hinihintay na lamang ang oras ng kanyang pagsakabilang-buhay.

"Manahimik ka nga! Kaysa gumaan ang pakiramdam ko, lalo mo lang pinapalala! Kung hindi lang sana pumalpak ang mga gunggong na 'yon, hindi tayo nagbibilang ng natitirang sandali ngayon!" asik naman ni Blue sa kaibigan.

"Paano natin ipapaliwanag ang nangyari? Paano natin sasabihin kay boss na nakatakas ang taong matagal na niyang hinahanap?" tanong muli ni Ashton. Humugot siya ng sigarilyo at sinindihan ito upang kahit paano ay mabawasan ang kanyang kaba.

Ganoon na rin ang ginawa ni Blue. Nagsindi rin siya upang pawiin ang matinding tensyon na unti-unting lumalamon sa kanila. "Antayin na lamang natin kung paano tayo huhusgahan ng satanas na 'yon ngayon."

Sabay na napatingin ang dalawa sa babasaging pinto ng gusali nang mamataan ang demonyong kukuha sa kanilang mga buhay.

Isang guwapong binata ang naglakad palabas. Bakas sa nagngangalit niyang mga mata ang matinding galit. Nakawala ang taong matagal na niyang tinutugis dahil sa mga tanga niyang tauhan. Gusto niyang pumatay ngayon mismo. Ilang taon niyang hinanap ang animal na lalaking iyon para lamang mapalabas sa lungga nito, ngunit pinakawalan lang ng mga walang kwenta niyang tauhan.

"Blue, tangina mo! Pinakawalan niyo ang taong iyon!" bagamat mariin at galit ang sigaw ni Hendrix, nananatiling malamig at walang bahid ng emosyon ang kanyang mukha. "Hindi ba ang sabi ko sa inyo ay bantayan niyo siya? Bakit niyo hinayaang makawala ang hayop na 'yan?!"

Nanginginig sa takot si Blue. Sinong hindi matatakot kung ang lalaking nasa harapan nila ay mas masahol pa sa demonyo? Anghel ang mukha nito, ngunit ang ugali ay galing sa pinakailalim ng impyerno. Sa tagal ng panahon na kilala niya ang kanilang boss, hindi pa rin nawawala ang sindak sa puso niya—lalo na ngayon. Tiyak na dugo na naman ang dadanak.

"Paumanhin, boss. Masyadong matalino ang target kaya nagawa niyang makatakas. Pero makakaasa ka, kasalukuyan na siyang hinahabol ng mga tauhan natin," pautal na sagot ni Blue.

"H-Hindi namin akalain, boss, na ganoon pala kabobo ang mga inutusan naming magbantay sa lalaki mo—este, sa lalaking 'yon," kaba ring singit ni Ashton.

"Hindi ba nag-usap na tayo tungkol sa bagay na ito? Na kailangan kong mapatay ang hayop na 'yan pag-uwi ko ng Pilipinas? Pero anong ginawa niyo? Pinatakas niyo!"

Sa isang iglap, mabilis na nakatutok ang dulo ng baril ni Hendrix sa pagitan nina Blue at Ashton. Isang kalabit na lang at tiyak na lulutang sila sa sarili nilang dugo. Lahat ng santo ay tinawag na ni Ashton sa kanyang isip, habang si Blue naman ay nagpapanggap na matapang kahit na anumang oras ay maiihi na siya sa kanyang pantalon.

"P-Pero boss, hindi naman namin sinasadya. Sadyang tuso lang talaga siya kaya nagawa niyang takasan ang sampu nating tauhan." Gustong palakpakan ni Blue ang sarili sa pagkakaroon ng lakas ng loob na sumagot. Ayaw pa niyang mamatay; masyadong maraming babae ang iiyak kapag nawala siya.

"Nasaan ang iba?" malamig na tanong ni Hendrix.

"Papunta na sila rito, boss, anumang segundo. Kaya kumalma ka muna... masyado ka namang hot. Hindi porke hot ka, eh, uugaliin mo na," biro pa ni Blue, kahit pinagpapawisan na siya nang malamig.

"Siguraduhin mo lang, dahil dugo mo ang padadanakin ko sa putanginang lugar na ito kapag hindi niyo nahanap ang hayop na 'yan. Sabay-sabay ko kayong ililibing nang buhay!" Dumagundong ang boses ni Hendrix sa buong paligid na nagpatahimik sa lahat.

"N-Narinig niyo ba 'yon? Padadanakin daw ni boss ang mga dugo niyo kapag pumalpak kayo," bulong ni Blue sa mga tauhang nakatayo sa likod.

"Tanga! Kasama ang dugo natin sa mga dadanak dito!" pabulong na ganti ni Ashton, kaya naman sinamaan siya ng tingin ni Blue.

Si Hendrix Montenegro ay isang kilalang business tycoon sa Pilipinas. Ngunit sa kabila ng naglalakihang kayamanan, isang madilim na sikreto ang nakakubli sa kanyang pagkatao. Isa siyang makapangyarihang Mafia Boss sa underground world. Dahil ipinamana ito sa kanya ng kanyang malupit na ama, sa murang edad ay natuto na si Hendrix na pumatay nang walang kurap.

"Pero boss, ano ang gagawin ko sa babae mo? Mukhang siya ang nagbigay ng tip para tulungan ang kalaban natin. Nakakapagtaka dahil naroon agad sila matapos nating makarating sa lugar," untag muli ni Blue.

"Kill her."

Tangina, demonyo talaga ang hayop! Matapos pakinabangan ang babae, parang manok lang na kakatayin ngayon, sa loob-loob ni Blue.

"Pero boss, hindi ba nalalapit na ang kasal niyo? Bakit ko siya papatayin? Pwede niyo naman sigurong pag-usapan kung may tampuhan kayo—"

BANG!

Parang kidlat sa bilis ang pagganti ng baril ni Hendrix. Mabilis na dumaplis ang bala sa pisngi ni Blue at bumaon sa pader sa likod nila. Natulala rin si Ashton na kamuntikan nang matamaan sa mukha ng ligaw na bala.

"Do what I fucking told you without questioning me, Blue. Kung ayaw mong ikaw mismo ang isunod ko sa putanginang babaeng 'yon."

"S-Sabi ko nga, boss, gagawin na," mabilis na pagsuko ni Blue. "Pero boss, paano pala 'yong mga baril natin na hindi nadeliver? Isa rin 'yon sa dahilan kung bakit nagkakagulo ang transaksyon ngayon." Isiningit na niya ang isa pang problema. Tutal naman ay maaari siyang mamatay anumang oras, lulubusin na niya ang pag-amin upang hindi na dumanak ang dugo niya mamaya.

Subalit hindi na siya sinagot ni Hendrix. Titig na matalim lang ang ipinukol nito sa kanya bago tumalikod at umalis na parang walang nangyari.

Siya si Hendrix Montenegro. Kilala, tinitingala, at kinatatakutan. Nasa kanya na ang lahat: walang kapantay na kayamanan, kapangyarihan, at angkin na kagandahang-lalaki. Ngunit isang bagay ang wala siya, at hinding-hindi niya kailanman mararanasan—ang magkaroon ng sariling pamilya.

Walang kakayahan si Hendrix na magmahal. Ni minsan ay hindi niya naranasan ang umibig; banyaga sa kanya ang salitang pagmamahal. Ang tanging alam niya ay pumatay, maghasik ng takot, at umangkin ng teritoryo ng mga kalaban.

Itinatak na niya sa kanyang isipan na ang pag-ibig ay isang malaking kahinaan. At hinding-hindi niya hahayaan na may isang emosyon na sisira sa lahat ng imperyong kanyang pinaghirapan.